12พวกเจ้าทำอันใด

“เจ้าค่ะท่านเจ้าหน้าที่หวัง แต่ท่านหวังอย่าเรียกนางจนเอิกเกริกนะเดี๋ยวพวกคนร้ายจะไหวตัวทันหนีไปเสียก่อน”

“ก็จริง ข้ามีลูกน้องมามิเยอะเสียด้วยสิ”

“ให้บ่าวของมารดาข้าช่วยพังประตูไม้นี้ดีหรือไม่เจ้าคะ”

“ดียิ่ง พวกเจ้านี่ช่างเป็นสตรีจิตใจดีที่สุดในเมืองสือเจ้าจริง ๆ”

บ่าวชายตัวบึกบึนของฮูหยินกัวพังรั้วไม้แสนอ่อนแอที่เหมือนตั้งปิดเอาไว้กั้นอาณาเขตเฉย ๆ มิแข็งแรงพอสามารถป้องกันคนนอกมิให้บุกรุกเข้ามาด้านในได้ บ่าวสองคนสามัคคีร่วมแรงกันเพียงชั่วแวบเดียวทั้งรั้วทั้งประตูทางเข้าบานเก่าก็พากันพังโครมเอนไปที่พื้นอย่างหมดสภาพ ส่งเสียงดังจนทำให้เจ้าของเรือนวิ่งหน้าตาตื่นออกมาดูว่าเกิดอันใดขึ้น

“นั่นพวกเจ้ากำลังทำสิ่งใดกันอยู่ ประตูเรือนของข้า รั้วของข้าไยจึงเป็นเช่นนั้น”

เสียงใสก้องกังวานเอ่ยด้วยน้ำเสียงแตกตื่น ใบหน้างดงามหมดจดที่กัวเจียถงอิจฉาริษยายามนี้ขาวซีดมองมาที่ซากรั้วอย่างตกใจ

กัวเจียถงรู้สึกสะใจยิ่งนัก ไม่พอ นางยังต้องการเห็นใบหน้างามนั้นเหยเกน่าเกลียดยิ่งกว่านี้ หญิงสาวชี้นิ้วมาทางสตรีที่พาบ่าวและเด็กชายตัวน้อยอีกคนวิ่งออกมาดูพลางตะโกนเสียงดัง

“นั่นอย่างไร นางแม่มดที่วางยาพิษคุณชายผู้แสนอ่อนโยนแห่งเมืองสือเจ้า เจ้าหน้าที่หวังเข้าไปจับตัวนางเลยก่อนที่จะหนีไป”

“เจ้ามัวยืนซื่อบื้ออันใดอยู่เล่า เข้าไปจับตัวนางเอาไว้ เอาไปสอบสวน”

“หะ ฮะ ขอรับ”

“เดี๋ยว นั่นเจ้าจะจับพวกข้าข้อหาอันใดกัน ไหนมีหนังสือจับกุมหรือไม่”

“มีพลเมืองดีแจ้งเบาะแสมาว่าเจ้าสามารถปรุงยาพิษได้ และรู้จักพิษมากมาย ดังนั้นเจ้าจึงถูกสงสัยข้อหาพยายามฆ่าคุณชายตระกูลเกาอย่างไรเล่า หากเจ้าให้ความร่วมมือแก่เจ้าหน้าที่แต่โดยดีโทษอาจถูกลดลงมา ไป ไปรับโทษที่จวนทางการกับข้า”

“อย่าเข้ามาใกล้ท่านแม่ของอี้เอ๋อร์นะ”

เซี่ยเจ๋ออี้ฉายแววความกล้าหาญกระโดดออกมาปกป้องมารดาตนเองตั้งแต่เด็กเชียว เซี่ยจินเย่เห็นจึงอดเอ็นดูบุตรชายตนเองมิได้ ทว่าตอนนี้มิมีเวลาให้ชื่นชมมากนัก นางดึงลูกน้อยของตนเข้ามาในอ้อมกอดขณะที่สายตาตวัดไล่มองแขกมิได้รับเชิญทั้งหกคน

