บทที่ 3

มือสากที่กำลังลูบไล้จุดอ่อนของเธอหยุดชะงักทันที ใบหน้าคมคายเงยขึ้นมองสบตาฟ่านลั่วซีอย่างคาดคั้น

“ไหนเธอบอกว่ามาไม่ได้ไง แล้วนี่มันอะไรกัน?” เมื่อได้เห็นใบหน้าอึกอักของอีกฝ่าย เจียงซือหยางก็เริ่มหมดความอดทน “ฉันให้เวลาเธอสองนาที ถ้าอธิบายไม่ได้ ก็ไสหัวออกไป!”

“ฉะ... ฉัน...” สมองของฟ่านลั่วซีประมวลผลอย่างเร่งด่วน

สภาพโดนยาของเธอแบบนี้ เธอออกไปไม่ได้เด็ดขาด เพราะไม่สามารถช่วยเหลือตัวเองได้เลย หนทางเดียวคือต้องอยู่ในห้องกับผู้ชายคนนี้!

แล้วถ้าบอกว่าเธอโดนวางยา เขาก็ต้องซักไซ้ต่อว่าทำไมถึงโดนวางยา เธอไปทำอะไรมา ด้วยสติของตัวเองตอนนี้ ฟ่านลั่วซีไม่แน่ใจว่าตัวเองจะพลั้งปากเล่าถึงองค์กรลับอันตรายอย่างเป่ยไปรึเปล่า แล้วถ้าชายตรงหน้ารู้เบื้องหลังของเธอแล้ว หนีเตลิดออกไป หรือไล่เธอออกจากห้อง เพราะไม่อยากยุ่งเกี่ยวด้วยล่ะ?

ไม่ได้! เธอไม่อยากเอาชีวิตของตัวเองมาเสี่ยงในสภาพที่ไม่มีสติแบบนี้!

ติ้ด!

เสียงบัตรแตะลงบนประตู ทำให้ประตูถูกปลดล็อกโดยอัตโนมัติ

ตึง!

“เอ๊ะ! ทำไมเปิดประตูไม่ได้ล่ะ?” เสียงสาวไซด์ไลน์พยายามเปิดประตูเข้ามา แต่เพราะเมื่อกี้ที่ฟ่านลั่วซีปิดประตู เธอคล้องโซ่ล็อกประตูไว้อีกชั้น ทำให้ผู้หญิงคนนั้นไม่สามารถเข้ามาได้

เธอพยายามมองลอดเข้ามาในห้อง แต่ด้วยแสงสลัวและมุมของประตู ทำให้เธอไม่สามารถมองเห็นคนสองคนที่กำลังยืนเจรจากันอยู่อีกด้าน “ยู้ฮู้... พี่หยาง! อยู่ไหมเอ่ย?”

“เหลืออีกหนึ่งนาที...” เสียงทุ้มของเจียงซือหยางดังขึ้นอีกครั้งเป็นการเร่งเร้าให้เธออธิบายโดยด่วน

“ฉะ... ฉันเป็นคู่แข่งของเธอค่ะ!” ฟ่านลั่วซีโพล่งออกมา

เจียงซือหยาง “???”

ฟ่านลั่วซีกลืนน้ำลายเหนียวลงคอ “พอฉันรู้ว่าเธอดีลกับคุณได้ ฉันก็เลยแอบมาหาคุณก่อน! แต่ช่วยพิจารณาฉันได้ไหมคะ? ฉันยังไม่เคยจริง ๆ ค่ะ!”

เจียงซือหยางขมวดคิ้วทบทวน “แล้วทำไมเธอถึงโดนวางยา?”

“!!!” ฟ่านลั่วซีสูดลมหายใจลึก ผู้ชายคนนี้จะเก็บทุกรายละเอียดเกินไปแล้ว! “อย่างที่ฉันบอกว่าฉันยังไม่เคย ฉันเลยคิดว่า... กินยามาน่าจะทำเรื่องแบบนั้นได้สนุกขึ้นค่ะ!”

