ในความฝันแสนรัญจวน

ใบหน้าของซูฉีแดงซ่านจนถึงใบหู นางรีบก้มหน้าหลบสายตาคมกริบคู่นั้น เดินตัวลีบแทรกผ่านเขาไปราวกับหนูเจอราชสีห์

ส่วนเสิ่นมู่เฟิงที่ยืนนิ่งดั่งรูปสลัก ภายในกายกลับร้อนรุ่มราวกับถูกไฟกองใหญ่เผาผลาญ เพียงแค่ซูฉีเดินผ่านหน้าไป กึ่งกลางกายของเขาก็แข็งขืนขึ้นมาอย่างไม่อาจควบคุม เสิ่นมู่เฟิงจำต้องเร่งฝีเท้าหลบเลี่ยงนางไปในทางอื่นโดยไว เพื่อซ่อนเร้นความอัปยศที่คอยแต่จะโผล่พ้นร่มผ้าออกมา

"บัดซบ... ช่างหื่นไม่รู้กาลเทศะเสียจริง"

ชายหนุ่มสบถเสียงต่ำ พยายามบังคับร่างที่สั่นเทาด้วยแรงกำหนัดให้ก้าวเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม

เขาจำต้องหาวิธีดับไฟราคะที่กำลังจะแผดเผาตัวตนจนมอดไหม้ เสิ่นมู่เฟิงตัดใจหันหลังเดินตรงดิ่งไปยังลำธารด้านหลังเรือนสกุลเสิ่น ที่นั่นมีแอ่งน้ำตกที่ไหลเย็นตลอดทั้งปี เขาถอดอาภรณ์ออกจากร่างอย่างเร่งรีบแล้วกระโจนลงไปในกระแสน้ำ หวังจะใช้ความเย็นสดชื่นขจัดความปรารถนาร้อนแรงที่เขามีต่อนางให้สลายหายไป

การเผชิญหน้ากับเสิ่นมู่เฟิงเพียงครู่สั้น ๆ ทำให้ซูฉีหัวใจไม่อยู่กับเนื้อกับตัว ทีแรกนางตั้งใจจะไปหลบภัยอยู่ในห้องนอนรับรองแขก ทว่าก็กลัวจะเผลอหลับและฝันถึงเขาอีก

เรือนสกุลเสิ่นมีพื้นที่กว้างขวางแวดล้อมไปด้วยต้นไม้ใหญ่และลำธาร ซูฉีเดินเหม่อลอยไปตามทางเดินหินที่ทอดตัวยาวผ่านสวนลึก แสงแดดยามบ่ายที่ส่องกระทบใบไม้ กลายเป็นเงาสว่างวูบวาบ ไหวระริกไปตามแรงลม ทำให้หัวใจของนางเต้นระส่ำไม่เป็นจังหวะ

ทุกก้าวย่างที่นางเดิน ความฝันเร่าร้อนในค่ำคืนที่ผ่านมากลับยิ่งแจ่มชัดราวกับเพิ่งจะเกิดขึ้นสด ๆ ร้อน ๆ

เพียงแค่หลับตา นางก็เหมือนได้ยินเสียงลมหายใจฟืดฟาดของเสิ่นมู่เฟิงดังอยู่ข้างหู

ความรัญจวนร้อนระอุแผ่ซ่านเข้ามาในกายสาวจนหัวใจของนางแทบระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ นั่นไม่ใช่ความฝันที่เลือนราง แต่เป็นสัมผัสที่ตราตรึงลงบนเนื้อหนัง

ซูฉีหอบหายใจถี่กระชั้น แขนเรียวกอดรัดแผ่นหลังแกร่งไว้แน่น ร่างบางสั่นสะท้านดั่งใบไม้ต้องลมยามถูกเขารุกราน

“คนบ้า... เอามันออกไป... ข้าจะขาดใจตายอยู่แล้ว”

เสียงหวานร้องครวญครางอ้อนวอน เมื่อความเสียวซ่านพุ่งทะยานไม่หยุดยั้งจนสมองของนางขาวโพลนไปหมด หยาดน้ำตาแห่งความสุขสมเอ่อคลอหน่วยตาขณะที่ความรู้สึกของนางพุ่งขึ้นสูงดั่งคลื่นยักษ์ที่กำลังจะถาโถมเข้าหาฝั่ง

