สตรีหน้าเงิน

ทว่าก่อนที่มือของหว่านหว่านจะทันได้สัมผัสใบหน้าของนาง ซูฉีที่หมดความอดทนก็โต้กลับอย่างฉับพลัน นางคว้าหมับเข้าที่มวยผมของหว่านหว่านแล้วออกแรงกระชากอย่างเต็มกำลัง ก่อนจะหมุนตัวกดศีรษะของหญิงสาวลงไปในบ่อน้ำ เพื่อล้างปากที่เต็มไปด้วยคำพูดสกปรกให้สะอาดหมดจด

กลุ่มคุณหนูผู้ถูกเลี้ยงดูมาอย่างทะนุถนอม ต่างพากันถอยกรูดด้วยความหวาดกลัว พวกนางไม่คาดคิดว่าซูฉีจะมีพละกำลังมหาศาลเช่นนี้

“เจ้า... บุ๋ง... บุ๋ง... นัง...”

หว่านหว่านสำลักน้ำแทบตายเพราะพยายามจะด่าทอซูฉี ทว่าซูฉีกลับหาได้สะทกสะท้าน นางยังคงกดหัวอีกฝ่ายไว้แน่น

“ถ้าเจ้าไม่พอใจ ก็ไปเอาเรื่องกับเสิ่นมู่หรานโน่น มาลงที่ข้าจะมีประโยชน์อะไร มีแต่ผู้หญิงไร้สมองเท่านั้นแหละที่ชอบตบตีแย่งชิงผู้ชาย”

เสียงโวยวายของหว่านหว่านเปลี่ยนเป็นเสียงร้องไห้โฮด้วยความอับอาย ทว่าในจังหวะนั้นเอง เสิ่นมู่หรานและสหายที่ได้ยินเสียงเอะอะก็วิ่งกรูออกมาจากภัตตาคาร ซูฉีจึงจำต้องยอมปล่อยมือจากหว่านหว่านอย่างนึกเสียดาย ทั้งที่ยังสั่งสอนนางไม่สาสมใจ

สภาพของหว่านหว่านในยามนี้ช่างน่าสมเพชเวทนาจนแม้แต่ลูกหมาตกน้ำก็ยังดูดีกว่า นางวิ่งสะอึกสะอื้นเข้าซบอ้อมอกของเสิ่นมู่หราน แล้วก็ส่งเสียงคร่ำครวญ

“พี่มู่หราน คนรักของท่านรังแกข้า”

“ซูฉีไม่ใช่คนเช่นนั้น”

เสิ่นมู่หรานรีบแก้ต่างตามสัญชาตญาณ เพราะตลอดเวลาที่ผ่านมา ซูฉีเป็นหญิงสาวที่ว่านอนสอนง่ายราวกับลูกแมวเชื่องๆ มาโดยตลอด

ทว่าหว่านหว่านกลับปล่อยโฮหนักกว่าเดิม

“ท่านไม่เห็นหรือ นังนั่นกดหัวข้าลงในน้ำ”

กลุ่มคุณหนูที่เพิ่งได้สติจึงรีบสนับสนุน

“ใช่! พวกเราเห็นกันหมด ซูฉีรังแกหว่านหว่านจริงๆ คุณชายเสิ่นต้องจัดการเรื่องนี้ให้เด็ดขาด”

เสิ่นมู่หรานถูกแรงกดดันจากคนรอบข้างกระตุ้นจนต้องหันมาจ้องมองซูฉีด้วยสายตาจริงจัง

“ซูฉี... เจ้าจงขอโทษหว่านหว่านเสีย”

“ตลกสิ้นดี”

ซูฉีเหยียดยิ้มที่มุมปาก ก่อนจะก้าวเข้าหาเสิ่นมู่หรานทีละก้าวอย่างมั่นคง ท่าทางของนางในยามนี้ดุดันราวกับแม่เสือที่พร้อมขย้ำเหยื่อ จนผู้คนที่รายล้อมต่างพากันเงียบกริบไร้ซึ่งเสียงโต้ตอบ

