บทที่ 4 (NC)

คำพูดของเจียงซือหยาง ทำเอาฟ่านลั่วซีที่ลุ้นจนแทบหมดแรงด้วยใจที่เต้นรัว ทั้งจากฤทธิ์ยาและกลัวว่าเขาจะจับเธอโยนออกไปจากห้องจริง ๆ

หลังจากที่เขากดปิดเครื่อง เจียงซือหยางก็โยนโทรศัพท์มือถือทิ้งไปอีกทาง ดวงตาจิ้งจอกเงยหน้าสบตา “เธอได้งานนี้แล้ว...”

“อ๊ะ! ค่ะ ฉันจะทำให้ดีที่สุดค่ะ!” ฟ่านลั่วซีตอบอย่างใสซื่อ แล้วดึงมือตัวเองกลับมา

เจียงซือหยางยกมุมปากสูง อาศัยจังหวะนั้น ค่อย ๆ ถอนปลายนิ้วที่ฉ่ำวาวไปด้วยของเหลวออกมาอย่างช้า ๆ “แล้วเธอรู้เหรอว่าจะต้องทำยังไง?”

ฟ่านลั่วซี “!!!” …เออ! เธอไม่รู้นี่น่า

เมื่อเห็นใบหน้าตื่นตะลึงของเธอ เจียงซือหยางก็หัวเราะออกมาแผ่วเบา นับว่าคนตรงหน้าเป็นสาวไซด์ไลน์ที่ไร้เดียงสาที่สุดเท่าที่เขาเคยเจอมาเลยทีเดียว “เธอชื่ออะไร?”

“เอ่อ... เสี่ยวซีค่ะ” ฟ่านลั่วซีตอบตามชื่อลับที่องค์กรเป่ยเคยตั้งให้

เจียงซือหยางพยักหน้าอย่างเข้าใจแล้ว “แล้วตอนนี้เธออยากทำอะไร?”

เขาไม่ถามเปล่า มือสากที่เปียกชื้นลากไล้ไปมาระหว่างขาเรียว หวังปลุกเร้าร่างบางให้พร้อมสำหรับกิจกรรมในค่ำคืนนี้ ฟ่านลั่วซีกลืนน้ำลายอีกครั้ง ขาเรียวเริ่มสั่นไหว เมื่อรู้สึกถึงสัมผัสวาบหวามที่กลับมาเล่นงานเธออีกครั้ง

หลังจากที่เจียงซือหยางตอบตกลงที่จะให้เธออยู่ที่นี่ต่อ พร้อมทั้งยังช่วยถอนยาให้ ฟ่านลั่วซีก็พลันโล่งใจ สติที่ประคองไว้ก็ค่อย ๆ พร่าเลือน ปล่อยตัวปล่อยใจให้ล่องลอยไปตามการชักนำของคนเจนจัดตรงหน้า

“อยาก... เอาค่ะ...” เสียงหวานสั่นพร่าตามจิตใต้สำนึก ดวงตากลมโตเริ่มพร่ามัวเล็กน้อย มองหน้าเจียงซือหยางอย่างเคลิบเคลิ้ม “หล่อจัง...”

เจียงซือหยางหัวเราะในลำคอ “ดูท่าว่ายาจะออกฤทธิ์แล้วนะ... ว่าแต่เธอจะไม่เสียใจแน่ใช่ไหม?”

เขายังคงถามย้ำอีกครั้ง จากข้อมูลที่หญิงสาวบอกมา เธอตั้งใจแย่งงานนี้ เพราะต้องการใช้เงิน และเป็นครั้งแรกของเธอด้วย จึงจำเป็นต้องใช้ยา... หวังว่าเธอจะไม่ตื่นมาแล้วนั่งร้องไห้เสียใจหรอกนะ!

“เสียใจเหรอ?” ฟ่านลั่วซีทวนคำอย่างเหม่อลอย

เด็กกำพร้าอย่างเธอมีอะไรให้เสียใจกัน จะอยู่หรือตายก็ไม่มีคนสนใจ...

