Home / วัยรุ่น / สายลม...ที่หวังดี / ทำนองที่ซ่อนความในใจ

Share

ทำนองที่ซ่อนความในใจ

last update publish date: 2026-09-24 14:33:21

เสียงสายฝนที่พัดกระหน่ำเริ่มซาลงเหลือเพียงหยาดน้ำพร่างพรม กระทบกระจกหน้ารถ SUV สีดำที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนยามค่ำคืน หลังจากมื้ออาหารที่กรุ่นไปด้วยความทรงจำอันขมขื่นจบลง เอิร์ธรับหน้าที่ขับรถมาส่งริชาที่คอนโดมิเนียมของเธอ

ความเงียบปกคลุมภายในห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และลมแอร์พัดเบาๆ ริชานั่งเหม่อมองไฟถนนสีส้มที่ส่องกระทบละอองน้ำบนกระจกเป็นระยะ ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับคำว่า 'แต่งงาน' ที่เอิร์ธเพิ่งพูดออกมา

จังหวะที่รถจอดติดสัญญาณไฟแดงตรงสี่แยก เอิร์ธก็ยื่นมือไปเปิดวิทยุเพื่อลายความเงียบ ท่วงทำนองเสียงกีตาร์โปร่งอันคุ้นเคยดังคลอขึ้นมาเบาๆ ผ่านลำโพงคุณภาพดี... มันคือเสียงอินโทรโน้ตเพลงเก่าสไตล์อคูสติกที่เรียบง่าย แต่มีพลังพุ่งตรงเข้ามากระแทกใจของริชาอย่างจัง

ทั้งเอิร์ธและริชาต่างชะงักไปพร้อมกัน

"เพลงนี้นี่หว่า..." เอิร์ธพึมพำออกมาเบาๆ เผลอยิ้มออกมาที่มุมปาก สายตามองตรงไปยังไฟแดงข้างหน้าด้วยความถวิลหาอดีต "จำได้ไหมริชา เพลงนี้แหละ... เพลงที่ฉันหัดเล่นจนนิ้วแตกสมัย ม.5"

ริชาไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ สายตามองสบเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา ความรู้สึกอึดอัดแน่นในอกย้อนกลับมาอีกครั้ง... มีหรือที่เธอจะจำเพลงนี้ไม่ได้ ในเมื่อเพลงนี้คือเพลงที่กรีดหัวใจเธอเป็นรอยแผลลึกที่สุดในวัยเยาว์

ย้อนกลับไปในฤดูการเตรียมงานวิชาการของโรงเรียน สมัยชั้น ม.5

บ่ายวันหนึ่งในห้องซ้อมดนตรีเก่าใต้ใต้อาคารเรียน เสียงดีดกีตาร์ผิดๆ ถูกๆ ดังลอดออกมาอย่างต่อเนื่อง ริชากำลังนั่งเคลียร์เอกสารตารางซ้อมบนโต๊ะไม้หน้าห้องซ้อม เสียงก้าวเท้าของเอิร์ธเดินแกมวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางตื่นเต้น ในมือถือสมุดโน้ตเพลงเล่มเก่าที่มีรอยขีดเขียนเต็มไปหมด

"ริชา! ช่วยเราเลือกเพลงหน่อยดิ" เอิร์ธทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เธอ ลมหายใจหอบเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยประกายความมุ่งมั่น "งานวิชาการโรงเรียนเดือนหน้า วงเราได้ขึ้นแสดงเวทีด้วยนะ แล้วเราตั้งใจว่าจะใช้โอกาสนี้ร้องเพลงบอกรักลูกปัดต่อหน้าทุกคนว่ะ!"

