หลังจากแยกทางกันในฤดูใบไม้ผลิ

เข็มนาฬิกาเดินหมุนไปหลายรอบ ในที่สุดก็มีเสียง 'คลิก' ดังขึ้นเบาๆ จากลูกบิดประตู

ต้วนเยี่ยนกลับมาแล้ว

เขายังคงไม่แม้แต่จะหันมามองฉัน

หลังจากถอดเสื้อสูทแขนยาวแขวนไว้ เขาก็ทิ้งตัวลงนอนทันที

กลิ่นน้ำหอมแปลกหน้าจากตัวเขายังคงหลงเหลืออยู่

ฉันพลิกตัว และได้ยินเสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นไม่หยุด

เมื่อหยิบขึ้นมาดู ก็พบว่าเป็นข้อความที่ส่งมาจากหลูถัง

"เจ้านายคะ ขอบคุณที่รีบมาอยู่เป็นเพื่อนฉันวันนี้นะคะ"

"พี่สาวเขาคงไม่ได้โกรธใช่มั้ยคะ? ไว้วันหลังฉันจะหาโอกาสไปขอโทษเธอด้วยตัวเองนะคะ"

ขณะที่ฉันก้มหน้ามอง ขนตาก็สั่นไหวเล็กน้อย

ปลายนิ้วขยับเลื่อนขึ้นไปดูข้อความก่อนหน้านี้

บทสนทนาของพวกเขามีความออดอ้อนและเปิดเผยอย่างลึกซึ้ง ต้วนเยี่ยนตอบกลับเธอถี่มาก

ต่างจากท่าทีเย็นชาที่เขามีต่อฉันอย่างสิ้นเชิง

ฉันรู้สึกอึดอัดในลำคอเล็กน้อย ปลายนิ้วค่อยๆ พิมพ์ตอบกลับไปว่า

"เขาหลับไปแล้ว แล้วฉันก็ไม่ได้โกรธ"

"ไว้พรุ่งนี้เธอค่อยทักหาเขาใหม่นะ"

ฉันกดปิดหน้าจอแล้ววางโทรศัพท์กลับไว้ที่หัวเตียงของเขา

ฉันกอดหมอน ลุกขึ้นเตรียมจะเดินไปนอนที่ห้องพักแขก

ทว่าข้อมือกลับถูกคว้าไว้แน่น สัมผัสได้ถึงความอบอุ่นจากผิวหนัง

ฝีเท้าของฉันชะงักลง

เขายังคงหลับตา ละเมอพึมพำออกมาเสียงเบา

"เสี่ยวถัง ผมอยู่ตรงนี้แล้ว"

ฉันมองใบหน้าหล่อเหลาได้รูปของเขา ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย

แล้วสะบัดมือออกและเดินจากไป

เช้าวันถัดมา ประตูห้องก็ถูกถีบเปิดออกอย่างกะทันหัน

ต้วนเยี่ยนกำลังติดกระดุมข้อมือเสื้อ พร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงเข้มขรึม

“ทำไมถึงพูดแบบนั้นกับเสี่ยวถัง เธอยังเด็กและอ่อนไหวง่าย คุณไม่รู้หรือไง?”

"อีกอย่าง เธอเป็นแค่เลขาคนใหม่ของผม คุณจะไปรังแกเธอเพื่ออะไร？"

ฉันช้อนสายตาขึ้น มองเข้าไปในดวงตาที่เต็มไปด้วยความโกรธของเขา

"แค่เลขาเหรอ?"

"มีเจ้านายที่ไหนละเมอเรียกชื่อเลขาตัวเองตอนหลับบ้างล่ะ?"

ต้วนเยี่ยนชะงักไปครู่หนึ่ง สีหน้าดูไม่เป็นธรรมชาติอยู่บ้าง

"ผมกับเธอเป็นแค่เจ้านายกับลูกน้อง"

“ก็แค่เรียกจนชินปากเท่านั้นเอง ในฐานะภรรยาของผม คุณอย่าใจแคบขนาดนั้นได้ไหม”

ฉันไม่ได้มองเขา เพียงพยักหน้าอย่างสงบนิ่ง

"อืม ต่อไปนี้คุณจะเรียกอีกกี่ครั้งก็เชิญตามสบายเลย"

เขายื่นมือมาคว้าตัวฉันไว้ทันที น้ำเสียงเริ่มหมดความอดทน

"ผมกับเสี่ยวถังบริสุทธิ์ใจต่อกันจริงๆ นะเสิ่นเสียน คุณเลิกพูดจาเหน็บแหนมประชดประชันเสียที"

ฉันหลุบตาลง แล้วดึงมือกลับ

ปลายนิ้วช่วยจัดปกเสื้อให้เขา น้ำเสียงยังคงสงบนิ่งเช่นเดิม

"บริสุทธิ์ใจเหรอ? ฉันเข้าใจแล้วค่ะ"

“คุณก็แค่เจ้านายที่ซื้อผ้าอนามัยให้เธอได้เท่านั้นเอง ใช่ไหมคะ?"

แผ่นหลังของต้วนเยี่ยนแข็งทื่อ สีหน้าดูไม่น่ามองนัก

เขาสูดหายใจเข้าลึกๆ

“เธอประจำเดือนมามาก ผ้าอนามัยของคุณมันไม่พอ ผมก็เลยออกไปซื้อให้..."

มือของฉันชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองเขา

"คุณนี่ใส่ใจดีจังเลยนะ กระทั่งเรื่องปริมาณประจำเดือนก็ยังรู้"

อันที่จริง ช่วงนี้ฉันสังเกตเห็นความผิดปกติมาพักใหญ่แล้ว นอกจากเรื่องนี้

ในบ้านยังเริ่มมีแก้วน้ำลายการ์ตูน ลิปสติก หรือแม้กระทั่งเสื้อผ้าที่ยังเก็บไปไม่หมดปรากฏให้เห็น

เพียงแต่ฉันไม่ได้เอามาคอยจับผิดทุกอย่างก็เท่านั้น

ต้วนเยี่ยนขมวดคิ้ว เขายืดตัวขึ้นยืนล้วงกระเป๋า มองลงมาที่ฉันด้วยสายตาเย็นชา

"เสิ่นเสียน ผมอธิบายไปหลายรอบแล้วนะ"

"คุณเปลี่ยนไปแล้ว เปลี่ยนไปจนไร้เหตุผล"

ทันทีที่พูดจบ เสียงแจ้งเตือนโทรศัพท์ก็ดังขึ้นอีกครั้ง

ยังคงเป็นเสียงแจ้งเตือนเดียวกับเมื่อคืน

ฉันเอ่ยปากพูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย

"คุณไปหาเธอเถอะ"

"ถ้าไม่ไป เดี๋ยวเธอก็ทักมาหาฉันอีก"

เพราะอย่างไร นี่ก็ไม่ใช่ครั้งแรกอยู่แล้ว

เขาอ้าปากจะพูด แต่ครั้งนี้กลับลังเลไปชั่วขณะ

สุดท้ายก็ยังคงหันหลังเดินจากไป

ฉันค่อยๆ ถอนหายใจออกมา

แล้วก้มหน้ามองแผนที่

ก่อนจะวงกลมสีแดงลงบนเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งทางตอนใต้