บทที่ 8

นอกจากเธอจะไม่โกรธแล้ว ริมฝีปากยังโค้งเป็นรอยยิ้มบาง ๆ “ศาสตราจารย์เอ็ดดี้ให้นายมาเหรอ?”

เขาปรายสายตามองมา พร้อมเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยันว่า “โฮ้ เธอยังรู้จักศาสตราจารย์เอ็ดดี้ด้วยเหรอ แต่ก็ไม่แปลกหรอก ชื่อเสียงและบารมีของศาสตราจารย์เอ็ดดี้โด่งดังไปทั่วโลก...” ขณะพูด เขาพลันรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ “เธอรู้ได้ยังไงว่าเขาให้ฉันมารับ...”

แววตาของเขาวูบไหวด้วยความตกตะลึงทันที “Heng...”

เธอพยักหน้า “อืม ฉันเอง เข้าไปข้างในกันเถอะ”

“เป็นไปได้ยังไง...” เขายืนจ้องมองเธออยู่ครู่ใหญ่ ในที่สุดก็เค้นเสียงหัวเราะเย็นชาออกมา “เธอคงไม่ได้ไปแอบฟังข่าวลือจากไหนมา แล้วทำเป็นแอบอ้างหรอกนะ...”

ถังหนิงยกมือขึ้น ยื่นข้อความสนทนาระหว่างเธอกับศาสตราจารย์เอ็ดดี้ให้เขาดู

จ้าวหมิงฟู่ถึงกับอึ้งไปอย่างสมบูรณ์ ใบหน้าพลันแดงก่ำขึ้นมาทันที “ธะ... เธอ... คือเด็กสาววัยสิบสองปีคนที่คว้าอันดับหนึ่งของโลกคนนั้น...”

ถังหนิงได้เดินนำหน้าไปแล้ว โดยไม่รอให้เขาพูดจบ “นำทางสิ ไม่อย่างนั้นเดี๋ยวทหารตำรวจก็มาไล่ฉันออกไปหรอก”

จ้าวหมิงฟู่ถูกตอกกลับจนพูดอะไรไม่ออก ได้แต่เดินตามหลังไป นี่เป็นครั้งแรกที่เขามองคนตรงหน้าอย่างพินิจพิเคราะห์ใหม่อีกครั้ง

เขายังคงไม่อยากจะเชื่ออยู่ดี ว่าถังหนิงก็คือ Heng พี่เยี่ยนรู้เรื่องนี้หรือเปล่านะ?

เขาอดไม่ได้ที่จะหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเตรียมส่งข้อความหาเฉินเยี่ยนเหิง แต่พอนึกขึ้นได้ว่าศาสตราจารย์เอ็ดดี้เคยพูดไว้ว่า Heng มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเข้าร่วมทีมของพวกเขา หากเธอเข้าร่วมจริง ๆ นั่นก็ถือเป็นความลับระดับชาติ ห้ามเปิดเผยให้ใครรู้เด็ดขาด

ตัวเขาเองก็มีสถานะเป็นความลับเช่นกัน เฉินเยี่ยนเหิงรู้แค่ว่าเขาทำงานให้รัฐบาล ปกติจะยุ่งอยู่แต่ในห้องปฏิบัติการ ไม่รู้ว่าเขาทำโครงการอะไรอยู่กันแน่

จ้าวหมิงฟู่กำลังจะปิดโทรศัพท์ เฉินเยี่ยนเหิงก็ตอบข้อความกลับมาพอดี

[นายอยู่ห้องปฏิบัติการเหรอ? เธอไปทำอะไรที่นั่น]

จ้าวหมิงฟู่แปลกใจนิดหน่อย พี่เยี่ยนหันมาใส่ใจถังหนิงขนาดนี้ตั้งแต่เมื่อไรกัน เมื่อก่อนมักจะส่งมาแค่ประโยคเดียวว่า เรื่องของถังหนิงไม่ต้องรายงานเขา

แต่ครั้งนี้เขาพูดไม่ได้จริง ๆ จึงตอบกลับด้วยความรู้สึกผิดว่า

[ไม่มีอะไรครับ เดินทางออกไปแล้ว]

หลังจากเข้าไปในห้องปฏิบัติการ ศาสตราจารย์เอ็ดดี้ก็เดินออกมาเป็นคนแรก

เขาตื่นเต้นอย่างยิ่ง “Heng เราพบกันครั้งล่าสุดก็เมื่อสิบสองปีที่แล้ว ดีใจจริง ๆ ที่คุณกลับมาหาผม”

