ตอนที่2

ซูซ่างเอินขมวดคิ้วจ้องมองหวังชุน นึกรังเกียจในใจ ก็พิการแบบนั้นคืนเข้าหอจะทำอะไรได้อีกหล่ะ ยังมีหน้ามาบอกว่าตัวเองบริสุทธิ์

" เอินเอินข้าไม่ได้เข้าหอกับนาง และจะไม่มีวันยอมรับนางเป็นอันขาด เจ้าคือคนเดียวที่ข้ารักและจะแต่งงานด้วย เจ้าคนเดียวเท่านั้นเอินเอิน"

หวังชุนเลื่อนรถเข็นไปกุมมือซูซ่านเอินไว้ ในดวงตาเต็มไปด้วยความรัก ซูซ่านเอินดึงมือออก

" ถึงไม่ได้เข้าหอแต่ท่านกับนางก็ทำพิธีกราบไหว้ฟ้าดินแล้ว พิธีแต่งงานย่อมเสร็จสิ้น ทุกคนต่างรับรู้เป็นพยานว่าท่านกับนางคือสามีภรรยากัน ตอนนี้ท่านเป็นพี่เขยของข้า"

" ไม่ เอินเอินข้า "

" เอาอย่างงี้ให้ผู้หญิงคนนั้นเป็นภรรยารองส่วนเจ้ากับเอินเอินแม่จะหาฤกษ์แต่งงานให้ใหม่ ให้นางเป็นฮูหยินเอกของเจ้าแบบนี้ทุกคนเห็นด้วยกับข้าไหม"

หวังรั่วหนานเอ่ยขึ้น

ซูซ่างเอินสะกิดซูหว่านเหลียนให้ช่วยพูดอุตส่าห์วางแผนซะดิบดี นางไม่ยอมแต่งงานกับคนพิการหรอก คนพิการอย่างหวังชุนคู่กับคนใบ้อย่างฉีเยี่ยนฟางนั่นแหละดีแล้ว

" ข้าไม่เห็นด้วย ทั้งเยี่ยนฟางและเอินเอินพวกนางต่างก็เป็นบุตรสาวของข้าทั้งคู่ พี่น้องมีสามีคนเดียวกันข้าคิดว่ามันไม่เหมาะ"

ซูหว่านเหลียนยังพูดต่อ

" ฮูหยินหวังถึงนางจะมาจากชนบท นิสัยขี้อิจฉาริษยา ไม่รู้อะไรควรไม่ควรแถมยังเป็นใบ้ แต่ข้าเชื่อว้าถ้าสอนสั่งนางสักหน่อยนางจะต้องเป็นสะใภ้ที่ดีของตระกูลหวังได้แน่"

" เจ้า เจ้าว่าอะไรนะ นางเป็นใบ้ นี่ นี่ข้าฟังไม่ผิดใช่ไหม"

" เอ่อ ไม่ผิดขอรับ นางเป็นใบ้จริงๆ"

ซูเว่ยหมิงตอบ หวังรั่วหนานหันไปมองหน้าหวังซิงเหอ ทั้งสองสบตากันนิ่งก่อนจะพูดด้วยความไม่พอใจ

" รู้ว่าเจ้าสาวผิดตัวแต่ไม่ยอมไม่สับเปลี่ยนคืน แถมคนคนนั้นยังเป็นใบ้อีก ซูจิ่งหานตระกูลซูของเจ้าทำแบบนี้มันหยามเกียรติตระกูลหวังของข้าชัดๆ พวกเจ้าไปพาตัวหญิงใบ้คนนั้นมาที่นี่ให้นางกลับจวนตระกูลซูพร้อมบิดามารดาของนาง"

ยังไม่ทันที่บ่าวรับใช้จะเดินออกไปฉีเยี่ยนฟางก็เดินเข้ามาก่อน ทุกคนหันไปจ้องมองนางเป็นตาเดียว ต่างตกตะลึงในความงามของนาง โดยเฉพาะหวังชุนที่ถึงกับอ้าปากค้าง 

