ตอนที่ 9

เมื่อมาถึงสถานที่ต้องมาทำงานกับเพื่อน ฟ้ารู้สึกแปลก ๆ แต่ไม่ได้มั่นใจนักว่ามันจะมีเรื่องอะไรจะต้องรู้สึกว่ามันไม่น่าไว้ใจอย่างไรก็ไม่รู้ แต่เพราะเพื่อนที่ทำท่าทางเกร็ง ๆ อยู่ข้าง ๆ แล้วต้องพยายามทำให้เพื่อนรู้สึกหายกังวล แล้วพากันไปจนถึงสถานที่ที่ทางคนว่าจ้างจองเอาไว้

ในห้องนั้นเป็นห้องแขก VIP แสงสว่างสลัว มีจอขนาดใหญ่เพื่อเอาไว้ร้องเพลงได้ ตอนนี้ภายในห้องนั้นมีคนมาแล้วสองสามคน พร้อมทั้งพริตตี้ที่ถูกจ้างมาแล้วอีกสองคนด้วย เพื่อนของฟ้าและตัวฟ้าเองนั่งลงตรงที่ว่าง เมื่อคนจัดงานหันมาเจอจึงรีบเข้ามาหาเพื่อนและฟ้าทันที

“น้ำเมยมาแล้วเหรอ นี่ใช่ไหมที่บอกว่าจะชวนเพื่อนมาด้วย”

“ใช่ค่ะ คุณอนุญาตนี่คะ”

“เปล่าไม่ได้ว่าอะไรเลยครับ แค่รู้สึกว่าคุณฟ้านี่งานดีมากจริง ๆ”

“ขอบคุณนะคะ” ฟ้ารู้สึกแปลก ๆ กับเขาขึ้นมาคำพูดมันคล้ายกับว่ารู้จักเธอมาจากที่ไหนอย่างนั้นแหละ

“สาว ๆ หาอะไรดื่มได้เลยนะครับ มีเตรียมไว้ทางโน้นนะ เดี๋ยวผมต้องออกไปรับเพื่อนเจ้าของวันเกิดเสียหน่อย ถ้าอีกสักพักมีคนมาเพิ่มไม่ต้องตกใจนะครับ คืนนี้ปาร์ตี้ถึงเช้าแน่นอน”

เขาออกไปแล้วโดยที่เพื่อนของเขาอีกสองคนไม่ได้ตามไปด้วยแล้วเดินไปทางมุมอาหารที่จัดเอาไว้ให้แล้ว

ฟ้ากับน้ำเมยเริ่มรู้สึกว่ามันดูเป็นงานใหญ่อยู่นะเพราะเพื่อนของเขาเริ่มเข้ามาเพิ่มพร้อมสาว ๆ อีกหลายคนจากที่กลัว ๆ ก็เริ่มผ่อนคลายไปบ้าง

พอกินดื่มกันไปเวลามันเริ่มดึกขึ้นเรื่อย ๆ คนที่อยู่ดูจะสนุกสนานกับการดื่มกินและฟังเพลงที่เปิดไปด้วย ห้องนี้เหมือนคลับบาร์ย่อม ๆ ก็ว่าได้ คนที่เลือกมาคงจะเงินหนาพอสมควรเลยทีเดียว

เมื่อได้ที่กันแล้ว คนที่ทุกคนรออยากดูว่าเขาเป็นใครเจ้าของวันเกิดในวันนี้ เมื่อประตูทางเข้าเปิดอีกครั้ง คนที่เป็นคนจัดการทุกอย่างเมื่อหัวค่ำก็เข้ามาพร้อมเพื่ออีกสี่ห้าคน แล้วคนสุดท้ายที่ทุกคนต้องหันไปมองเพราะเขาคือพิทยานั่นเอง

ฟ้ายืนนิ่งไปสักครู่เลยทีเดียว วันนี้วันเกิดเขาเหรอแต่พอเขาหันมาทางเธอ เธอก็หลบไปด้านหลังเพื่อนแล้วค่อย ๆ เดินหายไปจากสายตา ยังไม่สามารถทำใจได้ที่จะเจอเขาตอนนี้

ในห้องน้ำที่ฟ้าเลือกมาเพื่อหลบเขา ฟ้ายังรู้สึกใจเต้นแรงเพราะความตื่นเต้นอยู่เลย ทั้งที่คิดว่าถ้ามาแล้วจะไม่ต้องได้เจอกับสิ่งที่ทำให้ตัวเองไม่สงบอยู่มาหลายวันแล้ว

แล้วโทรศัพท์ของฟ้ามีข้อความจากแอปส่งข้อความเข้ามา

“ฟ้าอยู่ไหน มาอยู่เป็นเพื่อนฉันหน่อย”

