13ตราประทับตระกูลจิ่น

บทที่เจ็ด

ตราประทับตระกูลจิ่น

“พวกเจ้าทำอันใดกันน่ะ !”

น้ำเสียงเต็มเปี่ยมไปด้วยความสงสัยปนรีบร้อนดังขึ้น ทำให้กลุ่มคนในเหตุการณ์วุ่นวายหน้าเรือนหลังเล็กหันไปสนใจผู้มาใหม่

“ฮูหยินใหญ่ตระกูลเกา !”

“ฮะ ฮูหยิน !”

ในขณะเดียวกันบุรุษสองคนที่เซี่ยจินเย่จี้จุดทำให้ร่างกายชาจนขยับมิได้ก็สามารถกลับมาขยับตัวได้เหมือนเดิม

“ข้าขยับตัวได้แล้ว”

“เกิดอันใดขึ้นกับร่างกายข้าเมื่อสักครู่”

เจ้าหน้าที่ผู้น้อยสองคนถอยหลังขณะมองมาที่เซี่ยจินเย่ด้วยความหวาดกลัว

เป็นนางแน่ เป็นนางที่มีคนบอกว่านางเป็นแม่มดสามารถสะกดจิตหรือกล่าวคำสาปใส่ผู้คนได้

“ฮูหยินใหญ่เกามาที่นี่ได้อย่างไรเจ้าคะ อะ เอ่อ ที่นี่มิน่าใช่สถานที่มาเดินเที่ยวได้ เราช่างใจตรงกันหรือมีวาสนาจะได้มาเจอกันในที่แห่งนี้ยิ่งเจ้าค่ะ”

ฮูหยินกัวได้สติคนแรก ในใจนางนึกหวาดกลัวเพราะอยู่ดี ๆ ก็มีแขกที่มิได้รับเชิญมาแทรกกลางแผนการจัดการนังเด็กนั่นของนาง

ประเด็นคือแขกผู้มาใหม่ผู้นี้ดันเป็นเจ้าของเรื่องที่นางนำมาใช้เป็นข้ออ้างในการลากตัวเซี่ยจินเย่ไปที่คุกเสียด้วยสิ

น้ำเสียงและมือเหี่ยวย่นของกัวเชี่ยนหนิงจึงอดสั่นเทามิได้ยามสบตากับดวงตาของสตรีเปี่ยมอำนาจกว่าตนเอง

ฮูหยินใหญ่ตระกูลเกาเป็นสตรีวัยกลางคนที่หากเป็นยามปกตินั้นนางเต็มไปด้วยกลิ่นไอของคนรวย จิตใจดี อ่อนโยน และมีเมตตากับคนที่ตกทุกข์ได้ยากยิ่งนัก

หากแต่ในเวลานี้ใครจะคิดว่านางจะมาเห็นสตรีผู้แสนดีในมุมมองใหม่

ใบหน้าใจดีแปรเปลี่ยนเป็นเยือกเย็นยามมองมาที่นางซึ่งเป็นเพียงฮูหยินของครอบครัวกัวเล็ก ๆ ราวกับมิเชื่อในสิ่งที่นางกำลังเอ่ยบอกไปเลยสักนิด

สตรีที่แสนใจดีมองเมินราวกับมิได้ยินประโยคคำถามของฮูหยินกัวเชี่ยนหนิง ทำให้นางรู้สึกตนเองเป็นเพียงมวลอากาศล่องลอยอยู่ที่บริเวณนี้เท่านั้น

“บุรุษสองคนนั้นสวมใส่เครื่องแบบเจ้าหน้าที่จากกรมทางการนี่ มาทำอันใดที่นี่อย่างนั้นหรือ”

“ข้า ข้าน้อยเป็นคนของกรมเจ้าทางการเมืองสือเจ้าจริงขอรับฮูหยินใหญ่เกา ข้าน้อยได้รับคำสั่งให้มาปฏิบัติหน้าที่สำคัญเพื่อประชาชน”

เจ้าหน้าที่หวังตอนแรกตกใจที่จู่ ๆ มีแขกไม่ได้รับเชิญมาเพิ่ม ทว่าพอชายหนุ่มตั้งสติได้และตกตะกอนความคิด ตนจึงค้นพบว่าในเมื่อเจ้าของคดีมาที่นี่ด้วยตนเองนั่นนับเป็นเรื่องดีมิใช่หรือ

ฮะฮ่า เขาจะได้ทำงานได้ทั้งผลงานและได้ทั้งหน้าในฐานะผู้มีพระคุณของคนรวยอีกด้วย

จบงานนี้อาจได้เงินทองตอบแทนมากว่าเงินเดือนน้อยนิดก็เป็นได้

พอคิดได้ดังนั้นจากตอนแรกที่รู้สึกสะพรึงกลัวกับนังแม่มดที่เป็นคนร้ายจนถอยหลังมิกล้าเข้าไปต่อกรกับนางอยู่พักใหญ่จึงรู้สึกได้รับพลังเพิ่มพูนให้ใจกล้าเพื่ออนาคตที่สดใสของตนเองมากจากเดิมหลายส่วน

