14เรื่องเดือดร้อน ?

“ที่แท้เหตุผลก็เพียงเท่านี้เอง นางเป็นสาวใช้ของข้า ข้าจะทำโทษนางโดยการเฆี่ยนตีและขายเข้าสู่ตลาดทาสเสีย เจ้าพอจะหายโกรธเคืองนางหรือไม่เซี่ยจินเย่”

ฮูหยินกัวรีบเสนอตัวเองก่อนที่จะมีใครเอ่ยบทลงโทษ เพราะหากเรื่องนี้แดงลามไปถึงกรมทางการจริง ๆ เกิดมีการสอบสวนขึ้น เกรงว่าสิ่งที่พวกนางทำลับหลังจะถูกเปิดเผยออกมา

ยังไม่ทันที่บ่าวของฮูหยินกัวจะสามารถลากตัวสาวใช้คนผิดกลับบ้านได้ น้ำเสียงใสกังวานทว่าทำให้ผู้ที่ได้ฟังรู้สึกขนลุก ลางสังหรณ์ไม่ดีกำลังคืบคลานเข้ามา

เซี่ยจินเย่พูดทั้ง ๆ ที่บนใบหน้าประดับรอยยิ้มหวานหยด

“ไหน ๆ ท่านเจ้าหน้าที่หวังก็เดินทางมาถึงที่นี่แล้ว ตัวข้าเวลานี้นับเป็นประชาชนคนหนึ่งมีเรื่องเดือดร้อนจะเรียกร้องท่านพอดีเลยเจ้าค่ะ มิทราบว่าจะเป็นการรบกวนเจ้าหน้าที่หวังหรือไม่”

“...”

เรื่องเดือดร้อน ?

หลายคนต่างพากันขมวดคิ้วสงสัยไปตาม ๆ กัน

“เป็นหน้าที่ของเจ้าหน้าที่หวังอยู่แล้ว แม่นางเซี่ยจินเย่มิต้องเกรงใจหรอก ไหน ๆ ข้าก็มาเยี่ยมที่บ้านเจ้าแล้ว พูดมาเถอะเผื่อตัวข้าช่วยเหลือสิ่งใดเจ้าได้บ้าง”

“ฮูหยินใหญ่เกาช่างเป็นสตรีที่มากความเมตตายิ่งเจ้าค่ะ”

เซี่ยจินเย่คิดไม่ผิดจริง ๆ ที่เจาะจงให้คนของนางไปเชิญฮูหยินผู้นี้มา

“อะ เอ่อ”

เจ้าหน้าที่หวังเวลานี้มีความลังเลอย่างยิ่ง เขามาในวันนี้เพราะถูกเชิญโดยสตรีตระกูลกัวสองคน คว้าน้ำเหลวยังไม่เท่าไรนี่ยังต้องมาแบกรับความกดดันจากฮูหยินใหญ่แห่งสกุลเกาอีก ตอนที่ชายหนุ่มลังเลใจดันเผลอหันสบตากับสองสตรีตัวการที่ทำให้เขาตกที่นั่งลำบาก

เหอะ พวกนางยังมีหน้าส่งสัญญาณบอกให้เขาปฏิเสธคำขออีก

เขาไม่มีทางหลงเชื่อสตรีสองคนนี้อีกเป็นแน่ !

“เรื่องอันใดหรือแม่นางเซี่ยจินเย่”

“เมื่อสองวันก่อนมีโจรลอบเข้ามาในเรือนหลังเก่าของข้าเจ้าค่ะ ทีแรกข้าคิดว่าคงเป็นพวกโจรป่าที่กำลังคึกคะนองกันอยู่ในขณะนี้ ทว่าพอถามสาวใช้เฟยซาของข้า นางบอกว่าเป็นสตรีแปลกหน้าผู้หนึ่งที่หลายวันมานี้มักมาด้อม ๆ มอง ๆ แถวเรือนของข้าเจ้าค่ะ หากมิเกิดเรื่องวันนี้ทำให้เห็นใบหน้าอาเหมยสาวใช้ของฮูหยินกัว เฟยซาคงไม่สามารถชี้ตัวคนที่มาด้อม ๆ มอง ๆ ว่าเป็นใครได้ ที่แท้ก็นางนี่เองที่เข้ามาขโมยของในเรือนของข้า”

“ฮะ ขะ ข้ามิได้ทำอันใดทั้งสิ้นนะเจ้าคะแม่นาง แม่นางอย่ามากะ กล่าวหาข้านะ”