มีสตรีที่นางรู้จักดีสองคน ฮูหยินกัวเชี่ยนหนิงกับกัวเจียถงที่บนแก้มนางยังมีรอยช้ำจากฝ่ามือของเฟยซาคราวที่แล้ว

พวกนางกำลังจ้องมองมาที่เซี่ยจินเย่อย่างเย้ยหยัน

“เป็นเจ้าหน้าที่ไม่มีสิทธิมาจับผู้อื่นโดยไร้หลักฐานหรือหมายแจ้งยืนยันจากทางการ ข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าพวกท่านคือเจ้าหน้าที่ตัวจริง”

“ข้ามีตราเจ้าหน้าที่จวนทางการ นี่... เจ้าแหกตาดูให้ดี”

แผ่นโลหะสี่เหลี่ยมถูกยกขึ้นมายื่นให้พวกเซี่ยจินเย่ดู

“แต่มิมีหมายแจ้งยืนยันก็มิสามารถจับพวกข้าได้มั่วซั่ว”

“ใครบอกว่าพวกข้าไม่มีเล่า นี่เจ้าแหกตาของเจ้าอีกรอบอ่านข้อความพวกนี้”

เป็นเสียงจากกัวเจียถง นางควักม้วนกระดาษยื่นออกมาตรงหน้าเฟยซาที่อยู่ใกล้นางมากที่สุด แม้ว่าเฟยซาอ่านหนังสือไม่ออกทว่านางรับรู้ได้ถึงความมั่นใจของอีกฝ่ายยามส่งม้วนกระดาษนั้นให้นาง ขณะส่งต่อให้คุณหนูของตนมือนางจึงสั่นเทาเล็กน้อย

เซี่ยจินเย่รับมาอ่านรวดเดียวจบก่อนเงยหน้ามองอีกฝ่ายด้วยสายตาเจือความไม่พอใจ

เล่นสกปรกกันถึงขั้นนี้เชียวหรือคนพวกนี้

ม้วนกระดาษในมือของนางคือหมายที่มีตราจากกรมทางการเมืองสือเจ้าประทับอยู่จริง

เซี่ยจินเย่ระลึกถึงความทรงจำหนึ่งได้แล้วว่ากัวเจียถงผู้นี้เพิ่งหมั้นกับบุตรชายคนเดียวของเจ้าเมืองสือเจ้า ลูกของเขาชื่อว่า ซ่งจิ้งเฟิง

ปัจจุบันซ่งจิ้งเฟิงดำรงตำแหน่งเป็นรองหัวหน้ากรมทางการเมืองสือเจ้าอยู่นี่เอง ไม่แปลกเลยที่พวกนางจะมีหมายจับกุมมาเล่นงานเซี่ยจินเย่

ดังนั้นเซี่ยจินเย่จึงคิดว่าหมายนี้เป็นของจริงแน่นอน

“ใช่ นี่คือหมายจากกรมทางการของท่านเจ้าเมือง ยืนยันการทำงานของพวกข้าได้หรือยัง หึ”

“แล้วข้าจะรู้ได้อย่างไรว่าหมายนี่เป็นของจริง พวกเรามิเคยเห็นหน้าเจ้าหน้าที่คนนี้มาก่อนเลย ไม่รู้ว่าเขาเป็นตัวปลอมหรือไม่”

เวลานี้เซี่ยจินเย่มิต้องทำอันใดมาก เพียงแต่นางต้องทำอย่างไรก็ได้เพื่อถ่วงเวลาให้นานที่สุดเท่าที่นานได้

นางจะไปที่จวนทางการอันเป็นเสมือนถ้ำเสือนั่นมิได้เด็ดขาด คู่หมั้นของกัวเจียถงมีอำนาจอยู่ที่นั่นมากมายนัก หากต้องการจับนางขังและสังหารนางเงียบ ๆ ในคุกนั้น คนที่ไร้ญาติขาดมิตรคอยสนับสนุนเช่นพวกนางจะไปมีปัญญาเรียกร้องความยุติธรรมได้จากที่ไหนกันเล่า

