ทำนองที่ซ่อนความในใจ

เสียงสายฝนที่พัดกระหน่ำเริ่มซาลงเหลือเพียงหยาดน้ำพร่างพรม กระทบกระจกหน้ารถ SUV สีดำที่กำลังเคลื่อนตัวไปตามถนนยามค่ำคืน หลังจากมื้ออาหารที่กรุ่นไปด้วยความทรงจำอันขมขื่นจบลง เอิร์ธรับหน้าที่ขับรถมาส่งริชาที่คอนโดมิเนียมของเธอ

ความเงียบปกคลุมภายในห้องโดยสาร มีเพียงเสียงเครื่องยนต์และลมแอร์พัดเบาๆ ริชานั่งเหม่อมองไฟถนนสีส้มที่ส่องกระทบละอองน้ำบนกระจกเป็นระยะ ในหัวยังคงวนเวียนอยู่กับคำว่า 'แต่งงาน' ที่เอิร์ธเพิ่งพูดออกมา

จังหวะที่รถจอดติดสัญญาณไฟแดงตรงสี่แยก เอิร์ธก็ยื่นมือไปเปิดวิทยุเพื่อลายความเงียบ ท่วงทำนองเสียงกีตาร์โปร่งอันคุ้นเคยดังคลอขึ้นมาเบาๆ ผ่านลำโพงคุณภาพดี... มันคือเสียงอินโทรโน้ตเพลงเก่าสไตล์อคูสติกที่เรียบง่าย แต่มีพลังพุ่งตรงเข้ามากระแทกใจของริชาอย่างจัง

ทั้งเอิร์ธและริชาต่างชะงักไปพร้อมกัน

"เพลงนี้นี่หว่า..." เอิร์ธพึมพำออกมาเบาๆ เผลอยิ้มออกมาที่มุมปาก สายตามองตรงไปยังไฟแดงข้างหน้าด้วยความถวิลหาอดีต "จำได้ไหมริชา เพลงนี้แหละ... เพลงที่ฉันหัดเล่นจนนิ้วแตกสมัย ม.5"

ริชาไม่ได้ตอบอะไร ทำเพียงแค่พยักหน้ารับเบาๆ สายตามองสบเสี้ยวหน้าด้านข้างของเขา ความรู้สึกอึดอัดแน่นในอกย้อนกลับมาอีกครั้ง... มีหรือที่เธอจะจำเพลงนี้ไม่ได้ ในเมื่อเพลงนี้คือเพลงที่กรีดหัวใจเธอเป็นรอยแผลลึกที่สุดในวัยเยาว์

ย้อนกลับไปในฤดูการเตรียมงานวิชาการของโรงเรียน สมัยชั้น ม.5

บ่ายวันหนึ่งในห้องซ้อมดนตรีเก่าใต้ใต้อาคารเรียน เสียงดีดกีตาร์ผิดๆ ถูกๆ ดังลอดออกมาอย่างต่อเนื่อง ริชากำลังนั่งเคลียร์เอกสารตารางซ้อมบนโต๊ะไม้หน้าห้องซ้อม เสียงก้าวเท้าของเอิร์ธเดินแกมวิ่งเข้ามาหาเธอด้วยท่าทางตื่นเต้น ในมือถือสมุดโน้ตเพลงเล่มเก่าที่มีรอยขีดเขียนเต็มไปหมด

"ริชา! ช่วยเราเลือกเพลงหน่อยดิ" เอิร์ธทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ข้างๆ เธอ ลมหายใจหอบเล็กน้อย ใบหน้าเต็มไปด้วยประกายความมุ่งมั่น "งานวิชาการโรงเรียนเดือนหน้า วงเราได้ขึ้นแสดงเวทีด้วยนะ แล้วเราตั้งใจว่าจะใช้โอกาสนี้ร้องเพลงบอกรักลูกปัดต่อหน้าทุกคนว่ะ!"

