ตอนที่ 15

เขาก้มลงมาจูบลงบนริมฝีปากของเธออีกครั้ง ค่อย ๆ ชิมความหวานจากปากงามแล้วเริ่ม ซุกไซ้ซอกคอขาวที่กำลังแหงนเงยให้เขาได้ จูบลงไปอย่างสะดวกมากขึ้น ดวงตาหลับพริ้มพร้อมยอมรับความสุขที่คนรักมอบให้อย่างเต็มใจ

ชุดที่สวมใส่อยู่หายไปอย่างรวดเร็ว เขาซุกใบหล่อคมของเขาลงบนอกอวบที่เขาชื่นชอบมาตลอด ยอดของมันชันขึ้นเพราะเขาเป็นคนไปปลุกให้มันตื่นขึ้นสู้ลิ้นร้อนของเขา ดูดดึงจนมันเป็นรอยแดงเต็มไปหมด เสียงครางกระเส่าของหญิงสาวที่นอนอ่อนระทวย หายใจหอบใต้ร่างของเขายิ่งสร้างความกระสันในตัวภรรยาแสนงามมากขึ้น

มือหนาลูบไล้วนไปทั่วทั้งตัว บนผิวนุ่ม ๆ ลื่นมือของเธอ ทุกส่วนล้วนเป็นของเขา เสียงแผ่วเบาที่ครางเครือเร่งเร้าให้ปฏิกิริยาของชายหนุ่มรุนแรงขึ้นตามลำดับขั้นของอารมณ์ที่พุ่งสูง ร่างกายท่อนล่างของหญิงสาวมีความชื้นแฉะจากสิ่งหล่อลื่นตามธรรมชาติที่จะมีออกมาเพื่อรองรับการเสียดสีของอวัยวะที่จะเข้ามาสำรวจภายในถ้ำฉ่ำน้ำ

เมื่อร่างกายทั้งสองคนเริ่มเชื่อมต่อกัน เสียงเฉอะแฉะของการกระทบที่ดังเป็นจังหวะ จากช้าไปจนถึงเร็วขึ้นเรื่อย ๆ จนร่างบางสั่นคลอนไปทั้งตัวพร้องส่งเสียงออกมาให้ยิ่งกระตุ้นให้ความรู้สึกของเขาจนเขาไม่คิดจะอ่อนโยนอีกต่อไป ซึ่งจริง ๆ แล้วก็ไม่ได้อ่อนโยนเลยด้วยซ้ำ พอได้ยินเสียงหวาน ๆ ของภรรยาที่เรียกร้องให้ตัวเองเร่งความเร็วและแรงขึ้น

เขายอมทำตามทันทีเพื่อให้ความอัดอั้นด้านในมันออกมาจนหมดที่กักเก็บเอาไว้ ทั้งสองคนกอดกันแน่นและเกร็งร่างกายถึงจุดสูงสุดของกิจกรรมนี้ไปด้วยกันในที่สุด

ร่างกายที่เพิ่งผ่านศึกหนักด้วยกันมามีเหงื่อซึมตามไรผมของหญิงสาวและตัวเขาเอง เขาเลือกจะจูบลงบนหน้าผากมนชื้นเหงื่อนั้นเพื่อปลอบประโลมให้เธอหลับไปพร้อมกันกับเขา

ทั้งสองคนอยู่ที่ฮาวายนาน 2 อาทิตย์เพื่อสร้างบรรยากาศให้มีทายาทแก่ตระกูลและพักผ่อนไปในตัวเพราะว่าพีทเองก็ไม่ได้พักเลยถ้าต้องอยู่เมืองไทย เขามักจะต้องคอยแก้ปัญหาต่าง ๆ ที่เกิดขึ้นตลอดเวลา พอทางครอบครัวของเขาอยากให้มีทายาทก็หาวิธีการทุกอย่างให้เขาออกห่างจากงานบ้าง ไม่อย่างนั้นคงจะไม่มีวันผลิตทายาทได้

อยู่ที่นี่สองคนออกเที่ยวไปทั่วเกาะ หาดไหนที่มีชื่อเสียงด้านความสวยงามก็ไปเก็บภาพมาไว้ในความทรงจำ แล้วยังพากันเปลี่ยนบรรยากาศหวานฉ่ำกันได้ตลอดเวลา ที่พักอยู่ริมทะเลอยุ่แล้วความโรแมนติคมันมีมาก ทำให้พวกเขามีกิจกรรมด้วยกันทุกวันก็ว่าได้

พ่อกับแม่ของพีทก็ไปเที่ยวแถวแคนาดาแล้วตอนนี้ พวกท่านโทรมาถามเรื่องความคืบหน้าตลอดเหมือนกัน รอลุ้นว่าหลานคนแรกจะมาไหมแล้วจะได้ชื่อน้องฮาวายด้วย หรือจะต้องใช้ชื่ออื่นต้องรอดูอีกที

เมื่อจบทริปฮันนี่มูนแล้ว สองคนก็ยังคงกลับมาทำงานเหมือนเดิม

ในเช้าวันหนึ่งที่ฟ้าตื่นขึ้นมาด้วยอาการแปลก ๆ มึนศีรษะมากและอยากอาเจียนจนต้องรีบวิ่งเข้าห้องน้ำ พอออกมาจากห้องน้ำที่เข้าไปอาเจียนมีแต่ลมออกมา ไม่มีอะไรเลย เดินทำหน้าซึมกลับมายังเตียงที่สามีตื่นขึ้นมาแล้วนั่งมองเธออยู่อย่างเป็นห่วง

“ฟ้า เป็นอะไรเหรอ”

