ตอนที่ 11

ร่างกายบอบบางลืมตาขึ้นเมื่อยามเช้ามาเยือน ถึงแม้ว่าจะเพลียมากก็ตาม แต่เธอไม่อยากอยู่บ้านคนอื่นนานจึงอยากรีบออกไปคน ๆ นี้ไม่ได้เห็นว่าเธอเป็นคนสำคัญขนาดนั้นด้วย

เธอจึงมองหาเสื้อผ้าของตนงเองที่ถูกทิ้งไว้แล้วเอาตัวเองออกมาจากอ้อมแขนแข็งแรงนั้น แต่ไม่เป็นผลเพราะว่าเขาไม่ยอมให้เธอไปแล้วยังกอดอยู่แบบนั้น จนเธอไม่สามารถไปไหนได้จึงจำเป็นต้องยอมอยู่อย่างนั้น

เมื่อสายมากแล้วเขาจึงยอมลืมตาตื่นขึ้นมา ทำให้พบกับฟ้าที่กำลังมองเขาตาแป๋ว

“คุณตื่นนานแล้วเหรอ”

“ค่ะ ขอตัวเลยแล้วกันนะคะ”

“อย่าเพิ่งไปได้ไหม”

ฟ้าสงสัยทั้งที่หมดหน้าที่ของเธอนานแล้ว และเขาจะพยายามให้เธอต้องเจ็บแบบนี้ไปอีกนานแค่ไหน

“คุณต้องการอะไรจากฉันกันแน่คะ”

“ผมอยากถามคุณหนึ่งคำถาม”

ฟ้าทำหน้าตาเหมือนรอฟังให้เขาพูดออกมา

“คุณจำที่นี่ไม่ได้เลยเหรอ”

“หือ อะไรนะ”

“ผมเข้าใจแล้ว”

เขาปล่อยให้เธอไปอาบน้ำอย่างที่เธอต้องการ เมื่อเธอออกมาเขาจึงเดินเข้าห้องน้ำไปบ้าง ฟ้ายังไม่เข้าใจว่าสิ่งที่เขาถามนั้นคืออะไร จึงลองเดินดูไปรอบ ๆ ห้อง ไม่มีในความทรงจำเลยมันเคยเกิดอะไรขึ้นหรือเขาจะล้อเล่นกับเธอ

เสียงเตือนข้อความพร้อมเงินจำนวนหนึ่งโอนเข้าบัญชี ตามเคยนั่นแหละทำงานก็ต้องได้เงิน อย่างน้อยการที่ต้องนอนกับใครแล้วยังได้ผลตอบแทนกลับมาดีกว่าให้ทั้งใจและกายแต่ไม่ได้อะไรนอกจากความว่างเปล่าและการหักหลังจนเจ็บไปหมด ถึงตอนนี้ไม่ได้ดีไปกว่าตอนนั้นก็ตาม

พอเขาอาบน้ำและแต่งตัวใหม่แล้ว เขาจะพาเธอกลับไปส่งที่คอนโดของเธอ แต่เปลี่ยนใจพาไปที่อื่นก่อนเหมือนอยากพาไปเดตอย่างไรอย่างนั้น เขาขับรถออกไปต่างจังหวัดใกล้กรุงเทพ ไปทุกที่ที่เขาอยากไปซึ่งหลังจากกลับมาจากอเมริกา ส่วนมากเขาใช้ชีวิตไปกับงานเสียส่วนใหญ่ ในส่วนของความบันเทิงเดียวคงจะเที่ยวกลางคืนและพาใครสักคนไปนอนด้วยที่ไหนสักที่

ปกติพิทยาไม่เคยรักใครจริงจัง เพราะเขาไม่ชอบความผูกพันกับใคร แต่เมื่อครั้งนั้นที่เขาได้คำปรึกษาประหลาดจากเพื่อนสนิทที่ใช้ชีวิตไม่ต่างจากเขา การติดต่อหาคนที่อยากได้เงินมากกว่าเดิมจากโมเดลลิ่งที่มีอยู่มากมายเต็มไปหมด หญิงสาวที่สวยถูกใจก็มีมาก

ในคืนนั้นที่เขาคิดว่าได้เวลาที่จะต้องได้รับสินค้าที่เลือกเอาไว้แล้ว และเธอก็อยู่ในสถานที่ที่เหมาะสมเสียด้วย ในคืนนั้นเป็นงานเลี้ยงธรรมดาของผู้ใหญ่ท่านหนึ่งซึ่งเพื่อนของเขาทำธุรกิจด้วย และชอบงานแบบนี้มาก ๆ จ้างพริตตี้สวย ๆ มาเอนเตอร์เทน ส่วนฟ้านั้นเขาเห็นเธอสวยโดดเด่นตั้งแต่แรกแล้ว และได้ลองขอกับเพื่อนว่าคนนี้เขาอยากได้แก้เหงาในคืนนี้

