LOGINShare
บทที่ 8
Latest chapter
สายที่เขาคิดว่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง บทที่ 8
ผู้อำนวยการฝ่ายวิจัยเชิญกู้จิ้งชวนให้นั่งตำแหน่งประธาน แล้วแนะนำเขาให้ทุกคนรู้จักในฐานะนักลงทุน “การกุศล”ตอนนั้นเองฉันถึงได้รู้ว่า กู้จิ้งชวนได้นำทรัพย์สินเกือบครึ่งหนึ่งของเขามาลงทุนในโครงการวิจัยยาของพวกเราทุกอย่างที่เขาทำลงไป ก็เพื่อให้ได้มีส่วนร่วมในโครงการลับสุดยอดนี้ฉันบังคับตัวเองให้ใจเย็นลง แล้วจ้องมองจอใหญ่ด้วยสีหน้าไร้อารมณ์“คุณกู้จิ้งชวนได้นำเงินบริจาคก้อนใหญ่ที่สุดในประวัติศาสตร์มาสู่โครงการวิจัยของพวกเรา!”เสียงปรบมือดังกึกก้องไปทั่วห้อง เพื่อนร่วมงานทุกคนต่างตื่นเต้นกับการอัดฉีดเงินก้อนมหาศาลนี้“เงินสนับสนุนของเขาจะช่วยให้พวกเราเร่งความก้าวหน้าในการพัฒนายารักษามะเร็งได้เร็วขึ้น”“ขอต้อนรับทุกท่านเข้าร่วมงานเลี้ยงฉลองในค่ำคืนนี้”คืนนั้น ฉันจำเป็นต้องเข้าร่วมงานเลี้ยงฉันสวมเสื้อเชิ้ตสีขาวเรียบง่ายกับกางเกงยีนส์ ผมถูกรวบเป็นหางม้าต่ำแบบสบาย ๆเมื่อเทียบกับผู้หญิงคนอื่นที่สวมชุดราตรี ฉันดูเรียบง่ายและไม่สะดุดตาเป็นพิเศษกู้จิ้งชวนสวมสูทสั่งตัดสีดำ ยืนอยู่กลางห้องจัดงานเขาผอมลงกว่าเมื่อก่อน ใต้ตาคล้ำอย่างเห็นได้ชัด แต่สายตายังคงเฉียบคมเหมือนเดิมฉันตั้งใจเ
สายที่เขาคิดว่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง บทที่ 7
ซูซานซานไม่เคยคิดมาก่อนเลยว่าเขาจะโหดเหี้ยมได้ถึงเพียงนี้เสียงวิงวอนของเธอแหลมขึ้นเรื่อย ๆ แต่กู้จิ้งชวนกลับไม่แม้แต่จะหันมามองเธอสักแวบหลังจากจัดการเธอแล้ว เขาก็ทุ่มเทแรงกายแรงใจทั้งหมดไปกับการตามหาฉันแต่ไม่ว่าเขาจะใช้สายข่าวภายในกรมตำรวจ หรือเปิดใช้เครือข่ายข่าวกรองข้ามทะเล ก็ไม่อาจพบร่องรอยของฉันได้เลยแม้แต่คนติดต่อของเขาภายในรัฐบาลกลางก็ยังบอกว่าไม่มีบันทึกใด ๆ เกี่ยวกับฉันเลยราวกับว่าฉันได้หายไปจากโลกใบนี้อย่างสิ้นเชิง“เป็นไปไม่ได้!”กู้จิ้งชวนชกหมัดลงบนโต๊ะอย่างแรง แก้วน้ำแตกกระจายทันที“คนเป็น ๆ คนหนึ่ง จะหายสาบสูญไปเฉย ๆ ได้อย่างไร?”เขานึกขึ้นมาได้ทันทีถึงคำถามที่ฉันเคยถามเขาในวันครบรอบแต่งงานหกปีตอนนั้นเขาสาบานว่า หากเขาทรยศฉัน เขาจะไม่มีวันหาฉันพบอีกคำพูดนั้นเหมือนบูมเมอแรงที่วกกลับมากระแทกใส่เขาอย่างจังเดี๋ยวก่อน! ก่อนที่ฉันจะจากไป ฉันยังทิ้งกล่องของขวัญไว้หนึ่งกล่อง บอกให้เขาเปิดได้ทีหลังเท่านั้น!การหายตัวไปของฉันสร้างแรงกระแทกต่อเขาอย่างหนัก จนทำให้เขาเพิ่งจะนึกถึงเรื่องนี้ได้ในตอนนี้ในใจของเขาเริ่มผุดประกายความหวังขึ้นมาเล็กน้อยบางที ในกล่องนั้
