7 พญามัจจุราช

#####7 พญามัจจุราช

จิ่วเม่ยสำรวจดูฐานทัพหรือที่อยู่ของโจรปิดหน้าแล้วพอเข้าใจบางอย่างได้ ด้วยความที่ฟ้าเริ่มมืดนางก็กลัวว่าทางออกที่จำไว้จะไม่เหมือนเดิมจึงรีบหนีออกมา อีกทั้งเพิ่งนึกขึ้นได้ว่าจิ่วเม่ยตอนนี้ไม่ได้เป็นสตรีโสดตัวคนเดียวอีกต่อไป นางมีทั้งสามีและลูกให้เลี้ยงดู ตอนนี้ได้เวลามื้อเย็นนางก็ยังไม่ถึงบ้าน ฝีเท้าที่ใช้เดินเร่งเร็วขึ้นในใจได้แต่หวังว่าเด็กๆ คงไม่หิวจนงอแงนั่นแล

เอ๋ ประตูรั้วหน้าบ้านเปิดอยู่แต่ไยนางไม่ได้ยินเสียงเด็กๆ เล่นกันนะ เมื่อครู่จิ่วเม่ยเดินไปหาป้าเฉินที่ปิดบ้านเตรียมนอนไปแล้ว ก็รู้ว่าเด็กๆ อยู่กับอารุ่ยแล้ว หรือว่าจะเข้าไปนอนพักข้างในห้องรอนางกลับมากันนะ

นางเดินเข้ามาถึงลานหน้าบ้านก็เจอแต่ร่องรอยไม่ปรกติเสียแล้ว ในมือของจิ่วเม่ยมีมีดเล่มเล็กเตรียมสำหรับจัดการกับผู้บุกรุกที่น่าจะอยู่ในบ้านแล้ว

“อ้าว จิ่วเอ๋อร์กลับมาแล้ว ปล่อยให้ข้ารอเสียนาน”

บุรุษแปลกหน้าเต็มบ้านเลย ส่วนเจ้าของเสียงและคนที่ยืนหน้าบึ้งก็เป็นคุณชายหลวนซานที่นางเคยเจอที่ตลาดนั่นเอง

“เจ้ากำลังทำอันใด...”

ดีที่อาหมิงและอาเมี่ยวไปเป็นไร เด็กทั้งสองกินขนมที่จิ่วเม่ยทำไว้อยู่พอเห็นนางมาก็ฉีกยิ้มดีใจและทำท่าจะวิ่งมาทางนางทันที แต่ถูกคนของหลวนซานกันไว้ไม่ให้วิ่งมา

“ท่านแม่ พวกลูกไม่เป็นอันใดขอรับ แต่ว่าท่านพ่อ...”

อารุ่ยถูกเชือกมัดทั่วตัว มีเพียงสายตาน่าสงสารที่มองมาทางจิ่วเม่ยอย่างมีความหวัง มีผ้าผืนสกปรกผืนหนึ่งถูกยัดใส่ปากเขาไว้ จิ่วเม่ยเดาว่าที่อารุ่ยอยากร้องไห้นั้นไม่ใช่เจ็บกายหรอกแต่เขาขยะแขยงผ้าที่ใส่ในปากเขาต่างหาก

บุรุษผู้นี้ไม่กลัวความเหนื่อยแต่เขากลัวสิ่งสกปรก!

“เมี่ยวเอ๋อร์น่ารักเหมือนเจ้ายิ่งนัก หากอยากให้นางอยู่สุขสบายมิสู้พานางไปอยู่กับข้าเสีย ส่วนเจ้าก็เป็นอนุ รับรองอยู่สบายกว่ากับเจ้างั่งนี้แน่”

“อย่าได้พูดจาไร้สาระต่อหน้าลูกของข้านะ! คุณชายหลวนซานคงไม่ได้มาเยี่ยมเยียนสหายเก่าโดยไม่มีเหตุกระมัง บุตรชายคนโตเช่นท่านหากไม่ตั้งใจดูแลกิจการอาจถูกคนใกล้ตัวแทนที่ได้นะ”

จิ่วเม่ยคนเดิมสนิทกับบุรุษผู้นี้มากจนรู้สึกถึงปัญหาของเขาแทบจะหมดกระมัง เขาเป็นบุตรชายคนรองของตระกูลอู๋จริง แต่ด้วยความที่เขาเสียใจจากจิ่วเม่ยจนเปลี่ยนไปเป็นคนละคนทำให้เริ่มเป็นที่ไม่พอใจของบิดาแล้ว ส่วนบุตรชายคนโตก็ขยันหมั่นเพียรจนแทบจะเข้ามาบริหารกิจการทั้งหมด ไม่รู้ว่าจะมีเหลือส่วนแบ่งให้คนรองทำหรือไม่

แน่นอนปัญหานี้หลวนซานเครียดมากจนทำให้หลายปีมานี้เขามีนิสัยเกรี้ยวกราดขึ้นกว่าเก่าก่อน

“เมี่ยวเอ๋อร์ไม่ไปนะเจ้าคะ แม่จ๋าก็ไม่ไปใช่ไหมเจ้าคะ”

น้ำใสๆ เอ่อคลอเมื่ออาเมี่ยวเข้าใจว่าตนต้องแยกจากพี่ชายและบิดานั่นเอง ทำเอาจิ่วเม่ยรู้สึกอยากบีบคอคนปากพล่อยเสียตอนนี้เลยล่ะ

“แน่นอนจ้ะอาเมี่ยว เราจะอยู่ด้วยกัน ว่าธุระของเจ้ามาเถอะ!”