ทำให้เพื่อนไม่กล้าปฏิเสธ และยังขอไปยังต้นสังกัดของฟ้าเองด้วยซึ่งทางนั้นไม่รู้ว่าเขาเป็นคนซื้อบริการนี้ ไม่ใช่เพื่อนของเขา แล้วเขาก็ได้พาเธอไปยังคอนโดของเขา ที่เมื่อคืนพวกเขาก็ได้นอนด้วยกันอีกครั้งนั่นเอง แต่เสียดายที่ฟ้าจำอะไรไม่ค่อยได้ เพราะคืนนั้นเธอค่อนข้างเมามากเพราะแขกให้เธอดื่มไปหลายแก้ว ก่อนที่เธอจะโดนเขาพาออกมา

หลังจากนั้นเขาก็รู้สึกติดใจกับเธอเอามากๆ ให้เพื่อนช่วยสืบหา และลงทุนให้เพื่อนที่ทำงานด้านต่าง ๆ จ้างเธอมาทั้งที่ไม่จำเป็นจะต้องเป็นฟ้าเลยก็ได้ แต่เขาขอให้เพื่อน ๆ ช่วยแล้วเขาก็ได้พบเธออีกครั้ง

แล้วนี่แหละคือสิ่งที่เกิดขึ้นในใจเขาว่า ผู้หญิงคนนี้มีอะไรบางอย่างให้เขารู้สึกพิเศษด้วยจึงอยากลองศึกษาดู แล้วพอได้รู้มันก็ไม่ต่างจากที่เขารู้สึกเท่าไหร่นักคืออยากจะศึกษาไปก่อนเท่านั้นเอง ถ้าจะบอกว่ารักคงยังไม่ถึงขั้นนั้น แต่บอกว่าอยากให้เเป็นเธอคนนี้ที่อยู่เคียงข้างในเวลาที่เหงาก็คงจะใช่

การเดินเล่นไปด้วยกันในวันนี้ไม่ได้มีเซอร์ไพรส์พิเศษอะไรเลย เพียงใช้เวลาที่มีด้วยกันอีกอย่างวันเกิดเขาได้ทำอะไร ๆ กับคนที่ตัวเองถูกใจมันก็ทำให้รู้สึกพิเศษมาก ๆ แล้ว

ในร้านอาหารริมแม่น้ำเจ้าพระยาบรรยากาศยามค่ำ

ทั้งสองคนทานอาหารกันไปแล้วบางส่วน และยังพูดคุยกันไปด้วยเพื่อสร้างความรู้จักกันให้มากกว่าเดิม

“อาหารที่นี่อร่อยไหมครับ”

“อร่อยมากเลยค่ะ ริมแม่น้ำแบบนี้ดูโรแมนติคดี”

“ถ้าคุณชอบเราไปหาร้านบรรยากาศดี ๆ แบบนี้ที่อื่นอีกดีไหม”

“หือ หมายความว่าไงคะ”

“ก็อยากรู้จักกันให้มากกว่านี้”

ฟ้ายิ้มออกมากลบเกลื่อนความเขิน ในเมื่อเขาดูจะสนใจเธอมากและมันเหมือนกับเธอที่ค่อนข้างสนใจเขาเหมือนกัน จึงยอมที่จะตกลงว่าครั้งหน้าจะเตรียมตัวเดตให้ดีกว่านี้

พอฟ้ากลับมายังห้องพัก คิดถึงเรื่องราวที่เกิดขึ้นนี้ดูเหมือนว่าชีวิตรักของเธอคงจะต้องเริ่มต้นขึ้นอีกครั้งแล้วล่ะ ถึงแม้ว่ามันจะดูเสี่ยงต่อจิตใจมากไปหน่อยก็เถอะ

เธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเพื่อโทรหาใครคนหนึ่งที่แยกจากกันเมื่อคืนนี้ น้ำเมยที่ชวนเธอไปงานวันเกิดของพิทยานั่นเอง

เสียงเรียกเข้าดังขึ้นสักครู่ น้ำเมยรับสายแล้วกรอกเสียงทักทายให้กับเธออย่างสดใส

“ฟ้า กำลังจะโทรหาอยู่เลยขอบใจนะที่พามาส่งโรงพยาบาล”

“ห๊ะ นี่เธอต้องเขาโรงพยาบาลเลยเหรอ”

“ใช่ ดื่มมากไปน่ะ”

“ไม่ใช่ฉันหรอกที่พาไปคนของคุณพีทต่างหาก”

“อ้าวเหรอ งั้นฝากขอบคุณเขาด้วยนะเนี่ยฉันเพิ่งจะออกจากโรงพยาบาล”

“แล้วเป็นอะไรมากไหม”