สายที่เขาคิดว่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง บทที่ 6
ต่อมาฉันถึงได้รู้ว่า ข้อความนั้นเปรียบเสมือนชนวน ที่ทำให้กู้จิ้งชวนเข้าใจทุกอย่างขึ้นมาในพริบตาเขารู้ดีว่า การยั่วยุของซูซานซานนี่เอง ที่เป็นตัวผลักไสให้ฉันจากไปในชั่วขณะนั้น ความโกรธก็ปะทุขึ้นจากส่วนลึกของอกเขาความเสียใจเพียงอย่างเดียวของฉัน คือไม่ได้เห็นกับตาว่าเกิดอะไรขึ้นในคืนนั้นต่อมา ฉันค่อย ๆ ปะติดปะต่อภาพทั้งหมดของการกวาดล้างอันนองเลือดครั้งนั้นขึ้นมาได้ จากเศษเสี้ยวคำบอกเล่าที่กระจัดกระจายว่ากันว่าในคืนนั้น กู้จิ้งชวนราวกับเสียสติ ขับรถพุ่งตรงไปยังคอนโดลับของซูซานซานตอนที่ซูซานซานเปิดประตู ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความดีใจสุดขีดเธอคิดว่า ในที่สุดเขาก็ทอดทิ้งฉันอย่างสิ้นเชิงแล้ว“กู้จิ้งชวน คุณมารับฉันกลับบ้านใช่ไหม? ฉันจะเก็บของเดี๋ยวนี้เลย”“ฉันรู้ว่าคุณตัดใจจากฉันกับลูกของเราไม่ได้”คำพูดเพิ่งจะจบลง ฝ่ามือที่ฟาดอย่างแรงก็ปะทะเข้าที่ใบหน้าของเธอทันทีกู้จิ้งชวนกระชากคอเสื้อของเธอไว้ ใบหน้ามืดหม่นเย็นเยียบ ราวกับเพิ่งคลานออกมาจากนรก“ซูซานซาน ใครมันให้ความกล้ากับเธอ ถึงกล้าส่งข้อความยั่วยุไปหาซูหราน?”ซูซานซานกุมหน้าไว้ เหงื่อเย็นผุดซึมออกมาทั่วทั้งร่างเธอรู้
สายที่เขาคิดว่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง บทที่ 5
ในวินาทีถัดมา โทรศัพท์มือถือของฉันก็เริ่มสั่นสะเทือนอย่างรุนแรงบนหน้าจอปรากฏชื่อสามตัวอักษรนั้น—กู้จิ้งชวนฉันจ้องมองมันอยู่ไม่กี่วินาที ก่อนจะกดปุ่ม ปิดเครื่องลงอย่างสิ้นเชิงฉันได้ลงนามในข้อตกลงการรักษาความลับระดับสูงสุดแล้ว จำเป็นต้องตัดขาดการติดต่อทั้งหมดกับอดีตรถยนต์แล่นผ่านถนนสายแล้วสายเล่าที่คุ้นเคยเราเคยจูบและโอบกอดกันที่นี่แต่ตอนนี้ ทุกสิ่งเหล่านั้นไม่เกี่ยวข้องกับฉันแล้วฉันหยิบซิมการ์ดออกมาหักทิ้ง จากนั้นก็โยนโทรศัพท์ออกไปนอกหน้าต่างรถโดยไม่ลังเล……“บัดซบ!”ขณะเดียวกันนั้น กู้จิ้งชวนเมินเสียงอุทานตกใจของซูซานซาน แล้วแทบจะทันที เขาก็วิ่งไล่ตามมาในทิศทางของฉันแต่รถเก๋งคันนั้นได้หายลับไปในกระแสรถแล้ว เหลือไว้เพียงกลุ่มควันไอเสีย“กู้จิ้งชวน เกิดอะไรขึ้นเหรอ?” ซูซานซานคว้าแขนเสื้อของเขาไว้ สีหน้าเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย“ไม่มีอะไร ไปกันเถอะ”เขาสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ บังคับตัวเองให้สงบลงแต่ความตื่นตระหนกในใจของเขากลับทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆซูหรานไปทำอะไรอยู่ที่นั่น? เธอไม่ควรจะอยู่ที่คฤหาสน์เหรอ?แววตาในดวงตาของเธอ…ช่างเหมือนการบอกลาอย่างยิ่งเมื่อรถมา
