6 (ต่อ)

“บอกก็ได้ แต่ไม่บอกจะดีกว่านะ อาจิ่วรู้หรือไม่ ขบวนสินค้าแบบนี้เป็นของพ่อค้าเมืองอื่นที่เอาของป่าจากที่อื่นมาขายเช่นกัน พวกเขาเนี่ยแหละทำให้ชาวบ้านแถบชายป่าขายของป่ายาก หรือถูกกดราคา หากถูกปล้นไปก็ดีต่อพวกเราไม่น้อย ส่วนพวกนั้นก็คงจนลงเพียงเล็กน้อยเท่านั้น”

จิ่วเม่ยพยักหน้าเข้าใจ นางรู้ว่าทุกคนล้วนมีด้านสีเทาของตน การที่สองพ่อลูกสกุลเฉินไม่แจ้งบอกกลุ่มพ่อค้าล่วงหน้าก็เป็นสิทธิ์ของพวกเขา หรือการที่กลุ่มพ่อค้าเอาสินค้าของป่ามาขายก็เป็นเรื่องของพวกเขาอีกเช่นกัน

การค้าขายนั้นทั้งในยุคโบราณและยุคในอนาคตล้วนไม่ต่างกันมากเลย ใครจะอยู่รอดในกลไกการตลาดก็ขึ้นอยู่กับโชค และกำลังทรัพย์แล้ว หากไม่อยากมีคู่แข่งมากก็ต้องทำสินค้าให้แปลกใหม่ไร้คู่แข่งก็เท่านั้นเอง

“เอ่อ ข้าขอลงตรงนี้ไปทำธุระก่อนนะเจ้าคะ เดี๋ยวรีบกลับไป”

จิ่วเม่ยขอลงกลางทางนั่นเอง นางอยากจะไปดูหน่อยว่าการปะทะกันระหว่างกลุ่มพ่อค้าและโจรดักปล้นจะเป็นอย่างไรบ้าง

ตอนจิ่วเม่ยมาถึงยังจุดที่กลุ่มโจรโพกหน้าดักรออยู่ก่อนหน้า พวกเขาทั้งสองฝ่ายก็ปะทะกันมานานแล้ว มองเห็นชัดเจนว่าฝ่ายโจรต้องชนะแน่ ทั้งรูปแบบการจู่โจมที่เป็นแบบแผนและรวดเร็ว สามารถชนะพวกพ่อค้าที่แม้คนมากแต่ไม่เก่งกาจการปกป้องเท่าใดนักได้ขาดลอย นางหลบอยู่ที่ต้นไม้ข้างทางไม่ไกลจากเส้นทางที่เกิดการปะทะ

ความรู้สึกตงิดและสงสัยมากมายทำให้จิ่วเม่ยตัดสินใจลอบขึ้นไปบนรถม้าขนส่งสินค้าที่กำลังจะถูกกลุ่มโจรเคลื่อนตัวไปอย่างเงียบเชียบ รถม้าที่นางแอบอยู่เคลื่อนตัวออกมาแล้ว จิ่วเม่ยก็ใช้มีดเล็กเจาะรูผ้าคลุมให้พอตานางมองรอดออกไปสังเกตเส้นทางการเดินได้ เผื่อไว้สำหรับขากลับด้วย

จิ่วเม่ยติดนิสัยต้องหาคำตอบยามนางรู้สึกสงสัยสิ่งใด คราวนี้มันจึงนำนางมายังฐานที่อยู่ของกลุ่มโจรในที่สุด รอจนเสียงฝีเท้าของคนเดินออกห่างไปจนหมดแล้ว นางจึงค่อยออกมา...

“ดึกเพียงนี้แล้วอารุ่ยหยุดผ่าฟืนเถอะ...”

ป้าเฉินเดินพาหลินหมิงและหลินเมี่ยวมาบ้านของพวกเขา ตั้งแต่ตอนนางมาพาเด็กๆ ไปยันพากลับ ก็เห็นอารุ่ยผ่าฟืนอยู่ไม่หยุด เขาผ่าไม้จนหมดหลังบ้านอย่างไม่หยุดพักจนน่าตกใจ

“ข้าจะรอภรรยามาแล้วค่อยหยุด เดี๋ยวนางจะหาว่าสามีอย่างข้าไม่ทำตามคำสั่งของนาง”

ป้าเฉินที่เคยคิดว่าสามีของจิ่วเม่ยเชื่อฟังภรรยาจึงเป็นเหตุผลให้ลูกของสหายแต่งให้ แต่พอมาช่วงนี้กลับดูดื้อรั้นผิดปรกติ เมื่อเขาต้องการทำอย่างนั้นสตรีวัยกลางคนอย่างนางก็ไม่คิดขัด ตอนแรกนางกะว่าจะมาบอกข่าวว่าจิ่วเม่ยอาจกลับเร็วกว่าปรกติ เพราะตอนนี้สามีและลูกชายนางมาแล้ว ส่วนสตรีของพวกเขาก็คงตามมาอีกไม่ไกลแน่

“ป้าเฉินกลับไปก่อนเถอะขอรับ พวกเราอยู่กับท่านพ่อได้ เดี๋ยวท่านแม่ก็คงมาแล้ว...”

