ตอนที่ 8

ทั้งที่คิดว่าหัวใจจะไม่ต้องรู้สึกอะไรกับเขาแล้ว แต่มันก็ทำได้ยากเหลือเกิน การที่มีความสัมพันธ์กันมาแล้วนั้นทำให้มันติดเป็นความทรงจำในหัวที่ยังเอาออกไปไม่ได้ เมื่องานจบลงแล้วฟ้าเปลี่ยนเสื้อผ้าจะออกมาจากสถานที่แต่งตัวเพื่อไปลานจอดรถของตัวเอง แต่เขาคนนั้นเหมือนยืนรออยู่หน้าลิฟต์เธอจำเป็นต้องเดินไปทางนั้นเสียด้วย

“ไม่ได้เจอกันนาน คุณยังจำผมได้อยู่ใช่ไหม”

“ทำไมจะจำไม่ได้ล่ะคะ” เธอยิ้มฝืน ๆ ไปให้เขา

“ดีใจจังที่ยังจำกันได้วันนี้คุณควรจะว่างได้แล้วมั้ง”

“เอ่อ...ไม่ว่างค่ะต้องกลับบ้านไปทานข้าวกับที่บ้าน”

“อย่างนั้นเหรอ” เขามีท่าทีครุ่นคิดอะไรอยู่ครู่หนึ่งแล้วพูดออกมาหน้าตาเฉยว่า

“ผมไปด้วยสิ”

ฟ้าถึงกับไปไม่เป็นเพราะเขามาทางนี้แล้ว แล้วเธอจะออกทางไหนดีไม่น่าเชื่อไฮโซเพล์บอยจะมาตามตื๊อเธอไม่เลิกแบบนี้ แต่เธอก็ทำอะไรไม่ได้

แล้วเขาก็พยายามจะตามมาให้ได้จริง ๆ อย่างที่เขาบอกเอาไว้เสียด้วย ที่บ้านของฟ้าเป็นร้านขายข้าวแกงที่วันนี้ขายหมดแล้วเพราะเย็นมากแล้ว อีกอย่างแม่กับพ่อของเธอไม่ได้มีกำลังมากพอจะทำเยอะให้ได้ขายได้จนถึงมืดค่ำ

พอลูกสาวคนโตกลับมาที่บ้านพ่อกับแม่ก็ไม่ได้สนใจเพราะปกติเย็นวันอาทิตย์บางอาทิตย์ฟ้าจะกลับมาทานข้าวที่บ้านอยู่แล้ว แต่วันนี้มีคนตามมาด้วยดูจากลักษณะแล้วเขาคงจะเป็นคนที่ลูกสาวคบอยู่ เพราะที่บ้านพอจะรู้ได้ว่าลูกคนโตมีอาชีพเสริมเป็นอะไร แต่ก็ไม่ได้คิดจะห้ามปรามเพราะที่บ้านเองก็ไม่ได้ฐานะดีเสียจนเลี้ยงลูกทั้งสามคนได้สบาย ๆ อย่างคนอื่น

“พ่อแม่นี่คุณพิทยาค่ะ เพื่อนฟ้า”

“สวัสดีครับ” เขายกมือไหว้ทั้งสองคน แล้วทั้งสองคนก็รับไหว้เขา มองลูกสาวอย่างจะหาคำตอบว่าเขาเป็นเพื่อนจริงเหรอ แต่ฟ้าไม่สนใจจะตอบคำถาม

“วันนี้ไปกินข้าวข้างนอกกันเถอะ” ฟ้าชวนทุกคนในบ้านน้องสาวกับน้องชายที่นั่งอยู่หน้าจอคอมฯหันมาหาพี่สาวแล้วดวงตาเป็นประกายวาวเพราะไม่ได้ออกไปข้างนอกนานมากแล้ว