“หึ อย่างที่เจ้าว่านั่นแหละ ข้าไม่ได้มาเยี่ยมเยียนมือเปล่า แต่เถ้าแก่ร้านรับซื้อของป่าได้ฝากสารมาถึงเจ้าด้วย ไอ้อี่!”

หลวนซานนั่งที่เดิมซึ่งเป็นเก้าอี้ตัวใหญ่สุดในบ้านอันเป็นที่ประจำของอารุ่ย เขาพยักหน้าให้สมุนตัวอ้วนโตไปเอาของบางอย่างมากองตรงหน้าจิ่วเม่ย

มันคือของป่าที่นางและลุงเฉินเอาไปขายเมื่อไม่กี่วันก่อนนั่นเอง ทว่าสภาพล้วนดูใช้การไม่ได้แล้วทั้งสิ้น

“หมายความว่าอย่างไร?”

“เถ้าแก่ร้านฝากข้านำของเหล่านี้มาคืนพวกเจ้า พร้อมขอเงินคืนด้วย เขาบอกว่าสินค้าล้วนใช้การไม่ได้หากไม่คืนเงินมาก็จะไปฟ้องทางการเสีย ในฐานะที่ข้าเป็นสหายสนิทของจิ่วเอ๋อร์จึงช่วยระงับไว้ทัน และอาสามาเจรจาต่อรองให้เอง จึงมาที่นี่แล้วจิ่วเอ๋อร์คิดว่าจะรับผิดชอบอย่างไรดี...”

ตอแหลสิ้นดี!!! จิ่วเม่ยมิใช่คนโง่นะ เรื่องเล่าต่างๆ ย่อมไม่ใช่ความจริงแน่ เพราะของป่าเหล่านี้เป็นของนางและลุงเฉินจริงแต่สภาพตอนให้เถ้าแก่ร้านมิใช่อย่างนี้เลย ต้องเป็นคนตรงหน้านี้อยากกลั่นแกล้งนางและไปข่มขู่หรือไม่ก็ใส่ร้ายนางกับเถ้าแก่ร้านแน่ ในความทรงจำของจิ่วเม่ยคนเดิมเคยมีเหตุการณ์คล้ายๆ แบบนี้อยู่เมื่อหลายปีก่อน ทำให้นางไม่ไปตลาดเพื่อขายของอีกเลย พอเจอด้วยตนเองทำเอาความสุขุมของจิ่วเม่ยสลายหายไปในพริบตา ไปสุมในอกจนอยากจะจัดการคนพวกนี้อย่างไม่สนใจว่าเด็กน้อยจะมองอยู่แล้ว

“หลวนซาน เจ้าคงคิดว่าจิ่วเม่ยยอมอ่อนข้อให้เจ้าแล้วจะทำอย่างไรก็ได้อย่างนั้นสินะ ข้าคนนี้คงต้องสั่งสอนเจ้าให้เติบโตอย่างรู้ความหน่อยแล้ว...”

“นั่นๆ จะจิ่วอะ อ๊าก!”

ลูกสมุนที่หลวนซานนำมาไม่สามารถขวางความเกรี้ยวโกรธของจิ่วเม่ยสายลุยได้ ใครมาขวางก็จะถูกฝ่ามือตบกลับจนหน้าชาหัวสมองมึนเสียทุกคน นางพุ่งไปหาหลวนซานที่นั่งตัวแข็งบนเก้าอี้ของบ้านนางเอง นางตบหน้าเขาจนหันไปอีกฝั่ง หน้าสะบัดคอแทบหลุด เมื่อคนถูกตบจะยกมือขวางหน้าตนก็ต้องถูกสะกัดกั้นด้วยการถูกจิ่วเม่ยจี้จุดทำให้มือสองข้างไร้แรงจนได้แต่นั่งนิ่งรับฝ่ามือนรกสั่งของจิ่วเม่ยเท่านั้น

“หากใครเข้ามาขวางข้าสาบานว่า หลวนซานน้อย จะต้องถูกข้าตัดไม่ให้สามารถมีลูกหลานได้อีกแน่!”

เท่านั้นแหละ นางก็ลงมือได้อย่างสบายไม่มีใครกล้าขวางแล้ว