ตลอดสิบสองปีมานี้ ทุกครั้งที่เขาสอนบรรดานักศึกษาปริญญาเอกหัวขี้เรื่อยที่อยู่ใต้การดูแลของเขา เขาก็มักจะรู้สึกเสียดายอยู่เสมอ ที่ตอนนั้นไม่ได้ดึงตัวเด็กสาวอัจฉริยะวัยสิบสองปีคนนั้นมาเป็นลูกศิษย์ของตัวเอง

“ศาสตราจารย์คะ ฉันเองก็ดีใจมากค่ะ ที่คุณยังจำฉันได้ และยังยินดีที่จะ... เชื่อมั่นในตัวฉัน” จมูกของเธอรู้สึกแสบตึง พยักหน้าพร้อมกับก้มตัวทำความเคารพ “ขอบคุณนะคะ”

จนกระทั่งวินาทีนี้ จ้าวหมิงฟู่ถึงตะหนักได้อย่างแท้จริงว่า ถังหนิงคนที่วัน ๆ ไม่เอาไหน ดีแต่คอยตามติดเฉินเยี่ยนเหิงไม่ห่าง แท้จริงแล้วคือเด็กสาวอัจฉริยะปริศนาที่คว้ารางวัลใหญ่ระดับโลกด้วยอายุน้อยที่สุดในตอนนั้น คนที่ถูกศาสตราจารย์จากสแตนฟอร์ดรั้งตัวไว้แต่ปฏิเสธการสัมภาษณ์ทั้งหมด

ผู้เข้าแข่งขันช่วงเดียวกับเธอ ส่วนน้อยคือวัยรุ่นอายุยี่สิบกว่า ๆ แต่ส่วนใหญ่คือกลุ่มนักวิจัยอายุสี่สิบห้าสิบปี

ตอนที่เขาอายุสิบสองปี เขาก็ถือเป็นดาวเด่นในหมู่คนรอบข้าง ได้รับการยกย่องว่าเป็นอัจฉริยะ แต่นั่นก็แค่ข้ามชั้นไปเรียนมัธยมปลายเท่านั้น

ได้แต่มองดูผลงานของเธอผ่านทางหน้าข่าวโทรทัศน์เท่านั้น

เมื่อจ้าวหมิงฟู่ดึงสติกลับมาได้ ถังหนิงก็เซ็นสัญญาเก็บรักษาความลับเสร็จเรียบร้อยแล้ว จากนั้นเดินตามศาสตราจารย์เข้าไปในห้องปฏิบัติการส่วนใน และกำลังร่วมศึกษาวิจัยปัญหาใหญ่ที่ทำให้ทีมของพวกเขามืดแปดด้านและไร้หนทางแก้ไข

ในตอนนั้นเอง โทรศัพท์ของถังหนิงที่วางอยู่บนโต๊ะก็ดังขึ้น

ชื่อสายเรียกเข้าคือ —— ป้าแม่บ้าน (อู๋ถงจินอ้าน)

จ้าวหมิงฟู่รู้ว่าอู๋ถงจินอ้านคือสถานที่พักอาศัยของเฉินเยี่ยนเหิง เขาจึงหยิบโทรศัพท์ยื่นไปให้ “เธอจะรับไหม”

ถังหนิงกำลังเปิดดูรายละเอียดของปัญหาที่พวกเขาบันทึกไว้ก่อนหน้านี้ จึงเอ่ยอย่างขอไปทีว่า “ช่วยเปิดลำโพงให้ฉันหน่อยค่ะ”

เมื่อกดรับสาย ป้าแม่บ้านก็ถามขึ้นว่า “คุณผู้หญิงคะ คัฟลิงก์เพชรสีเหลืองคานารีคู่นั้นของคุณชาย คุณผู้หญิงเก็บไว้ที่ไหนเหรอคะ พอดีดิฉันหาไม่เจอ พรุ่งนี้คุณชายต้องใส่... ปกติคุณเป็นคนจัดการเรื่องพวกนี้ตลอดเลย”

เธอชะงักไปครู่หนึ่ง สมองนึกออกโดยอัตโนมัติว่าคัฟลิงก์คู่นั้นวางอยู่ในตู้เก็บของชั้นไหนช่องไหน

ทุกสิ่งทุกอย่างที่เกี่ยวกับเฉินเยี่ยนเหิง เธอล้วนลงมือจัดการด้วยตัวเองเสมอ รวมไปถึงการรีดเสื้อผ้าให้เขา เปิดน้ำอุ่นในห้องอาบน้ำก่อนเขาจะกลับมาถึงบ้าน และเตรียมอาหารเช้าที่มีโภชนาการให้เขาในตอนเช้า