ไม่รอช้า ชายหนุ่มพุ่งเข้าไปจับคนร้ายอีกรอบ ครานี้มิรู้ว่าเป็นเพราะใจกำลังฮึกเหิมหรืออย่างไร ไยเขาจึงสามารถจับมัดสตรีคนร้ายได้ง่ายกว่าเดิม

“ปฏิบัติหน้าที่โดยการจับตัวแม่นางเซี่ยจินเย่น่ะหรือ”

เจ้าหน้าที่หวังเผลอตัวสั่นเมื่อเห็นสตรีวัยกลางคนเบื้องหน้าไร้รอยยิ้มยามมองมาที่มือของเขาที่กำลังจับกุมคนร้าย ทว่าท้ายที่สุดแล้วเขาคิดว่าตนเองคิดมากเกินไป จึงเดินหน้าประจบสอพลอต่อเพื่อเงินทองและตำแหน่งการงานในอนาคต

“ใช่แล้วขอรับ นางเป็นแม่มดที่วางยาพิษคุณชายเกาซีหมิง แม้ผู้อื่นมิมีใครกล้ามาจับตัวนางเพราะกลัวโดนสาป ทว่าข้าน้อยยอมมิได้จึงเสียสละมาจับนางเพื่อตระกูลเกาขอรับ”

“ใครแจ้งความกรมทางการหรือคดีนี้ ข้าจำได้ว่าข้ามิได้แจ้งความนะ”

“ฮูหยินกัวผู้นี้ขอรับ นางบอกว่านางรู้จักกับนางแม่มดที่วางยาพิษคุณชายเกาซีหมิงและพาพวกข้ามาที่นี่”

คนโดนชี้ว่าเป็นคนแจ้งความสะดุ้งโหยงตกใจก่อนค่อย ๆ ตั้งสติหันมายิ้มประจบสตรีผู้มีเมตตา

“จริงหรือ”

“จะ เจ้าค่ะ ฮูหยินเกาจะกล่าวว่าข้าไร้มารยาทยุ่งเรื่องของครอบครัวพวกท่านก็ได้ ข้าน้อยยอมรับความผิด ทว่าข้าน้อยยอมมิได้จริง ๆ ที่ตระกูลเกาซึ่งเป็นผู้มีพระคุณกับครอบครัวของข้าน้อยมากเหนือสิ่งอื่นใดโดนทำร้าย ข้าน้อยซาบซึ้งในเม็ดเงินทุกตำลึงที่ตระกูลของฮูหยินให้ยืม แม้ว่าจะโดนหาว่าแส่เรื่องของคนอื่นข้าน้อยก็ยอมเจ้าค่ะ”

รู้จักกันเป็นการส่วนตัวด้วยหรือ

เซี่ยจินเย่ที่ยินยอมให้เจ้าหน้าที่จับขมวดคิ้วมองตัวช่วยที่นางให้เฟยซาวานคนไปตามมาช่วยเหลือสนทนากับศัตรูของตนเอง

เป็นความสัมพันธ์ในสถานะผู้มีพระคุณเสียด้วย

“เจ้ารู้ก็ดีแล้ว ว่าตนเองไร้มารยาท ช่างแส่ เรื่องของครอบครัวข้าอย่างยิ่ง”

ฮูหยินเกาผู้ชอบแส่เรื่องของชาวบ้านอ้าปากค้าง หากหน้านางเป็นน้ำแข็งป่านนี้คงเหมือนโดนค้อนหนักทุบจนแตกหล่นกระจายเต็มพื้นไปแล้วกระมัง

“ฮะ ฮูหยินกะ เกา ขะ...”

“รู้เอาไว้ด้วยว่าแม่นางเซี่ยจินเย่ ข้ามิได้คิดเลยสักนิดว่านางเป็นคนร้ายวางยาพิษบุตรชายของข้า”

“อะ อ้าว”

เจ้าหน้าที่หวังคือคนถัดมาที่แขนขาของชายหนุ่มแทบไร้เรี่ยวแรงกะทันหัน มือทั้งสองสั่นระริกทว่ายังคงมิปล่อยมือจากเชือกที่เพิ่งผูกเซี่ยจินเย่

“เจ้าหน้าที่หวังจะปล่อยนางได้หรือยัง”

“ขะ ขอรับ แต่ว่านางอาจเป็นคนร้ายก็ได้นะขอรับ จับตัวนางไปสอบสวนก่อนดีหรือไม่ ข้าน้อยจะทำอย่างสุดความสามารถเพื่อตระกูลเกาเลยขอรับ”

