ตอนที่3

" เอาหล่ะ ในเมื่ออยู่กันพร้อมหน้างั้นข้าจะพูดทีละเรื่อง เรื่องแรกข้าไม่ได้เป็นอย่างที่พวกตระกูลซูกล่าวหา "

" เจ้าจะบอกว่าพวกเขาใส่ร้ายเจ้าอย่างงั้นรึ"

ซูซิงเหอถาม

" ถูกต้อง"

" พวกเขาจะใส่ร้ายเจ้าทำไม ในเมื่อพวกเขาเป็นบิดามารดาพี่ชายและน้องสาวของเจ้าทุกคนต่างพูดเป็นเสียงเดียวกันหมด ว่าเจ้าจับน้องสาวของเจ้ามัดไว้ แล้วสวมรอยเป็นเจ้าสาวขึ้นเกี้ยวแทน"

" ท่านแม่คนร้ายที่ไหนจะยอมรับผิดเล่า ก็เห็นๆอยู่ว่านางอิจฉาริษยาเอินเอิน นางต้องการแย่งข้าไปจากเอินเอิน ต้องการครอบครองตำแหน่งสะใภ้ตระกูลหวัง"

หวังชุนจ้องมองฉีเยี่ยนฟาง แม้จะงดงามจนยากจะละสายตา แต่นางก็จิตใจชั่วร้ายขี้อิจฉาริษยา แย่งได้แม้กระทั่งสามีของน้องสาว ที่สำคัญเมื่อคืนนางถูกบ่าวรับใช้สามคนนั่นย่ำยีแล้ว สกปรกยิ่งนัก

" ฮ่าฮ่าฮ่า"

" เจ้าหัวเราะอะไร มีเรื่องอะไรให้น่าขำ"

" ก็หัวเราะเจ้านั่นแหละ น่าขำยิ่งนัก เจ้าไม่เคยส่องคันฉ่องมองดูตัวเองรึว่าหน้าตาของเจ้ามันเป็นเช่นไร"

" หน้าข้า หน้าข้ามันเป็นยังไง"

" หาความหล่อเหลาไม่มี คนหน้าตาเห่ยๆแบบเจ้า คิดว่าคนอย่างข้าจะชายตามองรึ เจ้าอย่าหลงตัวเองให้มากนัก หากเจ้ามีหัวสมองก็คงจะคิดได้ว่าข้ากับเจ้าไม่เคยเจอกันมาก่อน แล้วข้าจะไปชอบเจ้าได้อย่างไรที่สำคัญเจ้าพิการอย่างนี้ ปรนเปรอข้าก็ไม่ได้ ข้าจะอยากได้เจ้าไปทำไม "

" เจ้า เจ้า"

หวังชุนกัดฟันกรอด หน้าดำหน้าแดงด้วยความโมโห ทั้งโกรธทั้งอาย

" พอได้แล้วเยี่ยนฟาง เจ้าพูดอะไรไม่อายปากบ้างเลยรึ"

ซูหว่านเหลียนตำหนิ

" อายทำไมในเมื่อข้าพูดความจริง "

" ถึงเขาจะเดินไม่ได้แต่บุตรชายของข้าก็เป็นถึงคุณชายคนเดียวของตระกูลหวัง เจ้ามาจากชนบท ไม่รู้สินะว่าอำนาจของตระกูลหวังของข้ามันยิ่งใหญ่เพียงใด ไม่มีสตรีคนไหนไม่อยากแต่งงานกับเขา"

" ท่านไปถามสตรีทุกคนมารึ"

" เจ้า ถึงข้าไม่ได้ถามแต่ทุกคนต้องคิดอย่างนั้นแน่ ใครจะไม่อยากแต่งเข้าตระกูลใหญ่ที่ร่ำรวยและมากอำนาจ"

" ข้าคนหนึ่งแหละ แล้วก็นางด้วย"

ฉีเยี่ยนฟางชี้ไปที่ซูซ่างเอิน

" ไม่จริง ข้ากับพี่อาชุนเรารักกันดีมาตลอด ทั้งยังมีสัญญาหมั้นหมาย เป็นเพราะท่านต้องการแทนที่ข้าแต่งเข้าตระกูลหวัง"