“ไม่เป็นอะไรมากแล้วล่ะ รักษาหายแล้ว”

“ดีแล้ว เป็นห่วงอยู่”

“ขอบใจนะ ทั้งที่ฉันหลอกพาเธอไปงานด้วยแต่เธอก็ยังพยายามจะช่วยฉันตอนอยู่ในงานน่ะ”

“ฉันรู้ว่าเธอไม่ได้ตั้งใจหรอก เขาต่างหากที่เป็นคนจัดการ”

“อื้ม ฉันไม่ได้อยากทำเลยนะ พี่เอพริลนั่นแหละที่ขอให้ฉันทำแล้วจ่ายเพิ่มให้ด้วยเนี่ยก็ต้องเอามารักษาตัวแบบนี้”

“มันไม่เกิดอันตรายอะไรกับเธอฉันก็ว่ามันโชคดีมากแล้วล่ะ”

“เธอทำให้ฉันยิ่งรู้สึกผิดนะ”

“ไม่เอาน่า เธอเองก็พักผ่อนเยอะ ๆ จะได้ดีขึ้นเร็ว ๆ”

“ขอบใจนะที่เป็นห่วง ฉันเองก็หวังว่าเธอจะปลอดภัยเหมือนกัน แต่ฉันว่าคงไม่ต้องห่วงแล้วมั้ง”

“ไม่ต้องเป็นห่วง ฉันโอเค”

บทสนทนายังยืดยาวต่อไปตามประสาหญิงสาวที่ต้องการจะเม้าท์ จนกระทั่งน้ำเมยได้รับยาแล้วต้องกลับบ้านไปพักจริง ๆ สักที

ฟ้าเบาใจที่เพื่อนไม่เป็นอะไรมากส่วนเรื่องของเอพริลเธอโทรไปต่อว่าและบอกถึงเรื่องที่น้ำเมยเกือบจะโดนพาไปไหนต่อไหนแล้ว ทางเอพริลเองก็รู้ว่ามันอันตรายสำหรับเด็กที่ทำงานแบบนี้ แต่ในความเป็นจริงแล้วจำเป็นต้องมีทักษะเอง เธอทำได้มากที่สุดก็คงแค่รับกลับมารักษาถ้าเกิดเรื่องเลวร้ายจริง ๆ แล้วจัดการทางด้านกฎหมายให้

เรื่องราวต่าง ๆ กลับมาสู่สภาวะปกติ ฟ้ากลับมาเรียนและสอบเพื่อให้จบปีสามที่หนักเอาการเหมือนกัน เพราะทั้งเรียนทั้งทำงานด้วย ไม่รู้เพราะอะไรช่วงนี้งานเข้าหาเธอเยอะมาก ต้องแบ่งให้คนอื่นช่วยทำบ้างไม่อย่างนั้นสภาพร่างกายคงไม่ไหว เพราะงานเธอมีเพิ่มขึ้นมาอีกอย่างคือเอนเตอร์เทนให้กับนักธุรกิจหนุ่มที่ชื่อว่าพิทยานั่นเอง

บรรยากาศยามค่ำคืนในร้านอาหารบนตึกสูงบนดาดฟ้าที่จัดโซนเพื่อเขาจะได้ทานอาหารเย็นอย่างไพรเวท แสงเทียนที่จุดเอาไว้เพิ่มความโรแมนติคขึ้นอีก ฟ้าเห็นเขามองหน้าเธออย่างรู้สึกชื่นชมแล้วก็ทำให้รู้สึกเขิน ปนขำ ปกติเขาก็ควงผู้หญิงสวย ๆ ก็เยอะทำไมต้องมาทำท่าทางว่าตัวเองหลงรักเธอมากเสียเหลือเกินขนาดนี้

“ทำไมคะ วันนี้ฉันแต่งหน้าไม่สวยเหรอเห็นมองแบบนี้มาสักพักแล้ว”

“มีวันที่ไม่สวยด้วยเหรอครับ ไม่เคยเห็นนะ”

“โอ้ย คุณนี่นะ พอ ๆ ค่ะเดี๋ยวไม่ต้องกินละข้าวเนี่ย”

“แล้วจะกินอะไรดีล่ะ” แววตาเปลี่ยนนิดหน่อย

“กิน....” ฟ้าเลียริมฝีปากมองเขาเหมือนอยากจะกินจริง ๆ ทำให้เขาหมั่นเขี้ยวเธอขึ้นมาอย่างช่วยไม่ได้

“ถ้าอยากกินแล้วเนี่ย ได้ตลอดเวลานะ” ยิ้มมุมปากนิด

ฟ้าเบะปากใส่ก้มลงทานอาหารในจานต่อไป เพราะเธอรู้ว่าแหย่เขาเรื่องนี้เมื่อไหร่เธอเองจะเสียเปรียบตลอด