“ข้าผู้เป็นเจ้าทุกข์มิได้แจ้งความ เจ้าหน้าที่ไม่มีสิทธิ แล้วอีกอย่างเดี๋ยวนี้เจ้าหน้าที่กรมทางการหูเบาขนาดเชื่อข่าวลือไร้มูลสาร จับคนโดยไร้หลักฐานแล้วหรือ”

“เป็นนาง ! เป็นฮูหยินท่านนี้บอกว่ามีหลักฐานในการเอาผิดนางขอรับ”

เจ้าหน้าที่หวังรู้สึกเสียใจที่ตนเองเชื่อสตรีสองคนนี้ยิ่งนัก แน่นอนว่าเขาไม่ยอมเป็นผู้ผิดอย่างแน่นอน จึงรีบผลักความผิดให้พวกนางโดยทันที

คนโดนโยนความผิดมาให้สะดุ้งโหยงพร้อมกัน ดวงตาพวกนางหลุกหลิกไปมาเพื่อหาทางออกให้ตนเอง

หากไม่โง่ย่อมมองออกว่าเวลานี้ฮูหยินใหญ่เกาไม่พอใจขนาดไหน หากอีกฝ่ายคิดว่าพวกนางหลอกใช้ความโชคร้ายลูกชายของอีกฝ่ายโดนพิษมาเป็นเครื่องมือในการแก้แค้นของตนเอง มีหวังพวกนางซวยแน่

ครอบครัวกัวเป็นลูกหนี้ติดเงินมากมายกับตระกูลเกา อีกทั้งมีหลายกิจการที่ตอนนี้กำลังเติบโตเพราะได้เงินลงทุนช่วยเหลือมาจากครอบครัวเกา

ไม่ได้เด็ดขาด ! ฮูหยินใหญ่ผู้นี้จะต้องไม่รู้จุดประสงค์ที่แท้จริงของพวกนางเด็ดขาด

“ฮึก ข้าน้อยโง่เขลาเบาปัญญาเองเจ้าค่ะ ข้าน้อยหลงเชื่อคำยุยง กลอุบายของสาวใช้ผู้นี้ เจ้า อาเหมย เจ้าบอกข้าว่าแม่นางเซี่ยจินเย่เป็นคนวางยาพิษคุณชายเกาซีหมิงแก่ข้า แถมยังบอกว่า แม่นางเซี่ยผู้นี้มีแผนร้ายครั้งต่อไปเพื่อทำร้ายสมาชิกตระเกาคนต่อไป เพราะเจ้าเห็นแม่นางเซี่ยลอบเข้าออกจวนตระกูลเกาเมื่อสองวันก่อน ข้าน้อยหูเบา ข้าน้อยผิดไปแล้วเจ้าค่ะฮูหยินใหญ่เกา ฮึก...”

ในขณะที่กัวเชี่ยนหนิงทิ้งตัวลงคุกเข่า ยอมรับความผิดต่อหน้าเกาเจ๋อฟาง นางไม่ลืมสะกิดให้ลูกสาวของตนแสร้งร้องไห้สำนึกผิดด้วย

“ข้า ขะ ข้า ฮูหยินใส่ร้ายข้าจะ...”

อาเหมย บ่าวสาวใช้ผู้โชคร้ายโดนบ่าวชายของฮูหยินกัวปิดปากมิสามารถพูดปฏิเสธแก้ตัวความผิดที่ตนมิได้ก่อ โดยบ่าวชายผู้นั้นเป็นคนสนิทที่กัวเชี่ยนหนิงเรียกใช้บ่อยจึงรู้ความเข้าไปกระซิบไม่กี่ประโยค บ่าวผู้โชคร้ายก็มิกล้าเอ่ยพูดปฏิเสธต่ออีก นางทำเพียงคุกเข่าลงและก้มหน้าร้องไห้ราวกับยอมรับความผิดเหล่านั้นแต่โดยดี

“ไยเจ้าจึงต้องใส่ร้ายข้ากัน เรารู้จักเป็นการส่วนตัวหรืออย่างไร”

ดูก็รู้ว่านางจำยอมรับความผิดแทนเจ้านายของนาง

เซี่ยจินเย่ก็มิได้คิดว่าตนเองจะสามารถหยิบยืมอำนาจผู้อื่นแล้วสามารถกำจัดศัตรูได้เพียงแค่ดาบเดียวหรอก

เซี่ยจินเย่ที่ถูกแก้มัดแล้วเดินเข้าไปหาบ่าวผู้โชคร้ายที่ต้องรับเคราะห์แทนเจ้านาย

“ข้า ข้าอิจฉาแม่นางเซี่ยเจ้าค่ะที่มีใบหน้างดงาม มะ แม้ว่ามีบุตรแล้วก็ยังมีบุรุษในเมืองเอ่ยชื่นชมเรื่องความงามของท่านอีกไม่น้อย”