" ข้าก็พึ่งพูดไปว่าข้าไม่ชอบชายที่ขี้เหร่ ยิ่งทั้งขี้เหร่และพิการไอ้นั่นก็ใช้งานไม่ได้ข้าจะเอาไปทำไม เรื่องที่เกิดขึ้นมันเป็นแผนการของพวกเจ้า พวกเจ้าสมรู้ร่วมคิดกันวางยาข้าทำให้ข้าอ่อนแรงแล้วจับข้าขึ้นเกี้ยวไปแต่งงานแทน"

" ไม่จริง ท่านทำผิดเองเหตุใดต้องมาใส่ร้ายข้ากับท่านแม่"

" เยี่ยนฟางข้าไม่คิดเลยว่าเจ้าแย่งสามีของน้องสาวตัวเองแล้ว ยังจะใส่ร้ายนางอีก ข้าผิดหวังจริงๆ"

" ข้าก็บอกพวกท่านแล้วว่าอย่ารับนางกลับมาพวกท่านก็ไม่เชื่อข้า"

" พวกท่านก็ไม่ได้คิดจะรับข้ากลับมาอยู่แล้ว ที่ให้ข้ามาก็เพื่อแต่งงานแทนนาง"

" ไม่จริงขอรับใต้เท้าหวัง อย่าไปฟังนาง นางโกหก "

ซูจิ่งหานรีบปฏิเสธ เงื้อมือจะตบนางอีกแต่นึกขึ้นมาได้ว่าก่อนหน้าที่จะตบนางก็ถูกนางบิดข้อมือแทบหัก จึงรีบเอามือลง

" พวกท่านไม่รู้รึว่านางไม่อยากแต่งงานกับคนพิการ นางอับอายหากต้องมีสามีเป็นคนพิการ"

" หุบปาก ข้าไม่เชื่อว่าเอินเอินจะเป็นแบบนั้น"

หวังชุนพูดเสียงดัง

" จะเชื่อหรือไม่ก็แล้วแต่เจ้า ข้าพูดความจริงไปหมดแล้ว มาพูดเรื่องเมื่อคืนของเรากันดีกว่า"

" เรื่องอะไร เมื่อคืนพอรู้ว่าเจ้าไม่ใช่เอินเอินข้าก็ไม่ได้แตะต้องตัวเจ้า"

"ใต้เท้าหวัง ข้าคิดว่าท่านก็น่าจะเป็นคนมีเหตุผลมีความยุติธรรมใช่ไหม"

" เจ้ามีอะไรก็ว่ามา แล้วข้าจะตัดสินใจอีกที"

" เมื่อคืนบุตรชายของท่านให้คนพาตัวข้าไปไว้ที่ห้องเก็บฟืน แล้วให้บ่าวรับใช้ชายสามคนไปรุมย่ำยีข้า"

ทุกคนที่ได้ยินก็ตกใจหันควับไปมองหวังชุนเป็นตาเดียว ไม่คิดว่าหวังชุนจะโหดร้ายถึงเพียงนี้ ซูซ่างเอินลอบยิ้มมุมปาก 

หวังรั่วหนานเอามือทาบอก แม้นางจะไม่ชอบฉีเยี่ยนฟาง แต่ก็ไม่ควรมาพบเจออะไรเช่นนี้ หวังซิงเหอเดินไปยืนตรงหน้าหวังชุนถามเสียงแข็งกร้าว

" ที่นางพูดเป็นความจริงหรือไม่"

เห็นหวังชุนไม่ตอบก็เท่ากับยอมรับ หวังซิงเหอตบหน้าหวังชุนอย่างแรง

" ท่านพี่"

หวังรั่วหนานตกใจรีบเข้าไปลูบหน้าบุตรชายข้างที่ถูกตบ

" ท่านตบลูกทำไม"

" ข้าไม่เคยสั่งสอนให้เจ้ามีนิสัยโหดเหี้ยมแบบนี้ ถึงต่อให้นางทำผิดจริงสวมรอยเป็นเจ้าสาว แต่เจ้าก็ไม่ควรทำกับนางเช่นนั้นเจ้ายังมีความเป็นคนอยู่รึเปล่า"

" ข้า ตอนนั้นข้ายอมรับว่าข้าโมโหมากไปหน่อยเลยขาดสติ"

" ท่านจะจัดการเขายังไงรึ"

ฉีเยี่ยนฟางถามขึ้นมา

" ข้าจะส่งตัวเขาให้กรมอาญา"

" ท่านพ่อ" " ท่านพี่"