ศีรษะเล็ก ๆ ส่ายไปมา “ไม่เสียใจ... ขอแค่คุณป้องกันก็พอ”

“แน่นอนอยู่แล้ว!” เจียงซือหยางบอก “เอาล่ะ เราเสียเวลามามากแล้ว ถึงเวลาที่เธอต้องทำงานแล้วนะ”

คำพูดล่อแหลมของเขาปลุกฟ่านลั่วซีให้ตื่นจากความทรงจำ ร่างบางก้าวเข้าไปประชิด สองมือเล็กประคองแก้มของชายหนุ่มขึ้น ก่อนจะก้มลงจูบอีกฝ่ายอย่างช้า ๆ

กลิ่นสบู่อ่อน ๆ ลอยเตะจมูกของเจียงซือหยาง ผิดจากกลิ่นน้ำหอมฉุน ๆ จากบรรดาสาว ๆ ที่เขาเคยลิ้มลอง ริมฝีปากอ่อนนุ่มที่แนบลงมาดูอ่อนด้อยประสบการณ์ จนเขาต้องลงมือสั่งสอน

มือหนาเลื่อนขึ้นไปก้มศีรษะของเธอให้แนบชิดลงมา พร้อมกับแทรกปลายลิ้นร้อนเข้าไปซอกซอน ส่วนอีกมือก็ไล่ปลดกระดุมเสื้อเชิ้ตอย่างช่ำชอง

เสียงดูดริมฝีปากดังผสานไปกับเสียงเสียดสีของเสื้อผ้าที่ถูกเขาปลดเปลื้องทิ้งลงบนพื้น

เสื้อเชิ้ตหนึ่งตัว... ตามด้วยบราสีสวยอีกหนึ่งตัว...

เจียงซือหยางผุดลุกขึ้นยืน เมื่อมือของเขาสัมผัสได้ถึงแผ่นหลังที่เรียบเนียน ใบหน้าหวานที่เคยก้มต่ำถูกบังคับให้แหงนเงยขึ้นรับจูบของเขาแทน มือที่เคยตรึงศีรษะเธอไว้ก็เลื่อนไปจับที่ต้นคอ บังคับไม่ให้เธอหนีหน้าไปไหน

ทรวงอกอวบอิ่มถูกเขารั้งเข้ามาแนบชิดจนสัมผัสได้ถึงเนื้อนุ่มที่กดลงมาบนแผงอกของเขา

หอมและหวานจริง ๆ ... ชักจะทนไม่ไหวแล้วสิ...

ร่างสูงกำยำหมุนตัวโอบกอดรัดฟ่านลั่วซี แล้วโถมกดร่างบางลงบนเตียง แทรกตัวเข้ากลางหว่างขากักขังเธอไว้ ในขณะที่ยังใช้ปลายลิ้นปรนเปรอเธอไม่หยุด

“หายใจไปด้วย...” เจียงซือหยางกระซิบบอกเสียงเบา เมื่อรู้สึกว่าอีกฝ่ายกำลังจะขาดอากาศหายใจ เขาจึงได้ผละจากริมฝีปากเล็ก ๆ นั้น เลื่อนใบหน้าคมคายต่ำลงไปเรื่อย ๆ ในระหว่างที่ฟ่านลั่วซีได้แต่นอนระทวยหมดแรงด้วยรสจูบ

ปลายลิ้นของเขาลากไล้ไปตามซอกคอ สูดดมกลิ่นสบู่เข้าเต็มปอดอย่างรู้สึกแปลกใหม่ สองมือเลื่อนเข้ากอบกุมอกอวบอิ่มกลางตัวขนาดพอดีมือ แล้วจึงออกแรงเคล้นอย่างแผ่วเบา

“อ๊ะ อา...” ฟ่านลั่วซีครางเสียงหวิว เมื่อรู้สึกถึงแรงบีบจุดอ่อนไหว โดยเฉพาะความสากจากฝ่ามือที่ถูไถไปมากับยอดอกชูชันของเธอ “อึก อื้อ~~~”

เจียงซือหยางกดจมูกลงกลางร่องอก ปล่อยให้ความอวบอิ่มแนบสองแก้มเขาอย่างชอบใจ ก่อนจะลากริมฝีปากต่ำลงไปเรื่อย ๆ ...

สองมือทำหน้าที่เคลียร์พื้นที่อย่างคนรู้ใจ มือหนึ่งรูดซิปกระโปรงลง อีกมือก็รูดมันออกไปกายสาวพร้อมแพนตี้ตัวบาง แล้วโยนทิ้งลงบนพื้นอย่างไม่ไยดี

ในพริบตานั้น เรือนร่างอวบอิ่มก็เปลือยกายสั่นสะท้านท่ามกลางแสงสลัวอยู่ในดวงตาของเขา!