สายที่เขาคิดว่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง บทที่4
สีหน้าของกู้จิ้งชวนหม่นลงในพริบตา คว้าข้อมือของซูซานซานไว้แน่น แล้วลากเธอเข้าไปในสวนหลังบ้าน“ฉันเตือนเธอแล้วว่าอย่ามาปรากฏตัวที่นี่! ถ้าให้พี่สาวของเธอรู้เข้า เธอจบเห่แน่!”ฉันเดินไปยืนหลังม่านที่ชั้นสาม และสามารถมองเห็นทุกอย่างในลานบ้านได้อย่างชัดเจนเขาเหมือนสัตว์ป่าที่ถูกยั่วยุอย่างรุนแรง ผลักเธอออกไปอย่างแรง“เธอบ้าไปแล้วหรือไง? เธออยากทำลายฉันใช่ไหม?!”ซูซานซานตกใจจนตัวสั่น มือไม้ลนลานควานหยิบรายงานทางการแพทย์ฉบับหนึ่งออกมาจากกระเป๋าแม้จะอยู่ไกลกันขนาดนั้น คำพูดของเธอก็ยังดังชัดเจนแทรกเข้าสู่หูของฉัน“ฉันรู้ว่าฉันไม่ควรมาที่นี่…แต่ฉันท้องแล้ว”“หมอบอกว่าฉันตั้งครรภ์ได้สิบสัปดาห์แล้ว ตอนนี้เป็นการตั้งครรภ์ที่มีความเสี่ยงสูง”“กู้จิ้งชวน ฉันกลัวจริง ๆ เด็กจะปลอดภัยไหม นี่คือ ลูกคนแรกของคุณ และยังเป็นทายาทในอนาคตของคุณด้วย…”ในเสี้ยววินาทีนั้น โลกทั้งใบของฉันก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิงกลางอกเหมือนถูกควักออกไปทั้งเป็น อากาศรอบตัวก็พลันบางเบาจนแทบหายใจไม่ออกซูซานซาน…ก็กำลังตั้งท้องลูกของตระกูลกู้เหรอ?ฉันจำได้ว่า ตอนที่ฉันกับกู้จิ้งชวนเพิ่งแต่งงานกัน เราเคยคุยกันเรื่องลูก
สายที่เขาคิดว่าฉันฟังไม่รู้เรื่อง บทที่ 3
ฉันขับรถตามรถของกู้จิ้งชวนมาตลอด จนไปหยุดอยู่หน้าคลับส่วนตัวแห่งหนึ่งที่เปิดรับเฉพาะชนชั้นผู้มีหน้ามีตาในสังคมโชคดีเหลือเกิน เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่ทางเข้าจำรถของฉันได้ เขาเพียงพยักหน้าอย่างสุภาพและไม่ได้ขวางฉันไว้ฉันไม่ได้ลงจากรถ เพียงแต่มองสังเกตอย่างเงียบ ๆ ผ่านกระจกหน้ารถทันทีที่ประตูรถของกู้จิ้งชวนเปิดออก ซูซานซานก็วิ่งออกมาจากคลับทันทีเธอสวมกระโปรงสั้นจิ๋วจนสั้นกว่านี้ไม่ได้แล้ว หัวเราะพลางพุ่งเข้ากอดเขา ราวกับแมวตัวเมียที่กำลังติดสัด“ที่รัก การแสดงโคมลอยเมื่อกี้ทำให้ฉันอิจฉาจนแทบทนไม่ไหวเลย”กู้จิ้งชวนลูบหลังเธอเบา ๆ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความเอ็นดู“ไม่กี่วันก่อนก็จัดโชว์คลื่นทะเลฉลองวันเกิดให้เธอไปแล้วไม่ใช่เหรอ ยังไม่พออีกหรือไง ไข่มุกน้อย?”“ขอแค่เธอว่านอนสอนง่าย ไม่ให้ซูหรานรู้ความลับเล็ก ๆ ระหว่างเรา ของที่เขามี เธอก็จะได้มีทั้งหมดเหมือนกัน”พอได้ยินคำพูดนั้น หัวใจของฉันก็เหมือนถูกใครสักคนกำแน่นอย่างแรงฉันยังจำการแสดงคลื่นทะเลอันยิ่งใหญ่ที่จัดขึ้นเมื่อไม่กี่วันก่อนนั้นได้คืนนั้นเขาบอกว่าจะไป “จัดการ” พนักงานคนหนึ่งที่ทำความลับบริษัทหลุด และเขาก็ไม่กลับ