หวังชุนกับหวังรั่วหนานเอ่ยพร้อมกันด้วยความตกใจ

" ท่านพี่ไม่ได้นะ อาชุนเขามีสภาพเป็นแบบนี้อยู่แล้วท่านจะใจร้ายส่งเขาไปกรมอาญาได้ยังไง หากเขาถูกลงโทษคงไม่พิการแค่ขาแต่อาจพิการไปทั้งตัวก็ได้ เขาเป็นบุตรชายคนเดียวของท่าน เป็นสายเลือดตระกูลหวัง ท่านจะมองดูเขาถูกลงโทษได้รึ"

" แต่เขาทำผิดสมควรที่ต้องถูกลงโทษ เป็นเพราะเจ้า เจ้าคอยให้ท้ายเขาแบบนี้เขาถึงได้ทำอะไรตามใจโดยไม่คิด"

" แต่เรื่องนี้นางก็ผิด หากนางไม่สวมรอยเป็นเอินเอินตั้งแต่แรกอาชุนก็คงไม่โกรธจนขาดสติ"

" หวังฮูหยิน ท่านหูไม่ดีรึความจำไม่ดีกันแน่ก่อนหน้าข้าก็พูดไปแล้วว่าข้าถูกวางยาแล้วจับโยนขึ้นเกี้ยวเจ้าสาวมาแต่งงานแทน บุตรชายของท่านทำชั่วช้ากับข้า เขาสมควรได้รับโทษ หากพวกท่านไม่จัดการข้าจะไปที่ศาล หากศาลไม่รับเรื่องข้าจะไปเฝ้าฮ่องเต้ หากฮ่องเต้ไม่สนใจข้าจะฟ้องไทเฮา"

" พอ พอแล้ว ข้าจะลงโทษเขาแน่นอน"

" ไม่ได้"

หวังรั่วหนานรีบพูดขัดขึ้นมา ก่อนจะปรี่เข้าไปหาฉีเยี่ยนฟาง

" เจ้าต้องการอะไรบอกข้ามา ข้าจะให้เจ้าทุกอย่าง ขอแค่เจ้ายอมความไม่ถือสาเอาเรื่อง"

ฉีเยี่ยนฟางรินน้ำชาใส่ถ้วยด้วยท่าทีเฉยเมย

" ข้าจะยอมรับเจ้าในฐานะสะใภ้ก็ได้ "

" ข้าไม่ต้องการ"

" อะไรนะ งั้นข้าจะให้ทรัพย์สินเงินทองเจ้ามากเท่าที่เจ้าต้องการ"

" อืมก็น่าสนนะ"

หวังรั่วหนานยิ้มมุมปาก คนชนบทอะไรจะมีค่าไปมากกว่าเงินทองข้าวของเล่า ให้เงินนางสักหีบก็คงดีใจจนหูตั้งแล้ว 

หวังซิงเหอได้ยินแบบนั้นก็โล่งใจ เขาก็แค่ทำทีไปอย่างงั้นแหละ ใครจะส่งบุตรชายไปลงโทษได้ลงคอ

" ดี งั้นข้าจะให้คนไปเอามาเดี๋ยวนี้"

สักพักบ่าวรับใช้ก็ยกหีบเงินมาสองหีบ นางหยิบขึ้นมาดูด้วยสีหน้าเรียบเฉยก่อนวางลง

" ทำไม น้อยไปรึ"

หวังชุนพูดด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน

" เยี่ยนฟาง เจ้าอย่ามากไป เงินสองหีบนี่สำหรับเจ้าก็ถือว่ามากพอแล้ว คนที่มาจากขนบทเช่นเจ้านี่ถือว่าเป็นวาสนาให้รับไว้เถอะ"

ซูเว่ยหมิงพูดด้วยน้ำเสียงดูถูก

" นี่มันเรื่องของข้าเจ้าไม่ต้องมาสอด"

" เจ้า"

" ข้าต้องการแบบสะดวกพกพา ขอเป็นตั๋วเงินแทนละกัน"

" ได้ "

หวังซิงเหอพยักหน้าให้บ่าวคนสนิทไปเอาตั๋วเงินมา

" นี่เป็นตั๋วเงินห้าหมื่นตำลึง"

" อืม แค่ใบเดียวรึข้าว่ามันน้อยไปหน่อยนะ"

" เจ้า แค่นี้ก็มากแล้วเจ้าอย่าได้คืบจะเอาศอก"

หวังรั่วหนานพูดด้วยความไม่พอใจ

" ข้าไม่เอาทั้งคืบทั้งศอกนั่นแหละ แต่ข้าจะเอาเงิน"