“เจ้าเป็นคนมาขโมยหรือไม่อันนี้ข้าไม่รู้ ย่อมต้องสืบหาความจริงกันอีกที ในเมื่อนางโดนจับได้ว่าชังตัวข้ายิ่งนักเช่นนี้เจ้าก็อาจเป็นขโมยเอาของข้าไปเพราะความอิจฉาก็ได้นี่ จริงหรือไม่เจ้าหน้าที่หวัง”

“อะ เอ่อ มีความเป็นไปได้สูง เจ้ามีมูลเหตุแห่งการกระทำคือเจ้าเกลียดแม่นางเซี่ย ก่อนที่เจ้าจะใส่ร้ายครั้งใหญ่ในวันนี้ เจ้าอาจกระทำเล็ก ๆ สะสมมาแล้วหลายครั้ง... ว่าแต่ของล้ำค่าที่หายไปของแม่นางเซี่ยคือสิ่งใดหรือ”

“เป็นแผ่นหยกที่สลักเป็นตราประทับของสกุลจิ่น ตระกูลของมารดาข้าเจ้าค่ะ นั่นเป็นทั้งของล้ำค่าที่สุดที่สตรีกำพร้าเช่นข้ามี และยังนับเป็นของแทนใจจากมารดาที่ล่วงลับไปแล้วของข้าอีกด้วย”

ตราประทับตระกูลจิ่นเป็นสัญลักษณ์สำคัญที่เซี่ยจินเย่คนเก่าโดนแย่งไปทำให้ไม่สามารถเข้าไปดูแลร้านที่เป็นสมบัติของมารดาตนเองได้ กำไรต่าง ๆ ก็ถูกฮูหยินกัวผู้นั้นเอาไปใช้หมด

มารดาของนางเป็นบุตรีตระกูลแม่ทัพที่แม้ตอนแต่งงานออกมาจากจวนเกิดผิดใจกับบิดาตนเอง ทว่าด้วยความรักที่มีต่อลูกสาวอย่างสุดซึ้งจึงทำให้ประมุขตระกูลจิ่นให้สินเดิมเจ้าสาวติดตัวมามากมาย ซึ่งพอมารดานางตายสมบัติเหล่านั้นย่อมถูกตกทอดมาที่ลูกสาวคนเดียวอย่างนางนั่นเอง

ปัจจุบันที่ร่างนี้ลำบากมิใช่เพราะตนเองยากจน แต่เป็นเพราะอ่อนแอจนทำให้ถูกผู้อื่นโกงเอาสิ่งที่ควรเป็นของตนเองไปจนหมดต่างหาก

ตราประทับสกุลจิ่นนับว่าสำคัญมาก เนื่องจากมันเป็นสัญลักษณ์ที่เอาไว้ใช้ยืนยันแก่บรรดาหลงจู๊ในความปกครองต่าง ๆ ได้ทั้งหมด หากเซี่ยจินเย่สามารถยึดเอาตราประทับตระกูลจิ่นคืนมาได้ ต่อจากนี้นางก็จะมิต้องมากังวลเรื่องเงินไม่พอใช้จ่ายในแต่ละวันแล้ว

“ตราประทับสกุลจิ่น !!”

น้ำเสียงตกใจมิได้ดังมาจากอาเหมยสาวใช้ผู้ถูกสงสัยว่าเป็นคนขโมยไป ทว่ากลับดังมาจากฮูหยินกัวและบุตรีของนางนั่นเอง

เวลานี้สองแม่ลูกมิสามารถนิ่งเฉยได้อีกต่อไปแล้ว พวกนางอยากจะตะโกนบอกทุกคนยิ่งนักว่าสิ่งที่เซี่ยจินเย่เอ่ยมาทั้งหมดล้วนโกหก โป้ปดหน้าตายสิ้นดี

อาเหมยไม่มีทางเป็นโจรมาขโมยของที่เรือนแห่งนี้แน่ เพราะอันใดน่ะหรือ ก็เพราะของที่เซี่ยจินเย่บอกว่าเพิ่งถูกขโมยไปนั้นมันอยู่ที่หีบใส่สมบัติอันเป็นสินเดิมของสตรีหน้าด้านโกหกสร้างเรื่องผู้นี้ นำมาที่เมืองแห่งนี้ด้วยตอนโดนไล่ตะเพิด

ออกมาจากเมืองหลวง

และใช่ กัวเชี่ยนหนิงคือคนริบทั้งของมีค่าและตราประทับสกุลจิ่นนั่นมาเก็บไว้ทั้งหมดด้วยมือนางเอง