เสิ่นมู่หรานถูกท่าทีคุกคามของนางบีบคั้นจนต้องถอยร่นไปหลายก้าว ก่อนจะสะดุดยอดหญ้าล้มลงนั่งบนตั่งไม้แกะสลัก ซูฉีฉวยโอกาสนั้นยกเท้าขึ้นเหยียบลงบนต้นขาของเขาอย่างไม่เกรงใจ ปลายเท้าของนางอยู่ห่างจากจุดยุทธศาสตร์ของเขาเพียงคืบ นางปรายตามองพัดในมือเขาก่อนจะกระชากด้ามจับออกมาเป็นมีดพกสั้นวาววับในพริบตา

“เรามาคิดบัญชีกันหน่อยดีไหม ไอ้ผู้ชายเฮงซวย”

ซูฉีใช้สันมีดกรีดไล้ไปตามใบหน้าของชายหนุ่ม ความเย็นเยียบของเนื้อโลหะทำให้เสิ่นมู่หรานตัวสั่นด้วยความหวาดกลัว

“ที่ท่านใช้ข้าเป็นเครื่องมือประชดคนรักเก่า ข้าจะไม่ถือสา เพราะโชคดีที่ข้าต้องการเพียงแค่เงินของท่าน ท่านจึงทำเลวกับข้าไม่ได้ผล... ถือว่าเราหายกัน และนับจากนี้ไป เราไม่มีอะไรเกี่ยวข้องกัน อย่าได้มาให้ข้าเห็นหน้าอีก!”

เสิ่นมู่หรานชะงักงันด้วยความตกตะลึง ก่อนจะเอื้อมมือมาคว้าข้อเท้าของซูฉีไว้

“ต้องการแค่เงิน... เจ้าหมายความว่าอย่างไร?”

“ก็หมายความตามนั้น... หรือว่าหูของคุณชายสูงศักดิ์อย่างท่าน ฟังไม่เข้าใจคำพูดง่าย ๆ?” ซูฉีถามกลับด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

"ซูฉี เจ้าไม่เคยชอบข้าเลยหรือ?"

เสิ่นมู่หรานถามซ้ำด้วยน้ำเสียงสับสนคล้ายคนตกอยู่ในภวังค์

"ไม่เลยสักนิด"

นางตอบกลับอย่างเย็นชา ไร้เยื่อใย

ท่ามกลางแสงโคมไฟสลัวรางที่ทอดผ่าน ใบหน้าของเสิ่นมู่หรานกระอักกระอ่วนจนทำตัวไม่ถูกอย่างเห็นได้ชัด

"เป็นไปไม่ได้... เจ้าจะไม่มีใจให้ข้าได้อย่างไร ในเมื่อที่ผ่านมาเจ้าก็ยอมข้าทุกอย่าง"

ซูฉีไม่ตอบคำถาม แต่ตัดสินใจปักมีดสั้นลงบนที่นั่งข้างต้นขาของเขาอย่างแรง เสียงดังฉึก! เสิ่นมู่หรานที่หน้าซีดเผือดราวกับกระดาษถึงกับตัวแข็งทื่อ ก่อนจะพบว่ามีดนั้นปักลงบนฟูกที่นั่ง ไม่ได้ฝังลงบนร่างของเขา

"แม้แต่การที่ข้าตามท่านกลับไปที่บ้านตระกูลเสิ่นหรือคอยเอาอกเอาใจท่าน ก็เพื่อเงินของท่านทั้งสิ้น อย่าได้สำคัญตัวผิดไปหน่อยเลย"

ซูฉีเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท

สิ้นคำนั้น นางก็สัมผัสได้ถึงความผิดปกติจากด้านหลัง เมื่อนางหันไปมองก็พบกับร่างสูงตระหง่านของเสิ่นมู่เฟิงที่ยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดอยู่เงียบๆ เขาได้ยินทุกอย่างแล้ว แสงสลัวของยามค่ำคืนทำให้นางอ่านสีหน้าเขาไม่ออก