เจ้าตัวน้อยแสนฉลาดเอ่ยบอก ทำให้ป้าเฉินตัดสินใจเดินกลับไปที่บ้านของตนอย่างสบายใจได้

“ให้เมี่ยวเอ๋อร์ช่วยท่านพ่อเรียงไม้นี่ดีไหมเจ้าคะ?”

“ได้..”

สามพ่อลูกสมัครสมานกันทำงานในระหว่างรอมารดากลับมา ซึ่งไม่นานพวกเขาก็ได้ยินเสียงคนเดินมาจากทางหน้าบ้านแล้ว

“แม่จ๋ามาแล้ว...”

เด็กน้อยที่ท้องร้องจ๊อกๆ มาสักพักรอมารดามานานวิ่งออกไปทางประตูหน้าบ้านอย่างไม่คิดชีวิต ร้อนใจให้พี่ชายรีบวางของในมือและตามไปเช่นกัน

“อาเมี่ยว! เอ๊ะ พี่ชายผู้นี้คือใครกัน ปล่อยน้องสาวข้านะ”

หลินหมิงวิ่งตามมาก็เห็นว่าคนมาใหม่ไม่ใช่มารดาแต่เป็นกลุ่มบุรุษที่ถือวิสาสะเปิดประตูรั้วบ้านเข้ามาอีกทั้งยังอุ้มอาเมี่ยวขึ้นจากพื้นอีก คนหวงน้องสาวแน่นอนว่าไม่ยอม เขาวิ่งไปทุบตีเตะต่อยที่ขาของคนอุ้มแต่ก็ถูกชายสองคนขวางไว้และถูกจับมือสองข้างรวบไว้ด้วยกันจนขยับไม่ได้เลย

แรงเด็กน้อยไม่สามารถสู้ผู้ใหญ่ได้จริงๆ

“ข้ามาพบจิ่วเอ๋อร์ เรียกมาให้หน่อย”

“มาพบแม่จ๋าหรือ หรือว่าพี่ชายเป็นสหายแม่จ๋าหรือเจ้าคะ?”

จากที่ดิ้นอยู่เมี่ยวเอ๋อร์หยุดตีขาแล้ว นางมองคนที่เอ่ยเรียกชื่อมารดาอย่างสนิทสนมด้วยดวงตากลมโตบ้องแบ้ว ทำให้บุรุษที่กะจะมาหาเรื่องนั้นผ่อนเสียงลงตอบมาตั้งแต่เมื่อใดก็ไม่รู้

“อ้อ เจ้าคือลูกของนางเองหรือ มิคิดว่านอกจากมีสามีแล้วจะมีลูกน่าเกลียดน่าชังอีกด้วย ใช่แล้วข้าเป็นสหายเก่าของนางเอง มารดาเจ้าอยู่หรือไม่?”

เมี่ยวเอ๋อร์ไม่ได้ตอบไปทันที ก้อนแป้งน้อยฝ่ายหญิงนิ่งไปชั่วครู่ก่อนตอบ

“พี่ชายต้องปล่อยพี่ชายของเมี่ยวเอ๋อร์ก่อน ข้าถึงจะบอกว่ามารดาอยู่ที่ใด”

บุรุษที่มาใหม่หยักยิ้มมุมปากก่อนพยักหน้าให้ลูกน้องปล่อยมือที่จับหลินหมิงอยู่ออก แล้วรอฟังคำตอบจากเด็กน้อยช่างต่อรอง ทว่าสิ่งที่เขาได้รับกลับไม่เป็นอย่างที่คิดเสียอย่างนั้น!

เมี่ยวเอ๋อร์มองสบตากับหมิงเอ๋อร์ก่อนจะอ้าปากเรียกบิดาเสียงดังพร้อมกัน เวลาผ่านไปเพียงครู่เดียวบุรุษที่ตั้งใจฝ่าฟืนอยู่หลังบ้านก็วิ่งมาหน้าบ้านด้วยสีหน้าตื่นตะลึงทันที

อารุ่ยอุตส่าห์จะเล่นตัวรอให้ภรรยามาเห็นเขาทำงานแล้วก็ง้อเขาเสียทีหลังจากปล่อยให้ความรักของภรรยาจางหายมาหลายเดือน แต่รอแล้วรอเล่าก็ไม่มา จวบจนเสียงของเด็กน้อยตะโกนเรียกนั่นล่ะ จึงคิดว่าจะละทิ้งทิฐิยอมมาหาจิ่วเม่ยก่อนก็ได้ ใครจะคิดว่าคนที่เด็กน้อยอยู่ด้วยจะไม่ใช่คนที่เขาคิด แต่เป็นบุรุษชุดแดงแสบตาที่ไหนไม่รู้แทน

“โจรอย่างนั้นหรือ? ปล่อยอาหมิงกับอาเมี่ยวนะ!!”

ลูกน้องที่ตามมาข้างหลังเข้ามาขวางอารุ่ยที่พุ่งมาแต่ก็ถูกผลักกระเด็นหลายคน เกิดการต่อสู้แบบหมาหมู่อยู่นานนับเค่อในที่สุดอารุ่ยก็ถูกจับมัดข้อมือไขว้หลังและบังคับให้นั่งบนพื้น

“สามีของจิ่วเอ๋อร์ก็เท่านี้เอง นางช่างตาต่ำเสียจริง...”