บทที่ 6 คฤหาสน์ของอสูร

            เหลียงเจินซินเดินสอบถามผู้คนไปตามถนนว่าพบเห็นบิดาของนางบ้างหรือไม่  จนได้เบาะแสว่าท่านเจ้าเมืองเป่าจูนั่งรถม้าออกไปชานเมือง

“เสี่ยวเหวินเจ้าว่าท่านพ่อข้าจะไปพบผู้ใด  ดูช่างลึกลับเสียเหลือเกิน เคยมีคนติดตามห้าหกคนก็เอาไปเพียงสองคน เจ้าว่าเรื่องนี้มีลับลมคมในหรือไม่”

            ไป๋ฉิงเหวินฟังแล้วก็ขมวดคิ้ว “น่าจะมีแน่ หากท่านลุงออกไปทำงานจริง เหตุใดจึงไม่บอกกล่าวท่านป้าให้ชัดเจน ซ้ำยังไม่ฝากคำพูดไว้กับคนเฝ้าประตูด้วย”

            “ดูจากทิศทางแล้วเหมือนจะไปที่คฤหาสน์อสูรตนนั้น” นักสืบซินชี้ไปที่คฤหาสน์หลังใหญ่ที่นางลอบเข้าไปเมื่อวันก่อน

            “หือ...เห็นคฤหาสน์นี้ทีไร ข้ารู้สึกใจไม่ดีเลย” ไป๋ฉิงเหวิน มองดูคฤหาสน์สีเทาทึมหลังใหญ่ข้างหน้า “จะว่าไปคฤหาสน์นี้ใหญ่กว่าจวนเจ้ามาก น่าจะเป็นคหบดีหรือคนสำคัญที่มาจากต่างถิ่นที่แฝงกายมาอยู่ที่นี่เสียกระมัง”

            “ขนาดเจ้าเป็นมือปราบยังไม่รู้ว่าเจ้าของคฤหาสน์เป็นผู้ใด  แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรเล่า”

เหลียงเจินซินอารมณ์เสีย นางคิดจะลอบเข้าไปข้างในอีกสักครั้ง แต่เพียงหยุดม้าอยู่ระยะไกลจากคฤหาสน์นั้นพอสมควรก็สังเกตเห็นเงาวูบวาบที่อยู่บนหลังคาเรือนใหญ่พวกนั้น

“มีจอมยุทธ์อารักขาอยู่ข้างบนหลังคาเสียด้วย”

            “เช่นนั้นเจ้าก็อย่าเสี่ยงเลย พวกเรารออยู่ข้างนอกก่อน ในเมื่อรู้ชัดเจนแล้วว่าท่านลุงเข้าไปในนี้ หากเลยครึ่งชั่วยามแล้วยังไม่เห็นออกมาค่อยเข้าไปสอบถาม”

ไป๋ฉิงเหวินหันไปเห็นศาลาริมทางอยู่ไม่ไกลจึงชักชวนนายน้อยเหลียงเข้าไปผูกม้านั่งรออยู่ในศาลานั้น ทั้งสองนั่งสนทนากันอยู่ครึ่งชั่วยามก็ไม่เห็นผู้ใดออกมาจากประตูคฤหาสน์ เหลียงเจินซินจึงตัดสินใจเข้าไปเคาะประตู

            “เจ้ามีธุระอันใด” ชายหนุ่มหน้าถมึงทึงแง้มประตูมาเพียงเล็กน้อยเพื่อสอบถาม

เหลียงเจินซินเห็นใบหน้าของคนผู้นั้นถึงกับผงะ

            “เอ่อ! ข้าอยากสอบถามว่าท่านเจ้าเมืองเป่าจูได้มาที่นี่หรือไม่  ข้าถูกไป๋ฮูหยินใช้ให้มาตามท่านกลับจวน”

            ชายหน้าตาน่ากลัวผู้นั้นพยักหน้า “ถ้าเจ้าเป็นคนของจวนเจ้าเมืองจะเข้ามารอข้างในก็ได้”

            นักสืบซินรีบก้าวเท้าตามเข้าไปด้วยเกรงว่าอีกฝ่ายจะเปลี่ยนใจ ยามเฝ้าประตูเห็นนักสืบซินดูเป็นหนุ่มน้อยหน้าตาเกลี้ยงเกลาจึงอนุญาตให้นั่งรอที่ม้าหินที่สวนด้านหน้า