ริชาชะงักมือที่กำลังจัดกระดาษ หัวใจวูบไหวไปชั่วครู่ แต่มุมปากก็ยังคงฝืนยิ้มให้อย่างที่เคยทำ "บอกรักลูกปัดเหรอ... เอิร์ธมีเพลงในใจหรือยังล่ะ"

"มีสองสามเพลงว่ะ แต่ตัดสินใจไม่ได้เลย เพลงไหนที่มันสื่อถึงความรักได้ดีที่สุด แบบว่า... ฟังแล้วรู้เลยว่ารักและปรารถนาดีกับเขามากแค่ไหน เธอช่วยเลือกหน่อยดิ" เอิร์ธยื่นสมุดโน้ตเพลงให้เธอ

ริชารับสมุดมา สายตากวาดมองรายชื่อเพลงเหล่านั้น หนึ่งในนั้นคือเพลงอคูสติกความหมายอบอุ่น เพลงที่เนื้อหากล่าวถึงการเป็นสายลมคอยอยู่เคียงข้างและปกป้องใครสักคนตลอดไป... มันคือเพลงที่ริชาชอบที่สุด และฝันอยากให้ใครสักคนร้องให้เธอฟัง

(ถ้าเป็นฉัน... ฉันคงอยากฟังเพลงนี้ที่สุด) ริชาคิดในใจด้วยความรู้สึกขมขื่น

"เพลงนี้สิเอิร์ธ..." ริชาใช้นิ้วชี้ไปที่ชื่อเพลงนั้น "เนื้อหาดีมาก ไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป แต่มันสื่อถึงความรักที่บริสุทธิ์และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ ถ้าเอิร์ธร้องเพลงนี้ให้ลูกปัด เขาต้องรับรู้ถึงความรู้สึกจริงใจของเอิร์ธแน่ๆ"

"จริงเหรอ! งั้นเอาเพลงนี้แหละ!" เอิร์ธยิ้มกว้าง รอยยิ้มสดใสที่สว่างไสวเหมือนดวงอาทิตย์ "ขอบใจมากนะริชา เธอนี่ตาถึงจริงๆ เดี๋ยวเราจะตั้งใจซ้อมเพลงนี้ให้เป๊ะที่สุดเลย!"

หลังจากวันนั้น ชีวิตช่วงเย็นของริชาก็เปลี่ยนไป...

เอิร์ธทุ่มเทให้กับเพลงนี้อย่างจริงจัง เขาฝึกจับคอร์ดเกาเพาเวอร์คอร์ดที่ค่อนข้างยากสำหรับมือใหม่ เอิร์ธซ้อมเล่นดนตรีทุกวันหลังเลิกเรียน ตั้งแต่ห้าโมงเย็นจนถึงทุ่มครึ่ง โดยมีริชาคอยอยู่เบื้องหลังเสมอ

ในขณะที่เพื่อนคนอื่นกลับบ้านกันหมดแล้ว ริชาจะเป็นคนที่นั่งรออยู่ในห้องซ้อม คอยวิ่งวุ่นจัดการตารางซ้อมให้วงดนตรี คอยยื่นขวดน้ำเย็นและผ้าเย็นให้เอิร์ธยามที่เขาเหงื่อซึม คอยช่วยถือสมุดแกะโน้ตเพลง และคอยฟังเขาร้องท่อนเดิมซ้ำๆ เป็นร้อยๆ รอบ

"ริชา ท่อนนี้เสียงเราสูงไปป่ะ ฟังให้หน่อยดิ" "ริชา จังหวะตรงนี้เราหลุดไหม"

ริชาคอยตอบ คอยให้กำลังใจ และคอยแก้โน้ตให้เขาอย่างใจเย็น มือเรียวของเธอเคยแอบหยิบพลาสเตอร์ยามาแปะที่นิ้วมือของเอิร์ธยามที่สายกีตาร์บาดจนนิ้วแตกและมีเลือดซิบๆ ทุกครั้งที่เธอจับมือเขาเพื่อแปะพลาสเตอร์ หัวใจของเธอจะเต้นรัวด้วยความรักและความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง

เธอมองหน้าเอิร์ธยามที่เขาก้มหน้าก้มตาเกากีตาร์และร้องเนื้อเพลงรักท่อนนั้นซ้ำๆ... 'จะขอเป็นสายลมที่คอยโอบกอดเธอไว้...'

