ตอนที่ 10

“มันก็แล้วแต่พฤติกรรมของเธอด้วย”

“ยังไงคะ”

“อยู่ด้วยกันตลอดใน 3 ชั่วโมงนี้ห้ามคิดจะหนีออกไหนเด็ดขาดเพราะเธอเองก็ใช่ว่าจะปลอดภัยเห็นไหม”

เขามองไปที่ด้านหลังมีชายหนุ่มอีกสามสี่คนที่มองมาทางพวกเขา ซึ่งพิทยายืนใกล้กับฟ้ามากแทบจะสิงร่างกันได้อยู่แล้ว แบบนี้ใครที่เห็นก็คิดว่าฟ้าเองก็ขายบริการพิเศษเหมือนกัน ทำให้ใครก็มีสิทธิ์ทำอะไรก็ได้ภายในเวลาที่กำหนด ถ้านอกเหนือจากนี้แล้วพวกเขาจะต้องรับผิดชอบเมื่อเกิดความเสียหายขึ้น

ตอนนี้ฟ้าอยากให้เพื่อนกลับไปอย่างปลอดภัยก่อนเพราะเชื่อว่าเหล้าที่น้ำเมยดื่มไปมันมีสารเสพติดบางอย่างผสมอยู่แน่ ๆ

เธอจึงจำเป็นต้องยอมตกลงที่จะอยู่ต่อแต่ขอพาเพื่อนกลับออกไปก่อน น้ำเมยหลับเหมือนไม่รู้สึกตัวในห้องน้ำหลังจากที่พามาพักเพื่อหลบคนที่จะฉวยโอกาสพวกนั้นด้วย

“คุณจะพาน้ำเมยออกไปจากที่นี่ได้ยังไงคะ”

“ตามผมมา”

พิทยาอาสาพาไปเองด้วยเส้นทางพิเศษด้านหลังที่มีทางออกลับเอาไว้เพราะที่นี่ก็สร้างมาเพื่อคนเทา ๆ พวกนี้อยู่แล้ว พอพาออกมาสู่ทางเดินที่ทอดยาวไปด้านหลัง รถที่เขาให้มาจอดรออยู่แล้วมารับน้ำเมยที่หลับไปอย่างไม่รู้สึกตัวเลย

“ไว้ใจได้ ทั้งสองคนนี้คนของผมเอง” เขาหันมาบอกให้ฟ้าวางใจ แล้วสั่งการอะไรไปสองสามอย่างแล้วให้ออกรถ

พวกเขาทั้งสองพากันกลับมาที่งานตอนนี้จะเที่ยงคืนแล้วเค้กวันเกิดจะต้องเป่าแล้ว สองคนเดินกลับเข้ามาในงานปาร์ตี้ ซูซี่เตรียมเค้กเอาไว้ให้เขาเป่า วันนี้ทุกคนเหมือนให้ซีนกับเธออย่างเต็มที่เพราะคิดว่าคนนี้คงจะเป็นคนที่เจ้าของวันเกิดเลือกให้อยู่ในเวลาสำคัญของเขา

เมื่อเวลามาถึง พิทยาได้เป่าเค้กของตัวเองแล้วขอบคุณเพื่อน ๆ และแขกที่เชิญมา เขายังคงชนแก้วกับใครหลาย ๆ คนต่อไป โดยที่ฟ้ายังคงยืนอยู่ในงานซึ่งเอาเข้าจริงเขาก็ไม่ได้จะใส่ใจเธอขนาดนั้น ในใจยังอยากจะออกไปเสียให้พ้น แต่ก็กลัวอีกว่าจะถูกรุมทึ้งเสียก่อนเพราะเธอเห็นแฟนคลับหื่นของตนยืนจ้องเธออยู่อย่างน่ากลัว เขาให้เธออยู่ใกล้เขาให้มาก แต่ตอนนี้ซูซี่ยึดพื้นที่ข้างกายเอาไว้จนหมดแล้ว และไม่ยอมให้ใครเข้าใกล้เขามากเกินจำเป็นด้วย งานนี้ฟ้าทั้งหวาดระแวงแล้วยังจะโมโหกับเขาที่ไม่ยอมให้เธอไป จะเอายังไงก็ไม่รู้