หญิงสาวในชุดเจ้าสาวสีแดงเดินเยื้องย่างเข้ามา ผมยาวดำขลับปลิวสไวใบหน้าขาวนวลเนียนจมูกโด่งได้รูป รับกับปากกระจับจิ้มลิ้มแดงระเรื่อ ทรวดทรงองค์เอวอวบอิ่ม ยิ่งช่วงบนใหญ่จนล้นออกมา ยามนางเยื้องย่างมันเด้งดึ๋งดั๋งๆ ลมพัดอาภรณ์นางแนบลู่เห็นสามเหลี่ยมข้างล่างโหนกนูน อึก เขากลืนน้ำลายไม่รู้ตัว งาม งามเหลือเกินงามยิ่งกว่าเทพเซียนในภาพวาดอีก งามเหมือนไม่มีอยู่จริง

เมื่อคืนพอเปิดผ้าคลุมหน้าออกเขาเห็นว่าไม่ใช่ซูซ่างเอินก็โมโห แสงเทียนสลัวทำให้เขาเห็นความงามของนางไม่ชัด ไม่คิดว่านางจะงามถึงเพียงนี้ โทษที่เขาใจร้อนวู่วามไปหน่อย หากเมื่อคืนเขามองนางให้นานเห็นใบหน้าของนางชัดๆเขาก็คงไม่ผลักไสนาง หรือว่าเขาจะรับนางเอาไว้เป็นภรรยารองอีกคน แต่เอ๊ะ เมื่อคืนเขาให้คนลากตัวนางไปไว้ที่ห้องเก็บฟืนแล้วให้คนไปรุมขืนใจนางแล้วนี่ ช่างเถอะ ถึงจะงามแค่ไหนแต่ก็ไม่บริสุทธิ์แล้ว แต่หากคนอื่นได้เห็นนางและรู้ว่านางเป็นของเขา ทั่วทั้งเมืองหลวงจะอิจฉาเขาขนาดไหนนะ

ซูจิ่งหานเดินเข้าไปจะตบหน้าฉีเยี่ยนฟางแต่นางคว้าข้อมือไว้ทันก่อนจะผลักออกจนซูจิ่งหานเซเกือบล้ม ดีที่ซูเว่ยหมิงรับทัน 

" เจ้า ช่างอกกตัญญูยิ่งนัก"

" เยี่ยนฟางนี่เจ้ากล้าทำกับท่านพ่อเช่นนี้ได้อย่างไรวันนี้ข้าจะสั่งสอนเจ้าเอง"

ซูเว่ยหมิงปรี่เข้าไปจะตบหน้าฉีเยี่ยนฟาง แต่ถูกนางถีบจนกระเด็น ท่ามกลางสายตาตกตะลึงของทุกคน นางเดินไปนั่งลงรินน้ำชาใส่ถ้วย

" ช่างสมกับสตรีชนบทจริงๆ การกระทำของเจ้าข้ารับไม่ได้หรอก น้ำชาถ้วยนั้นข้าไม่เอา"

หวังรั่วหนานพูดด้วยน้ำเสียงดูถูกสายตามองฉีเยี่ยนฟางด้วยความรังเกียจ ฉีเยี่ยนฟางเหลือบมองสีหน้าเรียบเฉย ก่อนจะยกชาขึ้นจิบแล้ววางลง

" ใครบอกว่าข้าจะยกน้ำชาให้ท่าน "

ทุกคนต่างตกตะลึงโดยเฉพาะคนในครอบครัวซู

" ไหนพวกเจ้าบอกว่านางเป็นใบ้ไง"

หวังชุนถามขึ้นมา นางเป็นใบ้ที่ไหนนางพูดได้แถมน้ำเสียงยังไพเราะมากอีกด้วย

" ข้า ข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน "

ซูเว่ยหมิงตอบ ตอนที่เขาไปรับนางที่หมู่บ้านในชนบท นางเป็นใบ้จริง ยังใช้ภาษามือสื่อสาร คนในหมู่บ้านบอกว่าตั้งแต่นางเล็กจนโตมาก็ไม่เคยเห็นนางพูดสักคำ ใช่ ตั้งแต่นางกลับจวนตระกูลซูมาแม้จะเพียงระยะเวลาแค่ไม่กี่วัน แต่นางก็ไม่เคยพูด นางเป็นใบ้จริงๆ แต่ทำไมตอนนึ้ถึงพูดได้ เขาก็งงเหมือนกัน

" เจ้า เจ้าพูดได้ตั้งแต่เมื่อไหร่กัน "

ซูจิ่งเหอรีบลุกไปหาฉีเยี่ยนฟางด้วยความตื่นเต้น แต่นางไม่สนใจ

" เจ้า เจ้าเป็นใบ้ทำไมอยู่ดีๆถึงพูดได้ "

" ใครบอกว่าข้าเป็นใบ้ พวกท่านคิดเองเออเองกันทั้งนั้น"

ซูเว่ยหมิงเห็นสายตาที่ทุกคนมองมาที่เขา จึงรีบอธิบาย

" ทุกคนในหมู่บ้านเหอวานต่างก็รู้กันว่านางเป็นใบ้ตั้งแต่เกิด ทุกคนเป็นพยานได้ว่านางเป็นใบ้จริงๆ ท่านพ่อท่านแม่ เอินเอิน ตั้งแต่ข้าพานางกลับจวน ตลอดหลายวันที่นางอยู่ที่จวนเรามีใครได้ยินเสียงนางพูดบ้าง"

ซูจิ่งหานกับซูหว่านเหลียนก็พยักหน้าเห็นด้วย

" พี่เยี่ยนฟางในเมื่อท่านไม่ได้เป็นใบ้ เหตุใดถึงไม่พูดตั้งแต่แรก ทำไมต้องแกล้งเป็นใบ้ให้พวกเราเข้าใจผิดด้วย"

" ข้าไม่พูดเพราะขี้เกียจพูด"

นางตอบอย่างไม่ใส่ใจ

" เหอะ ข้าว่าเจ้าคงต้องการเรียกร้องความสนใจจากพวกเราสินะ"

ซูเว่ยหมิงพูดแขวะ นางหันไปจ้องมองนัยตาดุดัน ชายคนนี้เป็นพี่ชายแท้ๆของฉีเยี่ยนฟางเจ้าของร่าง แต่ไม่มีท่าทียอมรับนางเป็นน้องสาวเลยทั้งคำพูดคำจามีแต่ดูถูก ไหนจะท่าทางรังเกียจนั่นอีก คิดว่าตัวเองสูงส่งมากมั้ง

เห็นสายตาที่ฉีเยี่ยนฟางจ้องมองมา ซูเว่ยหมิงก็รู้สึกขนลุกแปลกๆ ตอนที่นางถีบเขา เขาทั้งเจ็บทั้งจุกยังไม่หายคงช้ำในแล้วมั้ง จำได้ว่าตอนที่เขาไปรับนางกลับมา เขาเดินชนนางนิดเดียวนางก็ล้มไม่เป็นท่า ท่าทีก็ดูอ่อนแอราวไม่มีเรี่ยวแรง ไม่คิดเลยว่านางในเวลานี้จะมีพละกำลังมากถึงขนาดนี้ ราวกับเป็นคนละคน

" เจ้า เจ้าจ้องมองข้าทำไม"

นางแสยะยิ้ม มองดูควันสีดำที่พวยพุ่งอยู่รอบตัวเขา อีกไม่นานเขาจะมีเคราะห์ถึงขั้นตายได้ เคราะห์ที่มาจากการกระทำของเขาเอง ซูเว่ยหมิงรู้สึกเย็นวาบไปทั่วทั้งตัวราวถูกน้ำเย็นสาด ไม่รู้ว่าทำไมรอยยิ้มของนางถึงได้ชวนเย็นยะเยือกนัก

.