เสียงร้องทุ้มนุ่มของเขาดังสะท้อนอยู่ในห้องซ้อมที่เงียบสงบ ริชานั่งฟังอยู่ตรงนั้น ซึมซับท่วงทำนองเพลงโปรดของเขาไว้ในหัวใจ แอบซ่อนความรู้สึกรักอันลึกซึ้งไว้ในท่วงทำนองนั้นอย่างเงียบเชียบ แกล้งทำเป็นว่าเขากำลังร้องเพลงนี้ให้เธอฟัง... ทั้งที่รู้ดีอยู่เต็มอกว่า บทเพลงอันแสนหวานนี้ ถูกเตรียมไว้เพื่อมอบให้ผู้หญิงอีกคนในวันงานวิชาการ

และแล้ว วันงานวิชาการก็มาถึง...

เวทีกลางสนามโรงเรียนถูกประดับประดาด้วยแสงไฟและลูกโป่งสวยงาม นักเรียนนับพันคนยืนมุงอยู่หน้าเวที เสียงกรีดร้องดังกระหึ่มเมื่อวงดนตรีของเอิร์ธก้าวขึ้นสู่เวที เอิร์ธในชุดนักเรียนที่พับแขนเสื้อขึ้น ดูเท่และเฉิดฉายราวกับดาราดัง

ริชายืนอยู่ในมุมมืดข้างเวที... คอยถือขวดน้ำ เตรียมผ้าเย็น และจัดการความเรียบร้อยของสายแจ็คเครื่องดนตรีอยู่เบื้องหลัง

เมื่อถึงเพลงไฮไลต์ แสงไฟฟอลโลว์สปอตไลต์ส่องจับมาที่ตัวเอิร์ธ เสียงกีตาร์โปร่งที่เขาซ้อมมาเป็นสัปดาห์ดังขึ้นอย่างไพเราะและกังวาน เอิร์ธกุมไมโครโฟน เริ่มส่งเสียงร้องเพลงรักหวานซาบซึ้งนั้นออกมา ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความฟินของเพื่อนๆ ทั้งโรงเรียน

เอิร์ธละสายตาจากกีตาร์ มองตรงไปยัง ลูกปัด ที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดของหน้าเวที... รอยยิ้มและสายตาของเอิร์ธในยามที่ร้องเพลงนั้น เต็มไปด้วยความรัก ความหลงใหล และความปรารถนาทั้งหมดในชีวิตของเด็กหนุ่ม

ลูกปัดยกมือขึ้นปิดปากด้วยความเขินอาย น้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นออกมา ขณะที่เพื่อนๆ พากันผลักและแซวกันยกใหญ่

เบื้องหลังฉากความรักอันสมบูรณ์แบบนั้น... ริชายืนมองภาพนั้นจากมุมมืดข้างเวที มือเรียวเล็กของเธอกำขวดน้ำเปล่าในมือแน่นจนเย็นเฉียบ น้ำตาเงียบๆ ไหลซึมผ่านรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า

เพลงที่เธอช่วยเลือก... โน้ตเพลงที่เธอช่วยแกะ... เสียงร้องที่เธอคอยนั่งฟังและให้กำลังใจจนนิ้วเขาแตก...

สุดท้ายแล้ว ท่วงทำนองที่แสนงดงามนี้ ก็ถูกส่งไปถึงคนที่เขารักอย่างสมบูรณ์แบบ ส่วนคนที่เป็นสายลมคอยพัดอยู่เบื้องหลังอย่างเธอ... ก็ทำได้เพียงแค่เก็บงำความรักที่ไม่มีวันเป็นจริงไว้ในท่วงทำนองนั้นคนเดียวตลอดไป