น้องชายของฟ้าอายุ 10 ขวบ ส่วนน้องสาวอายุ 8 ขวบ สองคนเกิดหลังฟ้าหลายปีทำให้พ่อและแม่ที่อายุมากขึ้นต้องลุกขึ้นมาทำงานหนัก ๆ เพื่อจะส่งเจ้าพวกนี้เรียนหนังสือให้จบ ส่วนฟ้าที่เรียนก่อนคนอื่นจึงจำเป็นต้องไปหางานทำอย่างที่เห็น พิทยาพูดคุยกับพ่อและแม่ฟ้าอยู่ด้านนอก พอพวกเขาเก็บของเสร็จแล้วทั้งบ้านก็พร้อมที่จะออกเดินทางไปร้านอาหารใกล้บ้าน บ้านของฟ้าอยู่เขตปริมณฑลจึงต้องออกจากกรุงเทพฯมาได้สักระยะ ร้านอาหารก็ไกลออกไปจากบ้านอีกเล็กน้อย ร้านนี้ครอบครัวของฟ้ามาทานกันบ่อยเมื่อมีโอกาส บรรยากาศผ่อนคลายของครอบครัวนี้ทำให้พิทยาที่เป็นแขกที่ไม่ได้รับเชิญยังรู้สึกว่ามันก็น่ารักดี เขาปรับตัวเข้ากับทุกคนได้ง่ายมากเพราะปกติเป็นคนเฟรนลี่อยู่แล้ว ซึ่งคุณสมบัตินี้ของเขาทำให้ฟ้ากลัว เขาเป็นคนที่ไม่น่าไว้ใจนัก

คืนนี้ครอบครัวของฟ้ามีความพอใจกับชายหนุ่มคนนี้เพราะเขาเป็นคนน่ารักและพยายามจะรู้จักพวกเขามากขึ้น จึงทำให้ทุกคนเข้ากับเขาได้ทั้ง ๆ ที่เพิ่งจะได้เจอกันครั้งแรก พอได้เวลาที่จะต้องกลับกันแล้ว ฟ้าจำเป็นต้องพาเขากลับออกมา ซึ่งจริง ๆ แล้วเธอจะค้างที่บ้านด้วยซ้ำแต่เพราะเขาตามมาด้วย ทำให้เธอจำเป็นต้องกลับมาที่คอนโด

เมื่อรถจอดลงด้านหน้าคอนโดของเธอเอง แล้วฟ้ามั่นใจว่าเขาจะต้องลงไปจากรถของเธอ แล้วกลับไปยังที่ของเขา แต่มันไม่เป็นอย่างนั้น

“วันนี้เป็นวันที่ผมรู้สึกสนุกมากเลยนะ ขอบคุณนะที่ยอมพาผมเข้าไปในโลกของคุณ”

“ฉันไม่ได้พาคุณเข้ามาค่ะ คุณเองต่างหากที่พยายามจะเข้ามาและมันก็ไม่ได้มีอะไรที่คุณควรจะประทับใจเลย”

“ก็ใช่ แต่ผมชอบนะครอบครัวของคุณน่ารักดี”

“ขอบคุณค่ะ แต่ว่าฉันไม่ได้อยากให้คุณเดินเข้ามานะคะเพราะ....” เธอตัดสินใจเงียบเพราะมันยิ่งทำให้ใจของเธอยิ่งรู้สึกแย่ “ฉันว่าคุณควรกลับบ้านของคุณได้แล้วนะคะ”

“ผมยังไม่อยากกลับเลย ตอนนี้ก็ 5 ทุ่มแล้วเราจะไปไหนกันได้อีกไหม”

“คิดว่าไม่น่ามีที่จะให้ไปแล้วล่ะค่ะ พรุ่งนี้ฉันต้องไปเรียน”

“อย่างนั้นเหรอ อืม...งั้นก็ได้ครับผมจะกลับแต่ผมอยากขอให้คุณมาพบผมทุกครั้งได้ไหม”

“ในฐานะนายจ้างน่ะเหรอคะ แน่นอนค่ะว่าฉันจะต้องรับงานทุกงานอยู่แล้ว”

“เปล่า ในฐานะคนที่อยากรู้จักคุณมากกว่านี้”

ฟ้าต้องเก็บความรู้สึกอะไรหลาย ๆ อย่างในใจเอาไว้ไม่ใช่การดีใจหรอกนะ มันเป็นความกลัวเพราะเขาไม่ใช่คนที่น่าเอาหัวใจเข้าไปเสี่ยงด้วย

“เมื่อเย็นผมซื้อของพวกนี้ไว้ให้คุณ แต่คุณกำลังรีบก็เลยไม่ได้ให้ผมให้คุณครับ”

ของพวกนั้นอยู่ในถุงแบรนด์สกินแคร์ที่วันนี้เธอไปทำงานด้วย ในนั้นมีของหลายอย่างซึ่งราคารวมกันคงมากพอสมควร

ฟ้าไม่ได้ยื่นมือไปรับมา เขาก็วางมันลงบนเบาะที่นั่งข้างคนขับแล้วตัวเองก็ลงจากรถไป เขาปิดประตูแล้วรอให้เธอขับรถเพื่อไปจอดภายในอาคารแห่งนี้ ฟ้าไม่รู้ว่าตัวเองจะต้องทำอย่างไรพอเขายอมลงจากรถไปแล้ว เธอจึงนำรถเข้าไปจอดด้านใน