พออ่านแล้วฟ้าจึงต้องทำใจออกมาข้างนอกปารกฏว่าน้ำเมยมีคนมารุมอยู่ ทำให้มีท่าทีอึดอัดมาก ฟ้าจึงเดินเข้ามา

“น้ำเมยเมาแล้วนะ”

“นี่น้องฟ้าใช่ไหมครับ” ชายคนหนึ่งทักขึ้นเมื่อเห็นหน้าเธอ

“ค่ะ รู้จักฉันด้วยเหรอคะ” ฟ้ามองคนทักซึ่งมั่นใจว่าไม่รู้จักเขาแน่นอน

“แหม ในโซเชียลคุณฟ้าออกจะดัง ผมดูคลิปที่คุณเต้นตั้งหลายรอบ” แล้วทำหน้าตาหื่นแปลก ๆ

“เอ่อ ขอบคุณนะคะ” ฟ้าลากน้ำเมยออกมาจากวงนั้น

น้ำเมยเดินไม่ตรงทางแล้วเพราะโดนลูกค้าพวกนี้ชนแก้วไปหลายแก้วแล้ว เมื่อครู่ก็โดนบังคับให้ดื่มอีกเหมือนกัน

“เธอฉันว่ากลับเถอะ เขาจ้างถึงกี่โมง”

“ประมาณตี 2 อะ”

“อีกตั้ง 3 ชั่วโมง ฉันว่าเธอเมาสลบแน่”

“นั่นสิ ตอนนี้จะไม่ไหวแล้วเนี่ย”

ฟ้าคิดหาทางออก ซึ่งแน่นอนว่ามันมีแค่คนเดียวที่จะช่วยเธอได้ เพราะตอนนี้ฟ้ารู้สึกว่าปาร์ตี้มันเริ่มน่ากลัวขึ้นเรื่อย ๆ ซึ่งถ้าเขาเป็นเจ้าของปาร์ตี้นี้เขาจะต้องรับผิดชอบ

“ฉันว่าไปหลบในห้องน้ำก่อน ฉันจะลองหาวิธีให้เธออยู่เฉย ๆ สักชั่วโมง”

“ขอบใจมาก โอ้ย ปวดหัวจัง”

ฟ้าพาเพื่อนไปส่งในห้องน้ำด้านในสุด แล้วออกมาเพื่อเดินเข้าไปหาใครคนหนึ่งที่นั่งรายล้อมด้วยพริตตี้สาวหน้าตาสวย ๆ อยู่บนโซฟาหลังใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าจอยักษ์เพื่อฟังผู้หญิงคนหนึ่งร้องเพลงอยู่ซึ่งคน ๆ นั้นเป็นซูซี่นางแบบไฮโซที่เจอกันที่ถ่ายแบบต่างประเทศ

เมื่อฟ้าเดินเข้ามา เขาที่เห็นเธอชัด ๆ สักทีก็ยิ้มมุมปากน้อย ๆ แล้วพูดกับสาวที่นั่งใกล้สุดให้ขยับออกไป ส่วนซูซี่ที่กำลังร้องเพลงอยู่จึงไม่ได้มองว่าด้านหลังเกิดอะไรขึ้น

“นั่งก่อนสิ” เขาทำท่าทางเชื้อเชิญซึ่งเสียงรอบข้างดังอยู่แล้วทำให้ไม่ได้ยินที่เขาพูด

ฟ้าเดินเข้ามานั่งข้างเขา แล้วเขาก็นั่งลงแขนแกร่งวางลงบนไหล่ของเธออย่างอัตโนมัติ กระซิบข้างหูของเธอว่า

“มีเรื่องอะไรใช่วยเหรอครับ”

ฟ้าที่ใบหน้าใกล้เขามากรู้ถึงความเจ้าเล่ห์แปลกๆ นี่คือสิ่งที่เขาวางแผนไว้แต่แรกแล้วหรือเปล่า

“คุณรู้ได้ไงกันคะ”

“ในห้องนี้เป็นเขตรับผิดชอบของผมทั้งหมด ทำไมจะไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นบ้างล่ะ แต่ผมบอกได้เลยนะว่าผมควบคุมแขกไม่ได้ทุกคนหรอก”

“ถ้าอย่างนั้นให้น้ำเมยออกไปจากที่นี่ก่อนเวลาได้ไหมคะ”

“ได้นะ ถ้า...คุณจะอยู่ตรงนี้แทน”

“ฉันไม่ใช่คนที่คุณจ้างมาเหมือนคนอื่น”

“ผมทำสัญญากับต้นสังกัดคุณไว้ว่า ถ้ามีใครสามารถพาคุณมาได้จะเพิ่มเงินให้”