Continue to read this book for free
Scan code to download App

Latest chapter

  • สายลม...ที่หวังดี   ความสะใจที่ไม่สุด

    ความเงียบงันภายในห้องพักของเอิร์ธกลายเป็นสิ่งที่น่าอึดอัดจนแทบทนไม่ไหว หลังจากที่เขาเดินออกจากบ้านของลูกปัดพร้อมกับประโยคสุดท้ายที่ตัดขาดความสัมพันธ์สิบปีลงอย่างสิ้นเชิง ชายหนุ่มคิดมาตลอดว่าการหลุดพ้นจากความกดดัน เรื่องแต่งงาน และการถูกเคี่ยวเข็ญจากแฟนสาวจะทำให้เขารู้สึกเบาตัว เหมือนได้ปลดล็อกพันธนาการที่รัดรึงชีวิตมานานทว่าความจริงกลับไม่เป็นเช่นนั้นเลย...จิตใจของเอิร์ธยังคงว้าวุ่นและสับสนอยู่อย่างเดิม ราวกับมีพายุหมุนกวาดต้อนความรู้สึกนึกคิดจนกระเจิดกระเจิง ของทุกชิ้นในห้อง มุมทุกมุมในคอนโด หรือแม้กระทั่งเสียงเข็มนาฬิกาที่เดินเป็นจังหวะกลับขวางหูขวางตาไปหมด เขาเดินพล่านไปมาในห้องอย่างคนหาทางออกไม่เจอ ไม่เข้าใจตัวเองเลยสักนิดว่าทำไมถึงยังรู้สึกทรมานและเคว้งคว้างขนาดนี้ ทั้งที่เขาเป็นคนเลือกที่จะก้าวออกมาเองความสับสนนี้ย้อนกลับมากัดกินหัวใจของชายหนุ่มจนบดบังความนึกคิดทางศีลธรรมไปสิ้น ในยามที่จิตใจฟูมฟายและหาความสงบไม่ได้ คนคนเดียวในโลกที่ลอยเข้ามาในหัว คนคนเดียวที่จะช่วยฉุดเขาข

  • สายลม...ที่หวังดี   จุดแตกหัก

    บรรยากาศภายในบ้านหลังสวยของลูกปัดยามเย็นนี้เงียบสงัดและวังเวง ผนังห้องและข้าวของเครื่องใช้ที่เคยถูกตกแต่งอย่างอบอุ่นและมีชีวิตชีวา บัดนี้กลับคล้ายถูกปกคลุมด้วยหมอกควันแห่งความอึดอัดและร้าวราน เสียงประตูบ้านเปิดออกพร้อมกับการก้าวเท้าเข้ามาของเอิร์ธ ชายหนุ่มเพิ่งเดินทางกลับมาจากเชียงใหม่ สองตาหมองคล้ำและร่องรอยความเหนื่อยล้ายังคงปรากฎชัดบนใบหน้า ทว่าสิ่งที่แปรเปลี่ยนไปอย่างสิ้นเชิงคือแววตา... นัยน์ตาคู่คมที่เคยฉายแววสับสนและยอมอ่อนข้อให้แฟนสาวมาโดยตลอด บัดนี้กลับราบเรียบและเย็นชาจนน่ากลัวลูกปัดนั่งกอดเข่าอยู่บนโซฟาตัวยาวในห้องรับแขก แสงไฟสลัวจากภายนอกส่องกระทบใบหน้าเนียนที่ซีดเผือดและเปื้อนคราบน้ำตา ดวงตาคู่สวยบวมช้ำจากการร้องไห้มาอย่างยาวนานตลอดหลายวันที่เขาหายหน้าไป เธอหันมามองตามเสียงฝีเท้า และทันทีที่เห็นว่าเป็นเอิร์ธ ลูกปัดก็ค่อยๆ พยุงร่างอันสั่นเทาของตัวเองลุกขึ้นยืนช้าๆ สองมือเรียวกำชายเสื้อแน่นจนยับยู่ยี่ หัวใจของเธอกำลังเต้นระรัวด้วยความเจ็บปวดและความอัดอั้นที่สะสมมาเนิ่นนานนับสิบปี"กลับมาแล้วเหร