เจียงซือหยางเห็นสาวมานอนเปลือยกายอยู่ตรงหน้าก็มาก แต่ยังไม่มีใครสามารถยั่วยวนและปลุกความต้องการเร้นลึกของเขาได้มากเท่าคนตรงหน้ามาก่อน

เร็วเท่าความคิด มือหนาสลัดชุดคลุมตัวเองทิ้งไป เอื้อมมือหยิบซองถุงยางมาฉีกและสวมใส่อย่างรวดเร็ว

ไม่น่าเชื่อว่าแค่เห็นเธอนอนบิดร่างด้วยฤทธิ์ยาแบบนี้ก็ทำให้เขาตื่นตัวขยายร่างพร้อมเข้าเขมือบเธอแล้ว โดยที่ยังไม่ต้องโอ้โลมให้เสียเวลา

แต่เขาจะใจร้อนไม่ได้! คนตรงหน้ายังไม่เคย!

เจียงซือหยางสูดลมหายใจลึก ระงับความต้องการที่จะสอดใส่และกระแทกเข้าหาเธอลง ในขณะที่ฟ่านลั่วซีปรือตาขึ้นมามอง เมื่อเห็นว่าสัมผัสของเขาห่างหายไป ทำให้ฤทธิ์ยากลับมาปะทุเรียกร้องอีกครั้ง

“คุณคะ...” ฟ่านลั่วซีขมวดคิ้วอย่างไม่ชอบใจ ก่อนจะพยายามนึกทบทวนชื่อของอีกฝ่าย

ผู้หญิงคนนั้นเรียกเขาว่าอะไรนะ... พี่หยาง...?

“พี่หยาง...”

เพียงเสียงเรียกชื่อของเขาที่ดังขึ้นแผ่วเบา เส้นสติของเจียงซือหยางก็ขาดผึง จากเดิมที่ตั้งใจจะค่อยเป็นค่อยไปแปรเปลี่ยนเป็นความรวดเร็วฉับไวในทันที

“ฉันขอเอาเธอก่อน แล้วเดี๋ยวรอบหน้าจะชดเชยให้แล้วกัน!” เจียงซือหยางพูดได้เพียงเท่านั้น เขาคุกเข่าลงบนเตียง รั้งเอวบางเข้ามาใกล้ สอดมือกระชับบั้นท้ายกลมกลึงให้ลอยขึ้นเหนือเตียง สะโพกสอบขยับตัวให้ปลายมนจดจ่ออยู่ที่ทางลับ

“อ๊ะ... อา อ่า...” ฟ่านลั่วซีครางเสียงหวิว เมื่อรู้สึกถึงสิ่งแปลกปลอมที่กำลังลูบไล้ของสงวนของเธออยู่ แต่แทนที่เธอจะหุบขา ขาเรียวกลับยิ่งอ้าออกกว้าง เปิดเปลือยให้เจียงซือหยางรุกรานได้อย่างง่ายดาย

มุมปากของเจียงซือหยางยกสูง เมื่อเห็นท่าทางพร้อมใจเช่นนั้น

หยาดของเหลวที่ปลายมนบ่งบอกว่าเธอพร้อมแล้วที่จะรับมือเขา... รับของของเขาที่ใหญ่กว่าปลายนิ้วมือ

สวบ!

“อ๊ะ! เจ็บ!!” ฟ่านลั่วซีร้องลั่นขึ้นมาทันที เมื่อรู้สึกถึงความใหญ่โตที่แทรกทะยานเข้ามาในร่างกายของเธอ ช่วงล่างของเธอราวกับถูกฉีกทึ้งด้วยความคับแน่น ใบหน้าหวานบิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด “อะ... เอาออก เจ็บ!”

ดวงตากลมโตคลอไปด้วยหยาดน้ำตา ความเจ็บปวดฉุดรั้งให้เธอได้สติขึ้นมาเล็กน้อย

ไหนเขาบอกว่าทำเรื่องพวกนี้แล้วจะมีความสุขไง! ไหงถึงเจ็บได้เล่า!

ไม่เพียงแต่ฟ่านลั่วซีที่รู้สึกเจ็บ แต่เจียงซือหยางก็รู้สึกเจ็บด้วยเช่นกัน แต่ความเจ็บของเขามาพร้อมความคับแน่นที่โอบล้อมตัวตนของเขา

แน่นกว่าที่คิดอีกแฮะ!