“นายท่านไม่อนุญาตให้ผู้ใดเข้าเรือนโดยพลการ เจ้ารออยู่ตรงนี้ล่ะ”

เหลียงเจินซินถือโอกาสมองสำรวจไปรอบๆ จวนแห่งนี้นับว่าใหญ่โตรโหฐานยิ่ง จะว่าไปใหญ่กว่าจวนของนางมาก พื้นที่ก็กว้างขวางพอที่ครอบครัวใหญ่จะอยู่กันได้สบาย แต่นางจำได้ว่าคราวก่อนที่ลักลอบเข้ามานั้นไม่เจอผู้ใดที่ดูเป็นเจ้าของสถานที่นอกจากอสูรตนนั้น เรือนด้านหน้าที่ใช้รับรองแขกใหญ่โตกว้างขวาง การตกแต่งเรียบง่ายแต่ดูหรูหรา

‘เจ้าของที่นี่คงจะร่ำรวยมาก ดูจากการตกแต่งสวนแล้ว คงจะใช้เงินเป็นเบี้ย’

            เจ้าเมืองเหลียงนั่งเกร็งตัวอยู่ต่อหน้าผู้ที่สวมหน้ากากอสูร นี่เป็นครั้งที่สองที่เขาได้มาเข้าเฝ้าท่านอ๋องใหญ่ซ้ำยังต้องเก็บเป็นความลับสุดยอด

คราแรกนั้นเขากับรองเจ้าเมืองและหัวหน้ามือปราบได้รับอนุญาตให้เข้าเฝ้าเพียงสามคนและมาอย่างเป็นความลับ ท่านอ๋องผู้นี้ช่างประหลาดนักไม่ยอมถอดหน้ากากออก พวกเขาจึงได้เห็นเพียงลูกตาที่ดูดุดันและฟังพระสุรเสียงก้องกังวานน่าเกรงขามกว่าผู้ใดเท่านั้น

            “เปิ่นหวางได้ยินมาว่าเจ้ารู้จักพื้นที่นี้ดียิ่งนัก เปิ่นหวางต้องการที่ดินที่จะนำมาใช้ก่อสร้างค่ายทหารเรือ เจ้ามีที่ใดแนะนำบ้าง ”

            “พ่ะย่ะค่ะ  ขอกระหม่อมคิดสักครู่” เหลียงฮุ่ยฟู่ใคร่ครวญแล้วจึงทูลเสนอบริเวณฝั่งทิศเหนือของเมืองซึ่งเป็นเนินสูงลาดไหล่เขา ซึ่งหากไปยืนข้างบนนั้นจะมองลงมาเห็นเมืองเป่าจูอยู่เบื้องล่างได้ทั้งหมด

            “ดี! พรุ่งนี้เปิ่นหวางจะออกไปดู ส่วนเจ้าไปเตรียมดูโฉนดที่ดินให้ด้วยว่าหากต้องการบริเวณทั้งหมดบนไหล่เขานั้นมีเจ้าของอยู่หรือไม่  ติดต่อพวกเขาไว้ก่อน ยามเจรจาซื้อขายจะได้ไม่ใช้เวลานานนัก”

            “พ่ะย่ะค่ะ  หม่อมฉันจะดำเนินการตามที่ทรงรับสั่ง”

            “อีกอย่าง เจ้าคงไม่ลืมว่าเรื่องนี้เป็นความลับ”

            เจ้าเมืองเป่าจูค้อมศีรษะ “พ่ะย่ะค่ะ  กระหม่อมจะไม่บอกผู้ใด”

            เมื่อเหลียงฮุ่ยฟู่ออกมาถึงสวนด้านหน้าก็เห็นบุตรสาวนั่งแกร่วรออยู่ จึงเดินไปตบบ่านาง “เรากลับกันเถอะ คุณชายใหญ่ไม่สะดวกรับแขก”

            “คนผู้นี้เป็นใครหรือท่านพ่อ”

            เห็นบุตรสาวทำสายตาอยากรู้อยากเห็น เจ้าเมืองเหลียงก็รู้ว่าหากไม่เล่าให้นางฟังให้หมดเปลือกนางจะต้องสอดส่องค้นหาคำตอบจนวุ่นวายแน่

“คุณชายใหญ่เป็นผู้แทนพระองค์มาจากเมืองหลวง ภารกิจของท่านเป็นความลับเจ้าอย่าเพิ่งรู้เลย”

            “อ้อ!”