ริชาชะงักมือที่กำลังจัดกระดาษ หัวใจวูบไหวไปชั่วครู่ แต่มุมปากก็ยังคงฝืนยิ้มให้อย่างที่เคยทำ "บอกรักลูกปัดเหรอ... เอิร์ธมีเพลงในใจหรือยังล่ะ"

"มีสองสามเพลงว่ะ แต่ตัดสินใจไม่ได้เลย เพลงไหนที่มันสื่อถึงความรักได้ดีที่สุด แบบว่า... ฟังแล้วรู้เลยว่ารักและปรารถนาดีกับเขามากแค่ไหน เธอช่วยเลือกหน่อยดิ" เอิร์ธยื่นสมุดโน้ตเพลงให้เธอ

ริชารับสมุดมา สายตากวาดมองรายชื่อเพลงเหล่านั้น หนึ่งในนั้นคือเพลงอคูสติกความหมายอบอุ่น เพลงที่เนื้อหากล่าวถึงการเป็นสายลมคอยอยู่เคียงข้างและปกป้องใครสักคนตลอดไป... มันคือเพลงที่ริชาชอบที่สุด และฝันอยากให้ใครสักคนร้องให้เธอฟัง

(ถ้าเป็นฉัน... ฉันคงอยากฟังเพลงนี้ที่สุด) ริชาคิดในใจด้วยความรู้สึกขมขื่น

"เพลงนี้สิเอิร์ธ..." ริชาใช้นิ้วชี้ไปที่ชื่อเพลงนั้น "เนื้อหาดีมาก ไม่หวานเลี่ยนจนเกินไป แต่มันสื่อถึงความรักที่บริสุทธิ์และพร้อมจะอยู่เคียงข้างเขาเสมอ ถ้าเอิร์ธร้องเพลงนี้ให้ลูกปัด เขาต้องรับรู้ถึงความรู้สึกจริงใจของเอิร์ธแน่ๆ"

"จริงเหรอ! งั้นเอาเพลงนี้แหละ!" เอิร์ธยิ้มกว้าง รอยยิ้มสดใสที่สว่างไสวเหมือนดวงอาทิตย์ "ขอบใจมากนะริชา เธอนี่ตาถึงจริงๆ เดี๋ยวเราจะตั้งใจซ้อมเพลงนี้ให้เป๊ะที่สุดเลย!"

หลังจากวันนั้น ชีวิตช่วงเย็นของริชาก็เปลี่ยนไป...

เอิร์ธทุ่มเทให้กับเพลงนี้อย่างจริงจัง เขาฝึกจับคอร์ดเกาเพาเวอร์คอร์ดที่ค่อนข้างยากสำหรับมือใหม่ เอิร์ธซ้อมเล่นดนตรีทุกวันหลังเลิกเรียน ตั้งแต่ห้าโมงเย็นจนถึงทุ่มครึ่ง โดยมีริชาคอยอยู่เบื้องหลังเสมอ

ในขณะที่เพื่อนคนอื่นกลับบ้านกันหมดแล้ว ริชาจะเป็นคนที่นั่งรออยู่ในห้องซ้อม คอยวิ่งวุ่นจัดการตารางซ้อมให้วงดนตรี คอยยื่นขวดน้ำเย็นและผ้าเย็นให้เอิร์ธยามที่เขาเหงื่อซึม คอยช่วยถือสมุดแกะโน้ตเพลง และคอยฟังเขาร้องท่อนเดิมซ้ำๆ เป็นร้อยๆ รอบ

"ริชา ท่อนนี้เสียงเราสูงไปป่ะ ฟังให้หน่อยดิ" "ริชา จังหวะตรงนี้เราหลุดไหม"

ริชาคอยตอบ คอยให้กำลังใจ และคอยแก้โน้ตให้เขาอย่างใจเย็น มือเรียวของเธอเคยแอบหยิบพลาสเตอร์ยามาแปะที่นิ้วมือของเอิร์ธยามที่สายกีตาร์บาดจนนิ้วแตกและมีเลือดซิบๆ ทุกครั้งที่เธอจับมือเขาเพื่อแปะพลาสเตอร์ หัวใจของเธอจะเต้นรัวด้วยความรักและความห่วงใยอย่างสุดซึ้ง

เธอมองหน้าเอิร์ธยามที่เขาก้มหน้าก้มตาเกากีตาร์และร้องเนื้อเพลงรักท่อนนั้นซ้ำๆ... 'จะขอเป็นสายลมที่คอยโอบกอดเธอไว้...'