ดังนั้นเซี่ยจินเย่จึงแสร้งทำตัวซื่อบื้อไร้ปัญญาไปก่อน เจ้าหน้าที่ที่พวกนางนำมาดูเป็นพวกปลายแถวไร้สมองมิน้อย คงต่อกรได้ไม่ยากเย็นเกินกำลังเซี่ยจินเย่

“เจ้ามิเห็นตราประทับนั่นหรือ นั่นเป็นตราของกรมทางการแห่งเมืองสือเจ้า ลายสลับซับซ้อนมิมีผู้ใดกล้าลอกเลียนแบบมิเช่นนั้นมีโทษถึงตาย”

“ตราไหนหรือ ข้าโง่มิค่อยได้เรียนหนังสือเสียด้วยสิ เจ้าอธิบายให้ข้าเข้าใจทีสิเจียถง เผื่อข้าจะได้ฉลาดเหมือนเจ้าขึ้นมาบ้าง”

“ตรานั่นเป็นรูปตาชั่งล้อมรอบด้วยดาบอาญา อะ อาญาอันใดสักอย่างนั่นแหละ เอาเป็นว่านั่นเป็นตราของแท้มิมีเทียม เจ้ายอมไปกับพวกเขาแต่โดยดีได้แล้ว อย่ามาทำตัวโง่ ไม่ขายหน้าตระกูลเซี่ยของเจ้าหรืออย่างไร”

“เดี๋ยวสิ...”

“บ่าวสองคนไปช่วยเจ้าหน้าที่จับตัวนางไปสิ เอาผ้าอุดปากด้วยนะจะได้มิถามมากอีก”

“ขอรับ”

“…!!...”

คนพวกนี้ความอดทนต่ำและไร้มารยาทกว่าที่เซี่ยจินเย่คิด นางจึงโดนคนพวกนั้นเข้ามาจับกุม ทั้งเจ้าหน้าที่และบ่าวผู้ชายตัวใหญ่แบ่งหน้าที่กันไปยึดตัวลูกชายเซี่ยจินเย่และเฟยซาไม่ให้เข้ามาช่วยเหลือนาง ส่วนที่เหลือก็เข้ามาใกล้หญิงสาวจับแขนขึงกันคนละข้าง

แน่นอนว่าในเมื่อสนทนากันดี ๆ ไม่ได้ผล เซี่ยจินเย่จึงตัดสินใจใช้กำลังเป็นทางออกเช่นเดียวกัน

เซี่ยจินเย่รู้ตำแหน่งสำคัญของเส้นประสาทที่ส่งผลต่อร่างกายมนุษย์ดี นางจึงเคลื่อนไหวรวดเร็วใช้เข็มในมือตนเองจี้ไปที่จุดทำให้พวกเขามิสามารถเคลื่อนไหวร่างกายได้ชั่วคราว ใครที่กำลังยื้อยุดแขนนางอยู่ก็พลันชะงักค้างท่าเดิมกันไปหมด ราวกับหุ่นกระบอกไม้โดนแช่แข็ง

ส่วนเซี่ยจินเย่ก็แสร้งเล่นละครทำเป็นต่อต้านการจับของพวกเขา

“ชะ ช่วย...”

“ขะ เป็น อะ ดะ...”

“พวกเจ้ามัวทำอันใดอยู่ ไม่รีบลากตัวนางไปกรมทางการอีกหรือ”

“นางก็แค่สตรีคนเดียวเท่านั้น เร็ว !”

สองแม่ลูกไม่รู้สถานการณ์ที่เกิดขึ้นกับคนของตน หากมองภายนอกอาจเข้าใจได้ว่าบุรุษเหล่านี้กำลังจับกุมตัวนางแต่เซี่ยจินเย่ขัดขืนอยู่จึงไม่สำเร็จ

ในระหว่างที่เซี่ยจินเย่กำลังเล่นงิ้วอยู่คนเดียวอย่างแนบเนียน สายตาคมของนางก็เหลือบมองไปประตูทางเข้าที่มันล้มระเนระนาดราวกับกำลังรอการมาของใครบางคนอยู่

มาสักทีเถอะ ก่อนที่เส้นที่นางใช้เข็มจี้จุดเอาไว้จะคลายออกเสียก่อน

“พวกเจ้าทำอันใดกันน่ะ !”