  • สายลม...ที่หวังดี   คำตอบที่ไร้ทางออก

    แสงแดดยามเช้าส่องลอดผ่านผ้าม่านของห้องพักโรงแรม กระทบลงบนเตียงนอนที่ยังคงร่องรอยความยับยู่ยี่จากค่ำคืนที่ผ่านมา เอิร์ธค่อยๆ ลืมตาขึ้นด้วยความรู้สึกหนักอึ้ง อาการปวดหัวจากฤทธิ์แอลกอฮอล์ยังคงค้างคาอยู่ แต่สิ่งที่ชักนำให้หัวใจของเขากระตุกวูบกลับเป็นความว่างเปล่าข้างกายพื้นที่บนฟูกหนาด้านข้างเย็นชืด ไร้ร่องรอยของเรือนร่างบางที่เขาเคยตระกองกอดไว้ตลอดทั้งคืน เอิร์ธยันตัวลุกขึ้นนั่งอย่างรวดเร็ว ความทรงจำเกี่ยวกับรสสัมผัส ลมหายใจ และสัมผัสอันร้อนแรงริมแม่น้ำปิงเมื่อคืนนี้พุ่งกลับเข้ามาในหัวราวกับคลื่นลูกใหญ่ ความจริงที่ว่าขอบเขตของคำว่า 'เพื่อนสนิท' ได้ถูกทำลายลงอย่างสิ้นเชิง ทำให้เขารู้สึกสับสนและร้อนรนอย่างบอกไม่ถูกข้างหมอนใบโต มีกระดาษโน้ตแผ่นเล็กวางอยู่พร้อมกับกุญแจห้อง เอิร์ธยื่นมือไปหยิบขึ้นมาอ่านด้วยหัวใจที่เต้นระทึก "เอิร์ธ... พอดีริชามีงานด่วนเข้ามาฉุกเฉินตอนเช้า เลยต้องรีบออกไปก่อนนะ ไม่ได้อยู่รอส่ง ริชาบอกอาร์ทไว้แล้ว เดี๋ยวอาร์ทจะมารับเอิร์ธพา

  • สายลม...ที่หวังดี   เงาในมุมมืด

    ความเงียบสงบยามค่ำคืนริมแม่น้ำปิงถูกกดทับด้วยสภาวะสุญญากาศอันน่าอึดอัด หลังจากที่เอิร์ธเลือกจะปัดคำถามสำคัญของริชาทิ้งไปอย่างคนไร้ทางออก ชายหนุ่มก็พาตัวเองจมดิ่งลงสู่ห้วงแห่งความเลือนรางด้วย ‘น้ำเปลี่ยนนิสัย’ บนโต๊ะอาหารอย่างหนักหน่วง แก้วแล้วแก้วเล่าถูกรินเติมอย่างไม่ขาดสาย ราวกับต้องการใช้ฤทธิ์ของแอลกอฮอล์มอมเมาสติสัมปชัญญะและหลบหนีความจริงอันแสนเจ็บปวดที่กำลังบีบคั้นหัวใจริชานั่งมองภาพชายหนุ่มตรงหน้าด้วยสายตาที่เจือไปด้วยความปวดร้าวและห่วงใย เธอทำได้เพียงคอยห้ามปรามเบาๆ แต่ก็ไม่อาจหยุดยั้งความรุนแรงในอารมณ์ของเอิร์ธได้ กระทั่งเวลาล่วงเลยไปจนดึกดื่น ฤทธิ์สุราก็แปรเปลี่ยนร่างสูงโปร่งให้กลายเป็นคนที่แทบจะไม่สามารถรับรู้อะไรได้อีกต่อไป ใบหน้าคมคายแดงซ่าน ลมหายใจร้อนผ่าวติดขัด และดวงตาคู่คมปรือปานจะปิดลงทุกขณะริชาต้องพยุงร่างที่หนักอึ้งของเอิร์ธออกจากร้านอย่างยากลำบาก เธอประคองเขาขึ้นรถ ขับพาชายหนุ่มกลับมาส่งยังโรงแรมที่พักขนาดกะทัดรัดท่ามกลางความเงียบสงัดของเมืองเชียงใหม่