เสียงร้องทุ้มนุ่มของเขาดังสะท้อนอยู่ในห้องซ้อมที่เงียบสงบ ริชานั่งฟังอยู่ตรงนั้น ซึมซับท่วงทำนองเพลงโปรดของเขาไว้ในหัวใจ แอบซ่อนความรู้สึกรักอันลึกซึ้งไว้ในท่วงทำนองนั้นอย่างเงียบเชียบ แกล้งทำเป็นว่าเขากำลังร้องเพลงนี้ให้เธอฟัง... ทั้งที่รู้ดีอยู่เต็มอกว่า บทเพลงอันแสนหวานนี้ ถูกเตรียมไว้เพื่อมอบให้ผู้หญิงอีกคนในวันงานวิชาการ

และแล้ว วันงานวิชาการก็มาถึง...

เวทีกลางสนามโรงเรียนถูกประดับประดาด้วยแสงไฟและลูกโป่งสวยงาม นักเรียนนับพันคนยืนมุงอยู่หน้าเวที เสียงกรีดร้องดังกระหึ่มเมื่อวงดนตรีของเอิร์ธก้าวขึ้นสู่เวที เอิร์ธในชุดนักเรียนที่พับแขนเสื้อขึ้น ดูเท่และเฉิดฉายราวกับดาราดัง

ริชายืนอยู่ในมุมมืดข้างเวที... คอยถือขวดน้ำ เตรียมผ้าเย็น และจัดการความเรียบร้อยของสายแจ็คเครื่องดนตรีอยู่เบื้องหลัง

เมื่อถึงเพลงไฮไลต์ แสงไฟฟอลโลว์สปอตไลต์ส่องจับมาที่ตัวเอิร์ธ เสียงกีตาร์โปร่งที่เขาซ้อมมาเป็นสัปดาห์ดังขึ้นอย่างไพเราะและกังวาน เอิร์ธกุมไมโครโฟน เริ่มส่งเสียงร้องเพลงรักหวานซาบซึ้งนั้นออกมา ท่ามกลางเสียงหวีดร้องด้วยความฟินของเพื่อนๆ ทั้งโรงเรียน

เอิร์ธละสายตาจากกีตาร์ มองตรงไปยัง ลูกปัด ที่ยืนอยู่แถวหน้าสุดของหน้าเวที... รอยยิ้มและสายตาของเอิร์ธในยามที่ร้องเพลงนั้น เต็มไปด้วยความรัก ความหลงใหล และความปรารถนาทั้งหมดในชีวิตของเด็กหนุ่ม

ลูกปัดยกมือขึ้นปิดปากด้วยความเขินอาย น้ำตาแห่งความสุขเอ่อล้นออกมา ขณะที่เพื่อนๆ พากันผลักและแซวกันยกใหญ่

เบื้องหลังฉากความรักอันสมบูรณ์แบบนั้น... ริชายืนมองภาพนั้นจากมุมมืดข้างเวที มือเรียวเล็กของเธอกำขวดน้ำเปล่าในมือแน่นจนเย็นเฉียบ น้ำตาเงียบๆ ไหลซึมผ่านรอยยิ้มจางๆ บนใบหน้า

เพลงที่เธอช่วยเลือก... โน้ตเพลงที่เธอช่วยแกะ... เสียงร้องที่เธอคอยนั่งฟังและให้กำลังใจจนนิ้วเขาแตก...

สุดท้ายแล้ว ท่วงทำนองที่แสนงดงามนี้ ก็ถูกส่งไปถึงคนที่เขารักอย่างสมบูรณ์แบบ ส่วนคนที่เป็นสายลมคอยพัดอยู่เบื้องหลังอย่างเธอ... ก็ทำได้เพียงแค่เก็บงำความรักที่ไม่มีวันเป็นจริงไว้ในท่วงทำนองนั้นคนเดียวตลอดไป