เวลานี้เหมือนนางมีเผือกร้อนอยู่ในมือ ไม่ได้ ! หากให้เจ้าหน้าที่จากทางการที่มีเบื้องหลังเป็นฮูหยินใหญ่ผู้นี้ไปตรวจ ทุกสิ่งทุกอย่างที่นางแย่งชิงมาทั้งหมดได้หายวับไปต่อหน้าต่อตาเป็นแน่

“อาเหมยมันคงมิได้สารเลว ขะ ขนาดนั้นหรอกกระมังแม่นางเซี่ย สาวใช้เจ้า อะ อาจจำคนผิดก็เป็นได้”

“ข้าจำคนเก่งเจ้าค่ะ โดยเฉพาะให้จดจำพวกคนชั่ว” เฟยซารีบก้าวขึ้นมาเท้าเอวเถียงศัตรูคู่แค้นของคุณหนูตนเองอย่างมิมีทางยอมอ่อนข้อ

“หรือฮูหยินกัวจะเป็นพยานช่วยยืนยันความบริสุทธิ์ของอาเหมยผู้นี้เจ้าคะ” เซี่ยจินเย่หันไปสบตาพวกนาง

“ไม่ ! ในเรือนข้ามีสาวใช้หลายคน ดูแลมิค่อยทั่วถึงเท่าไร ข้าแทบจำอาเหมยผู้นี้มิได้ด้วยซ้ำ นางมิใช่สาวใช้คนสนิทของข้า”

“ฮะ ฮูหยิน !”

“...”

ขนาดโดนเจ้านายตัดหางปล่อยวัดขนาดนี้แล้วอาเหมยยังไม่กล้าแฉ สงสัยสตรีสองคนนั้นคงมีเรื่องขู่รุนแรงพอจะสามารถเอามาขู่แลกกับชีวิตนางได้

เซี่ยจินเย่ปรายตามองสาวใช้ผู้นั้นด้วยสายตาเย็นยะเยือก นี่ถือว่านางให้โอกาสอีกฝ่ายพูดความจริงช่วยเหลือตนเองแล้ว แต่นางมิคว้าโอกาสนั้นเอาไว้เอง

ต่อให้เทพเจ้าลงมาก็มิสามารถช่วยยื้อชีวิตเอาไว้ได้

“ของสิ่งนั้นสำคัญกับข้าอย่างยิ่ง ข้าตามหามาหลายวันจนมิได้หลับมิได้นอน มิมีกะจิตกะใจจะทำสิ่งใดต่อไปเลยเจ้าค่ะ”

เซี่ยจินเย่ตีหน้าเศร้าลง

“เช่นนั้นก็ให้เจ้าหน้าที่ไปค้นที่เรือนนอนของนางที่ตระกูลกัวเถอะ หากพบของชิ้นที่ขโมยไปก็นำมาคืนเจ้าของและจับสาวใช้ชั่วช้าผู้นี้ไปลงโทษตามกฎหมาย เรื่องนี้ข้าจะเป็นคนช่วยเจ้าติดตามเองแม่นางเซี่ย เจ้าวางใจเถอะ จะได้เอาเวลาไปทำงานอื่นได้อย่างสบายใจ”

งานที่ฮูหยินใหญ่เกาเอ่ยถึงคงไม่แคล้วเป็นเรื่องการปรุงยาถอนพิษรักษาบุตรชายของนางนั่นเอง

“สมมติหากข้าเป็นขโมยจริงคงมิคิดซ่อนของไว้ที่ห้องของตนเป็นแน่ มิรู้ว่านางซ่อนไว้ที่ใดอื่นหรือเปล่า”

“ก็จริง เช่นนั้นหากฮูหยินกัวอยากพิสูจน์ความบริสุทธิ์ใจของตนเองว่ามิได้มีส่วนรู้เห็นกับสาวใช้ชั่วช้าผู้นี้ เจ้าก็ให้ความร่วมมือแก่ทางการในการให้ค้นเรือนตระกูลกัวได้หรือไม่”

“หะ ฮะ” คนถูกกล่าวถึงหน้าซีดยิ่งกว่าไก่ต้ม แม้ปากกำลังสั่นทว่าต้องฝืนใจตอบรับ “ดะ ได้สิเจ้าคะ”

“...”

เซี่ยจินเย่ลอบแสยะยิ้ม นางสะใจยิ่งนักที่วันนี้นางได้เห็นใบหน้ากลืนมิเข้าคายมิออกของศัตรูผู้จองล้างจองผลาญนาง

เวลานี้ก็เหลือแต่รอเวลาให้เจ้าหน้าที่ทางการนำของที่ควรเป็นของนางมาคืนก็เท่านั้น