“ไม่รู้เหมือนกันค่ะ เวียนหัวกับอยากอาเจียน”

“ป่วยแล้วล่ะ ไปหาหมอไหมผมพาไปตอนนี้เลย”

“โอ้ย ไม่ไหวอะขอนอนอีกหน่อยนะคะ”

ฟ้านอนลงทั้งที่ยังรู้สึกพะอืดพะอมอยู่ แต่มันไม่มีแรงจะลุกขึ้นในตอนนี้

สามีอย่างพีทลุกขึ้น ด้วยความเป็นห่วงแต่ก็ไม่รู้ว่าจะต้องทำอย่างไร เขาไปชงกาแฟเอาไว้ดื่มตอนเช้า แล้วรอให้ฟ้าดีขึ้นแล้วจะพาไปโรงพยาบาล เพราะเขาคงทิ้งให้คนป่วยอยู่คนเดียวไม่ได้

พอฟ้ารู้สึกดีขึ้นจึงลุกเดินออกมาข้างนอก อย่างอ่อนเพลียอยู่เตรียมจะไปทำอาหารให้สามีเพื่อจะได้ไปทำงานตามปกติ แต่พอเริ่มจะทำเท่านั้นแหละกลิ่นอาหารชวนเวียนหัวก็ตีเข้าจมูกจนต้องวิ่งไปอาเจียนอีกรอบ

“ไม่ต้องทำแล้วล่ะ วันนี้ไปหาหมอเถอะ” พีทรีบบอกหลังจากฟ้าออกมาจากห้องน้ำ ภรรยาของเขาไม่เคยเป็นแบบนี้มาก่อน เขากลัวว่าจะเป็นอะไรมากจึงให้รีบไปแต่งตัวใหม่แล้วจะพาไปโรงพยาบาลที่ใกล้ที่พักของพวกเขา

ฟ้าที่นั่งดมยาดมตลอดทางที่มาโรงพยาบาลนั่งรอคิวตรวจอยู่สักพัก พอได้เข้าพบแพทย์หมอซักประวัติเกี่ยวกับพฤติกรรมต่าง ๆ ในช่วงนี้และก่อนหน้านี้ และสั่งตรวจเลือด ตรวจปัสสาวะ แล้วไปรอผลอยู่ด้านนอก

พอผลตรวจออกมาหมอบอกผลว่าฟ้าตั้งครรภ์ได้ 4 สัปดาห์แล้ว ซึ่งมันก็หลังจากกลับมาจากฮาวายนั่นเอง ทั้งสองคนต่างดีใจที่น้องฮาวายมาอยู่ด้วยกันจริง ๆ เรื่องนี้เป็นเรื่องที่น่ายินดีมาก ๆ สำหรับพวกเขาทั้งสองครอบครัว คุณปู่กับคุณย่าที่ตอนนี้อยู่เดนมาร์กก็ตื่นเต้นจนน้ำตาไหลเมื่อลูกชายคนเดียวโทรข้ามทวีปไปบอกเรื่องนี้

“เห็นไหมฉันบอกแกแล้วพีทว่าต้องมีเวลาอยู่ด้วยกันนาน ๆ แบบนี้” คุณพ่อพูดเสียงดังออกมาจากโทรศัพท์

“ครับ ๆ ผมรู้น่าแต่งานมันเร่งด่วนทุกงานนี่ครับ ยังไงก็ยินดีด้วยนะครับคุณปู่คุณย่า เอาไว้คลอดแล้วค่อยมาเยี่ยมก็ได้นะครับไม่ต้องรีบ”

“แหม แกนี่รู้ดีไปหมด ยังหรอกตอนนี้ยังอยากอยู่เที่ยวที่นี่ก่อน เอาสักใกล้ ๆ คลอดค่อยกลับเมืองไทย” คุณปู่ตัดสินใจเองเสร็จสรรพ

“แม่อยากกลับไปช่วยฟ้าดูแลบ้านให้ลูกเหมือนกันนะ ช่วงนี้เขาจะทำอะไรไม่ไหว”

“ไม่เป็นไรเลยครับแม่ เรื่องนี้ผมจัดการเอง”

ครอบครัวของพิทยาดูจะมีความสุขมากในรอบหลายปี เพราะเรื่องนี้เป็นความหวังของครอบครัวมาตลอดว่าจะต้องมีทายาทให้ได้ภายในปีนี้

เรื่องราวของครอบครัวยังต้องดำเนินต่อไป ความรักเองก็เช่นกัน ในวันที่ยังมีกันและกันยังคงมีความปรารถนาดีให้กันฟ้าจะพยายามรักจนสุดหัวใจของตัวเองเท่าที่มี ส่วนพิทยาเขาคิดเพียงแค่ว่าเขาจะดูแลผู้หญิงคนนี้ต่อไปจนกว่าชีวิตนี้ของเขาจะหาไม่ เพราะตั้งแต่เขาพบกับฟ้าทุกอย่างในชีวิตมันสดใสขึ้นเมื่อได้คิดถึง อีกอย่างชีวิตของเขาไม่ได้พบเจอใครที่ถูกใจ ถูกจริตง่าย ๆ แบบนี้

จากความสัมพันธ์ข้ามคืนที่คิดจะไม่ผูกมัดใครกลับกลายเป็นรักที่คอยดูแล และยอมที่จะเดินข้ามความยากลำบากในการปรับตัวเข้าหากันในที่สุด จนประคองมันมาได้และตอนนี้ยังคงอยากจะมีกันและกันในชีวิตนี้ต่อไป

จบบริบูรณ์