“อย่าขยับ!” เจียงซือหยางดุเสียงเข้ม เมื่อเห็นเอวบางร่อนไปมา ราวกับพยายามผลักดันให้เขาถอนแกนกายออกมา

เขาใช้สองมือกดหัวเข่าของเธอลงบนเตียง บังคับให้เธอกางขาไว้อย่างนั้น ก่อนจะกล่อมเสียงนุ่ม “ไม่เจ็บหรอก เชื่อฉันสิ...”

สิ้นเสียง เจียงซือหยางก็โน้มใบหน้าลงจูบเธออีกหน หากแต่ครั้งนี้ ทวีความอ่อนหวานและนุ่มนวลมากขึ้น จนฟ่านลั่วซีเริ่มเคลิบเคลิ้มไปกับรสจูบ ลืมความเจ็บที่ช่วงล่างไปเลย

เมื่อเห็นว่าร่างบางค่อย ๆ ผ่อนแรง ไม่จิกเกร็งเท่าเมื่อครู่แล้ว เอวสอบก็ค่อย ๆ ขยับเข้าออกอย่างแผ่วเบา

“อึก อื้อออ” ครั้นได้ยินเสียงครางที่ไม่แสดงถึงความเจ็บปวด เจียงซือหยางก็ขยับสะโพกแรงขึ้นเรื่อย ๆ พร้อมกับผละริมฝีปากออกมา เพื่อพิศมองอาการของคนใต้ร่าง

ใบหน้าหวานหลับตาแน่น เพื่อลิ้มรสสัมผัสวาบหวามที่ถูกสร้างขึ้น ริมฝีปากเล็ก ๆ ครางเสียงแผ่วพร้อมกับหอบลมหายใจเข้าไป เมื่อเขาเห็นว่าหัวคิ้วของเธอคลายออกแล้ว เอวบางร่อนไปมาตามแรงเสียดสีของเขา

มุมปากของเจียงซือหยางก็วาดเป็นรอยโค้งกว้าง สองมือปล่อยจากหัวเข่าเล็ก สอดไปที่แก้มก้นกลมกลึงรั้งช่วงล่างของเธอมาชิดใกล้อีกครั้ง ก่อนที่จะเร่งจังหวะรัว เร็ว และแรงขึ้น

“อ๊ะ อ่ะ อา อ๊า~~~” เช่นเดียวกับเสียงครางของฟ่านลั่วซีที่หอบกระเส่าเร็วขึ้นเช่นกัน เมื่อถูกร่างสูงรัวแกนกายช่วงล่างเข้าใส่เช่นนี้

แผ่นหลังขาวอมชมพูยกลอยเหนือเตียงขึ้นสูง ก่อนที่ขาเรียวจะตวัดรัดรอบเอวสอบอีกครั้ง ผลักดันให้เขาล่วงล้ำเข้ามาในร่างกายของเธอได้ลึกมากยิ่งขึ้น ปลายนิ้วเล็กจิกขยำลงบนผ้าปูเตียงแน่น

“อยากได้ขนาดนี้ ฉันก็จัดให้!” เจียงซือหยางหัวเราะเสียงต่ำในลำคอ เมื่อเห็นอาการของอีกฝ่าย เขาโน้มตัวก้มหน้าซุกซอกคอหอม ก่อนจะขบเม้มทิ้งรอยรัก พร้อมกับเร่งจังหวะสะโพกของตัวเองทะยานเข้าหาอีกฝ่าย หวังทิ้งรอยความเป็นคนแรกไว้ด้วยเช่นกัน

เสียงอัดกระแทกระหว่างกายเนื้อ เสียดสีจนของเหลวสาดกระเซ็นไปทั่วเตียงทวีความดังขึ้นผสานไปกับเสียงครางกระเส่าของฟ่านลั่วซี ปลายเท้าเล็กจิกเกร็งแน่น

“อ๊ะ ยะ อย่า อา อ๊า~~~” เสียงหวีดร้องสุดท้ายของฟ่านลั่วซีดังขึ้น พร้อมกับเอวสอบที่กดแก่นกายนิ่งค้างอยู่ในร่างของเธอ เพื่อปลดปล่อยความสุขที่เอ่อล้นออกมาจนหมดในคราวเดียว!