  • สายลม...ที่หวังดี   สภาวะสุญญากาศ

    บรรยากาศยามเย็นบริเวณริมฝั่งแม่น้ำปิงยังคงงดงามด้วยแสงอาทิตย์อัสดงที่ฉาบท้องฟ้าให้กลายเป็นสีส้มทอง สายลมเหนือพัดโชยมาแผ่วเบาปะทะผิวหน้า สองหนุ่มเพื่อนเก่าอย่างเอิร์ธและอาร์ทเดินทางมารอทานอาหารเย็นที่ร้านริมน้ำบรรยากาศโปร่งสบายแห่งเดิม โดยมี ริชา ขับรถตามมาสมทบทีหลังหลังจากเธอเสร็จสิ้นภารกิจส่วนตัวทว่า ทันทีที่อาหารจานแรกถูกยกมาเสิร์ฟและริชาเพิ่งนั่งลงได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์มือถือของอาร์ทก็ดังขึ้นทำลายความเงียบงัน อาร์ทขมวดคิ้วกดรับสาย ฟังปลายสายพูดด้วยสีหน้าเครียดขรึมขึ้นมาทันที"อะไรนะ? คนงานในแคมป์ทะเลาะกันถึงขั้นตีกันเลยเหรอ... เออๆ เดี๋ยวกูกำลังออกไป ตะลุมบอนกันขนาดนี้เดี๋ยวงานการสะดุดหมด"อาร์ทถอนหายใจยาว วางสายแล้วหันมามองหน้าเพื่อนทั้งสองคนด้วยความเกรงใจ "โทษทีว่ะพวกมึง สายด่วนจากแคมป์คนงาน หัวหน้าคนงานโทรมาบอกว่าพวกคนงานทะเลาะกันนัวเนียในแคมป์ กูต้องรีบไปเคลียร์สถานการณ์ก่อน เดี๋ยวเรื่องจะบานปลาย""เฮ้ย ไม่เป็นไรอาร์ท เรื่องงาน

  • สายลม...ที่หวังดี   เข็มทิศที่หลงทาง

    แสงแดดอ่อนๆ ยามเช้าส่องลอดผ่านม่านหน้าต่างห้องพักโรงแรมกระทบใบหน้าของเอิร์ธ ชายหนุ่มนั่งนิ่งอยู่บนขอบเตียงในชุดเดิมตั้งแต่เมื่อคืน สายตาเหม่อลอยจ้องมองโทรศัพท์มือถือในมือที่หน้าจอมืดสนิทไปนานแล้ว เสียงสัญญาณตัดสายของลูกปัดยังคงแว่วก้องอยู่ในหัว สลับกับคำพูดตบหน้าฉาดใหญ่ของอาร์ทเมื่อคืนวาน ราวกับมรสุมสองลูกกำลังเข้าปะทะจิตใจของเขาพร้อมๆ กันปริ๊น... ปริ๊น...เสียงแตรรถที่ดังขึ้นเบาๆ หน้าโรงแรมดึงสติของเอิร์ธให้กลับมา ร่างสูงค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น จัดแจงเสื้อผ้าอย่างลวกๆ ก่อนจะเดินลงไปด้านล่าง วันนี้นัดกับอาร์ทไว้ว่าจะไปดูไซต์งานสร้างรีสอร์ทที่เพื่อนสนิทกำลังคุมงานอยู่ทันทีที่เอิร์ธก้าวขึ้นมานั่งบนรถยนต์ของอาร์ท ความเงียบงันและบรรยากาศตึงเครียดก็ปกคลุมไปทั่วห้องโดยสาร อาร์ทซึ่งกำลังออกรถและใช้สายตาควบคู่กับการขับขี่ หันมามองเพื่อนข้างกายเพียงครู่เดียวก็สังเกตเห็นความผิดปกติ ใบหน้าคมคายของเอิร์ธหมองคล้ำ นัยน์ตาแดงโรยและเต็มไปด้วยร่องรอยของการไม่ได้นอนตลอดทั้งคืน

More Chapters
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status