ดวงตาจิ้งจอกหรี่ลงอย่างจับผิด พร้อมกับประตูห้องที่ถูกปิดสนิท ฟ่านลั่วซีลอบพรูลมหายใจอย่างโล่งอก เมื่อคิดว่าผู้หญิงคนนั้นน่าจะยอมถอนตัวกลับไปแล้ว

แต่ไม่ถึงหนึ่งอึดใจ เสียงโทรศัพท์มือถือของเจียงซือหยางก็ดังขึ้น เขาจึงละมือที่จับเอวของเธอไปคว้าโทรศัพท์มือถือขึ้นมา ฟ่านลั่วซีรู้ได้ในทันทีว่าผู้หญิงคนนั้นจะต้องโทรมาแน่ ๆ

มือเล็กที่จับข้อมือของเขาที่ซุกอยู่ใต้กระโปรงปล่อยออก แล้วตะครุบมือที่ถือโทรศัพท์มือถืออยู่ในทันที ราวกับบอกว่าไม่ต้องการให้เขารับสายนั้น

“ได้โปรดเถอะนะ! ฉันต้องได้งานนี้ ฉันต้องใช้เงินจริง ๆ ค่ะ!” ฟ่านลั่วซีสลัดความอายสวมบทเป็นสาวไซด์ไลน์อย่างเต็มตัว “คุณเช็กของก่อนได้เลยนะคะ!”

เจียงซือหยางมองหน้าหวานแดงระเรื่อที่ฉายแววร้อนรนออกมา ปลายนิ้วของเขายังคงค้างอยู่ที่ใต้ผิวผ้าเปียกแฉะ ก่อนจะตัดสินใจใช้นิ้วชี้เกี่ยวแพนตี้แหวกไปทางด้านข้าง แล้วสอดปลายนิ้วกลางเข้าไปเช็กของตามคำร้องของในทันที

“อ๊ะ!” ฟ่านลั่วซีสะดุ้งสุดตัว เมื่อจู่ ๆ ก็ถูกอีกฝ่ายเช็กของอย่างไม่ทันตั้งตัว มือเล็กที่จับมือของเขาพร้อมโทรศัพท์มือถือกำแน่นด้วยความเสียวซ่าน เมื่อปลายนิ้วสากแทรกผ่านเข้าไปอย่างอุกอาจ

เสียงปลายนิ้วกระแทกผิวเนื้อช่วงกลางตัวของเธอดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ ลมเย็นจากเครื่องปรับอากาศพัดผ่านผิวกายที่ร้อนรุ่ม เหงื่อเย็นผุดพรายตามกรอบหน้าเนียน ปลายขาของเธอขยับกางออกอย่างไม่รู้ตัว เปิดโอกาสให้เขาเช็กของได้ง่ายขึ้น

เจียงซือหยางเองก็นึกแปลกใจในความเขินอายของคนไม่เคยตรงหน้า แต่กลับไม่ร้องหรือดิ้นหนี ปล่อยให้เขาใช้ปลายนิ้วกระแทกแทรกสอดเข้าไปอยู่อย่างนั้น ริมฝีปากเล็กเม้มแน่นอย่างสะกดกลั้นเสียงคราง

ความนุ่มนิ่มที่โอบล้อมปลายนิ้ว แรงตอดรัดด้านในบอกให้คนเจนจัดอย่างเขารู้ว่าคนตรงหน้ายังไม่เคยจริง ๆ เป็นของใหม่แกะกล่องอย่างที่เจ้าตัวโฆษณาไว้

โทรศัพท์มือถือในมือของเขาดังขึ้นอีกครั้ง หลังจากที่มันถูกตัดสายไปแล้วหนึ่งครั้ง

ฟ่านลั่วซีมองหน้าเขาอย่างลุ้นระทึก เธอยอมให้เขาขนาดนี้แล้วนะ...

เจียงซือหยางกดรับสายนั้น ก่อนจะพูดไปหนึ่งประโยคแล้วกดปิดเครื่องทันที

“ฉันได้คนใหม่แล้ว เธอกลับไปเถอะ!”