ถุงของขวัญนั้นทำให้เธอสับสนในหัวใจไปหมด

พิทยาโทรหาคนขับรถของตัวเองที่เขาบอกเอาไว้แล้วว่าให้แสตนบายรอเขาตลอดเวลา เขาให้รถมารับที่นี่พอรถของเขามาถึงเขาก็ขึ้นรถแล้วออกไป

ฟ้าตั้งสติได้จึงรีบออกมาจากรถแล้วรีบวิ่งออกมาจากคอนโดเพื่อจะขอคืนของพวกนี้ เธอคิดแล้วว่ามันไม่มีทางจะเป็นไปได้หรอกเพราะคนอย่างเธอก็คงไม่พ้นที่จะต้องเจ็บอีกครั้ง

แต่เขาไปแล้วเธอเห็นท้ายรถไกล ๆ ออกไปตามถนนด้านหน้านั้น ฟ้ามองมันด้วยความรู้สึกหลายอย่าง เธออาจจะกลัวเขาที่ไม่น่าไว้ใจเลย และยังมีความรู้สึกกับความรักครั้งเก่าถึงแม้ว่ามันเลือนรางมากแล้วก็ตาม

ในคืนนั้นฟ้ายังคงคิดถึงเขาอยู่และไม่สามารถตัดสินใจได้ว่าจะต้องทำอย่างไรกับความรู้สึกที่มันเกิดขึ้นไปแล้ว และเขาก็ดูเหมือนว่าจะพยายามเข้ามาในใจของเธอให้มากขึ้น และยังกล้าพอจะไปพบครอบครัวของเธอทั้งที่ไม่ได้เป็นอะไรกันด้วยซ้ำ

เช้าวันจันทร์ที่แสนน่าเบื่อรถติดชนิดที่ว่าครึ่งชั่วโมงขยับได้น้อยมาก จนทำให้ฟ้าหงุดหงิดมากแถมเรื่องกวนใจมันไม่ยอมออกจากหัวด้วยนี่แหละ

พอเข้ามาเรียนก็โดนให้ออกไปพรีเซนต์รายงานกลุ่มที่จะต้องส่งในวันนี้และเตรียมตัวเข้าสู่การสอบจริง ๆ ในอาทิตย์หน้า มันเจอแต่เรื่องโหด ๆ ตั้งแต่เช้า ทำให้วันนี้ฟ้าอยากจะไปหาที่ระบายหลังจากทุกอย่างจบลงไปแล้วใน 1 วันที่มีแต่ความรู้สึกไม่สบายใจ

“ฟ้าวันนี้ไปเป็นเพื่อนเราหน่อยสิ”

“ไปไหนเหรอ วันนี้เราอยากออกไปนั่งชิลหน่อยน่ะ”

“พอดีเลย บัตร VIP นี่เราเพิ่งได้มาจากร้านนี้ ตอนนี้กำลังฮิตเลยนะ”

“ร้านนี้ยังไม่เคยไปเลย แล้วไปได้มาได้ไง”

“ก็เราไปทำงานน่ะ เขาอยากใช้บริการอีกเลยให้ไว้ในวันที่ว่าง พรุ่งนี้ไม่มีเรียนพอดีน่าไปนะ”

“แล้วเขาจะไม่ว่าเอาเหรอที่เธอชวนคนอื่นไป ลูกค้าเธอเขาอาจจะไม่พอใจเอานะ”

“ฉันว่าพวกนั้นน่าจะมีคนอื่นไปด้วยอีกเยอะแหละเพราะว่าวันเกิดคนในกลุ่มเขา”

“งั้นเหรอ”

ฟ้าคิดอยู่นิดหน่อยเพราะเรื่องงานเอนเตอร์เทนพวกนี้พริตตี้ที่ไม่ได้ดังมากก็ชอบไปทำกันเพราะได้เงินดี อีกอย่างใช้เวลาไม่มากด้วยแล้วฟ้าก็ผ่านมันมาแล้วและมันก็เกิดเรื่องขึ้นในครั้งนั้นเลยทำให้ไม่อยากรับงานแบบนั้นอีก แต่วันนี้ฟ้าเองรู้สึกหงุดหงิดมาก จึงอยากลองไปหาอะไรทำเพื่อให้ตัวเองดูยุ่ง ๆ เผื่อจะลืมอะไรที่คิดไม่ตกไปบ้าง