“นี่คุณ”

ฟ้ารู้สึกว่าโดนหลอกขึ้นมาทันที น้ำเมยเป็นคนที่เขาจ้างมาเพื่อหลอกให้เธอตามมาด้วย

“ว่าไงครับ น้ำเมยจะได้กลับบ้านทันทีถ้าคุณตกลง แต่ถ้าไม่คุณจะได้กลับไปแต่ความปลอดภัยของน้ำเมยอาจจะเป็น 0 เพราะเขามีคนที่อยากพาออกไปอยู่ อันนี้ผมควบคุมไม่ได้”

“คุณทำได้แต่ไม่ยอมทำต่างหาก”

“ไม่นะ ถ้ามันไม่ได้อยู่ในบริเวณนี้ผมก็หมดสิทธิ์”

ฟ้ารู้สึกโกรธเขาขึ้นมา คนอะไรมันจะร้ายกาจขนาดนี้ได้ แค่อยากจะแกล้งเธอ แต่ก็ลากคนอื่นให้เข้ามาติดร่างแหไปด้วย

“ถ้าชั้นอยู่แล้วจะเป็นอย่างไรล่ะคะ ก็เห็นอยู่ว่า...” ฟ้ามองไปที่ซูซี่ที่กำลังร้องเพลงสากลที่แสนไพเราะอยู่

“ก็ไม่มีอะไรก็อยู่ด้วยกันหมดนี่แหละ คืนนี้น่าจะสนุกน่าดู” เขายิ้มแบบที่น่ากลัวหน่อย ๆ

ทำให้ฟ้ารู้สึกขนลุกขึ้นมาเฉย ๆ คน ๆ นี้น่ากลัวเกินไปแล้ว

ฟ้าลุกออกมาจากตรงนั้นซึ่งซูซี่หันมาเจอพอดี เธอมองพิทยาอย่างคาดคั้นว่าฟ้าเป็นใคร คนอื่นเธอไม่สนใจเพราะรู้ว่าพวกนี้รับงานมาทั้งนั้น ส่วนฟ้าเธอไม่ได้เห็นตั้งแต่แรก

แต่พิทยาไม่มีคำตอบเพราะเขาไม่ได้จริงจังอะไรกับเธอ เพียงแค่ตั้งแต่กลับมาจากถ่ายงานซูซี่ก็พยายามอยากรู้จักเขาเหลือเกิน จึงยอมคบหาเป็นเพื่อนกันไว้เท่านั้น พอดีวันนี้ข้ามคืนไปเป็นวันเกิดเขาจึงพามาปาร์ตี้ด้วยเท่านั้นเอง

ฟ้าที่ยังไม่มีคำตอบแน่นอนว่าน้ำเมยยังคงไม่ปลอดภัย ในงานมีคนอยากพาน้ำเมยออกไปจริง ๆ ซึ่งท่าทางไม่ใช่คนที่น่าไว้ใจเสียด้วย

ถ้าเธออยู่ต่อแล้วเธอเองจะรอดไปจากสถานการณ์เลวร้ายได้ไหมล่ะ เพราะท่าทางเธอเองก็มีแฟนคลับตัวยงที่อยากจะเคลมอยู่เหมือนกัน เอาไงดีหนีไปเลยดีไหม ถ้าทำแบบนั้นรับรองว่าพี่เอพริลคงได้จับพวกเธอเชือดทิ้งแน่ ๆ

คิดยังไงก็คิดไม่ออก จนกระทั่งเขาเดินเข้ามาหาเธออีกครั้งหลังจากเดินหนีซูซี่ที่เกิดอาการหวงเขาจนออกนอกหน้า ทำให้บรรยากาศเริ่มไม่สนุก เขาจึงออกมาเพื่อให้ตัวเองไม่หงุดหงิดจนไล่ใครบางคนออกไปจากงานเสียก่อน

“ท่าทางจะคิดไม่ตกนะคุณ” เขาทักฟ้าขึ้นมาเพราะเห็นหน้าตาไม่สบอารมณ์ของเธอมาแต่ไกล

“ไม่ตั้งใจจะช่วยก็อย่ามาวุ่นวายค่ะ”

“ยิ่งรอให้ถึงเวลา มันจะยิ่งเป็นช่องทางให้คนพวกนั้นพาเพื่อเธอไปได้ง่าย ๆ นะเพราะติดปัญหาเรื่องค่าจ้าง ถ้าอยู่ไม่ครบไม่จ่าย”

“ถ้าฉันอยู่แล้วจะปล่อยเพื่อนฉันไปได้จริง ๆ ใช่ไหม”