“ซูเอ๋อร์คนดี พี่ขออีกรอบนะ”

เสิ่นมู่เฟิงในยามนี้ดุดันร้ายกาจราวกับเสือหิว เขากดสะโพกสอบเข้าหานางอย่างบ้าคลั่ง สองมือแกร่งจับเรียวขาของนางแยกออกกว้างและโหมกระหน่ำความแข็งขึงเข้าใส่ไม่ยั้งมือ ความหื่นกระหายดิบเถื่อนของเขา ยิ่งเร่งเร้าให้ความปรารถนาของนางปะทุออกมาอย่างไม่สิ้นสุด

ตับ! ตับ! ตับ!

เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังผสานกับเสียงครวญครางของซูฉีที่หวีดร้องด้วยความเสียวซ่านถึงขีดสุด “อ๊า ! ไม่เอาแล้ว... ท่านหื่นเกินไปแล้ว... อ๊ะ ! อย่า... อ๊า...!”

ความร้อนจากกายแกร่งที่เหมือนจะละลายเนื้อหนังได้ทำให้นางรู้สึกราวกับวิญญาณกำลังหลุดลอยออกจากร่าง ทุกสัมผัสจากความแข็งขืนที่อัดกระแทกเข้ามาอย่างหนักหน่วงนั้นทำให้ร่างบางโค้งงอไปตามแรงปะทะ มือเรียวจิกเข้าที่ไหล่หนาของเขาจนแทบฝังเล็บลงไปเพื่อยึดเหนี่ยว

เสิ่นมู่เฟิงยังคงโหมแรงกระแทกเข้าหานางอย่างไม่มีทีท่าว่าจะอิ่มเอม เขากัดฟันกรอดเสพสุขจากสัมผัสอ่อนนุ่มรัดรึงด้วยความกลัดมัน ลมหายใจฟืดฟาดของเขาคลอเคลียอยู่ข้างหูนางขณะที่โหมกระหน่ำตอกตรึงความปรารถนาเข้าสู่กายสาวอย่างรุนแรงและป่าเถื่อน ความหฤหรรษ์ที่ถาโถมเข้ามาทำให้นางรู้สึกราวกับถูกเปลวเพลิงแผดเผาจนเนื้อตัวจวนเจียนจะเหลวละลาย

เสิ่นมู่เฟิงครางชื่อนางซ้ำแล้วซ้ำเล่า ด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เขาแผดเสียงคำรามออกมาเหมือนเสือโดนหอก ก่อนจะโถมกายเข้าหาซูฉีเป็นครั้งสุดท้าย ลำลึงค์แข็งขืนกระตุกอย่างบ้าคลั่งในตัวนาง น้ำเชื้อร้อนระอุฉีดพุ่งเข้าไปในโพรงสวาทจนลึกสุดใจ

ในความฝันแสนรัญจวนนั้น ซูฉีทำได้เพียงนอนระทวยอยู่ใต้ร่างของบุรุษผู้ช่วงชิงทุกอย่างไปจากนาง

ซูฉีเดินใจลอยมาตามทางเดินหินที่ทอดยาวเข้าสู่เขตชายป่าหลังเรือนสกุลเสิ่น เสียงน้ำตกที่ซัดสาดกระทบโขดหินดังก้องกังวานดุจเสียงพิณสวรรค์

ภาพทิวทัศน์เบื้องหน้าช่างละม้ายคล้ายคลึงกับสถานที่ในห้วงฝันจนนางอดไม่ได้ที่จะชะงักงัน ซูฉีหัวใจเต้นระรัวด้วยความสับสน นี่คือโลกแห่งความจริง หรือนางเพียงแต่กำลังฝันกลางวันกันแน่?

ด้วยความกระหาย อยากดับความร้อนรุ่มที่สุมอยู่ในอก นางจึงตัดสินใจถอดรองเท้าผ้าไว้บนริมฝั่ง แล้วย่องเบาด้วยเท้าเปล่าไปตามแนวโขดหิน หมายจะหย่อนขาลงแช่ในธารน้ำเย็นฉ่ำให้ชื่นใจ

ทว่าเพียงปลายเท้าสัมผัสถูกตะไคร่น้ำที่เกาะติดอยู่บนหินก้อนหนึ่ง ร่างของนางก็เสียหลักลื่นไถลในทันที