นางหันกลับไปดูเรือนหลังใหญ่นั้นอีกครั้ง จึงเห็นร่างสูงใหญ่ยืนมองมาทางนางและท่านพ่อ หน้ากากที่เขาใส่อยู่นั้นเป็นอันเดียวกันกับที่นางเห็นในห้องเก็บหนังสือ ท่านพ่อรีบบีบไหล่นาง

            “อย่าหันกลับไปมอง เสียมารยาท พวกเรารีบออกไปจากที่นี่ได้แล้ว” ท่านพ่อผลักให้นางเดินไปข้างหน้า

นางรู้สึกว่าสายตาน่ากลัวใต้หน้ากากคู่นั้นกำลังจับจ้องด้านหลังของนางอยู่จวบจนก้าวขาออกจากคฤหาสน์นั้น

            “ผู้ใดมาตามเจ้าเมืองหรือ”

            “น่าจะเป็นคุณชายน้อยเหลียง พ่ะย่ะค่ะ  หม่อมฉันเคยได้ยินคนในเมืองเป่าจูพูดถึง หน้าตาเกลี้ยงเกลาแต่งกายดีเช่นนี้คงมิใช่บ่าวในจวนแน่” องครักษ์ซ่งอธิบายยืดยาวเมื่อเห็นท่านอ๋องใหญ่ยังคงติดใจสองพ่อลูกนั้นอยู่จึงกราบทูลเพิ่มเติม “เจ้าเมืองมีบุตรชายคนโตชื่อเหลียงเจาหลิน คุณชายเหลียงเป็นนักกฎหมายที่เก่งกาจ ทำงานอยู่สังกัดกรมตุลาการช่วยงานท่านผู้พิพากษาศาลเมืองเป่าจู ส่วนคุณชายน้อยผู้นี้เป็นนักสืบคอยช่วยงานที่สำนักมือปราบ พ่ะย่ะค่ะ ”

            เมื่อท่านอ๋องใหญ่พยักหน้า องครักษ์ซ่งก็รู้ว่าคำอธิบายนั้นเป็นที่พอใจแล้วจึงค้อมศีรษะส่งเสด็จ

ท่านอ๋องใหญ่รู้สึกว่ารูปร่างของนายน้อยเหลียงผู้นี้บอบบางอ้อนแอ้นคล้ายอิสตรี ตอนนี้หนุ่มน้อยผู้นั้นหันมาสบตาตนก็คล้ายกับสนอกสนใจใคร่รู้อย่างยิ่ง

‘เป็นนักสืบงั้นหรือ  หากพ่อไว้ใจได้ค่อยดึงเอาลูกชายมาช่วยงานก็แล้วกัน’

            ไป๋ฉิงเหวินที่นั่งรออยู่กับม้าสองตัวข้างนอก รอให้รถม้าของเจ้าเมืองเป่าจูวิ่งมาถึง เหลียงเจินซินลงจากรถม้าลงมาขี่ม้าของตนตามท้ายรถม้าไป

            “เสี่ยวเหวินข้าได้เห็นเขาชัดๆ แล้ว รูปร่างคนผู้นั้นสูงใหญ่นัก ขนาดออกมาคุยธุระกับท่านพ่อเขาก็ยังใส่หน้ากากอสูรอันนั้นออกมาด้วย”

            “พ่อเจ้าบอกว่าเขาเป็นผู้ใด”

            “ผู้แทนพระองค์ของฮ่องเต้”

            “หือ! ยิ่งใหญ่ถึงเพียงนี้มิน่าเล่าจึงพักอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ใหญ่โต”

            “จุ๊ๆ เจ้าอย่าเอ็ดไป ท่านพ่อบอกว่าเรื่องนี้เป็นความลับ เราไม่ควรแพร่งพรายออกไปเพราะภารกิจที่คนผู้นี้ต้องมาทำนั้นจำเป็นต้องปิดบังไว้ก่อน”