พอเวลาเลยไปจนถึงเวลาเลิกงาน ซึ่งฟ้ายังนั่งคนเดียวโดยที่ไม่มีใครเข้ามาวุ่นวายกับเธอเลย ไม่รู้ว่าเพราะอะไรทั้งแฟนคลับคนนั้นก็ดูเหมือนรอให้เธอเดินออกไป แต่เพราะเธอไม่ยอมออกไปจากโซนที่เจ้าของงานให้พื้นที่จำกัดเธอไว้ เขาจึงไปสนใจคนอื่นแล้วเพราะในงานไม่ได้มีแค่ฟ้าที่สวยมาก คนอื่น ๆ ที่จ้างมาและเชิญมาก็ไม่ธรรมดาเลย

พองานใกล้จบลง พิทยาเดินมาหาฟ้าแล้วบอกให้เธอตาม เชอรี่ไป คนนี้มาจากโมเดลลิ่งชื่อดังมาก ฟ้าเคยเห็นเธอประกวดนางงามเวทีใหญ่ด้วยแต่ไม่ได้ตำแหน่ง ดูเขาจะไว้ใจผู้หญิงคนนี้มาก พอเขาสั่งเธอแล้วก็จากไปเพื่อจะกลับไปคุยกับเพื่อนและซูซี่ต่อ

ฟ้าเดินตามหญิงสาวคนนั้นออกไป เชอรี่ยิ้มให้เธอทีหนึ่งแล้วเดินนำไปยังลานจอดรถ บนรถมีคนขับรออยู่แล้ว

“เชิญคุณฟ้าค่ะ”

พอฟ้าเข้าไปนั่งแล้วเชอรี่ก็ตามมาแล้วบอกคนขับให้ไปคอนโดแห่งหนึ่ง

“เดี๋ยวนะคะ ไม่พาฉันกลับก่อนเหรอ”

“ตอนนี้บอสยากให้คุณไปรอก่อนค่ะ เรามีหน้าที่ไปส่งคุณเท่านั้นนอกเหนือจากนี้เราไม่ได้รับหน้าที่มาค่ะ”

เท่านั้นก็ไม่มีคำพูดอะไรจากทั้งสองคนอีกเลย ฟ้าเริ่มจะกลัวขึ้นมาอีกแล้วเขาคิดจะทำอะไรอีกกันแน่ แล้วเธอจะต้องทำอะไรต่อไปดี คนที่รอดคือน้ำเมยหรือจริง ๆ แล้วเราทั้งสองคนไม่มีใครรอด

พอขับรถมาสักพักใหญ่รถเข้ามาจอดหน้าคอนโดหรูแห่งหนึ่ง เชอรี่เดินลงไปให้ฟ้าตามลงไปเธอไปที่เจ้าหน้าที่ของคอนโดนี้เพื่อขอคีย์การ์ดมาแล้วพาเธอไปส่ง

ชั้นบนสุดของตึกสูงแห่งนี้มีห้องพักขนาดใหญ่อยู่ และนี่คือที่พักคืนนี้ของฟ้า เชอรี่ให้เธอพักผ่อนแล้วกลับออกไปโดยไม่ได้บอกอะไรอีก

ฟ้าพยายามจะหาเส้นทางออกจากที่นี่เพื่อกลับที่พักของตัวเอง ตอนนี้ข่าวฆาตกรรมมากมายผุดขึ้นมาในหัวเต็มไปหมด

เวลามันผ่านมาเป็นชั่วโมงแล้ว พอฟ้าเปิดประตูจะออกจากห้องทางเดินตอนนี้เงียบไม่มีคนเดินเลย พอเดินออกมายังลิฟต์ตัวที่เชอรี่มาส่งเธอตัวเดิม เธอกดเปิดเหมือนกับลิฟต์รู้ใจมันเปิดออกพร้อมร่างของเจ้าของห้องออกมาจากลิฟต์

“คิดจะไปไหนเหรอ”

ฟ้ามองไปด้านหลังเขาไม่มีใครตามมา จึงเบาใจว่าจะไม่โดนรุมข่มขืนแล้วฆ่าหมกคอนโดหรูแน่นอน แต่เขาก็ไม่ได้น่าไว้ใจ

“นี่จะจับฉันมาขังแบบนี้ทำไม”

“ไม่ได้ขังนะ แค่บอกให้พักที่นี่ไม่ใช่เหรอ”

“ตอนนี้ก็พักแล้ว ถ้าอย่างนั้นให้ฉันกลับบ้านได้แล้ว”

“เสียใจด้วยครับ คุณยังอยู่ไม่คุ้มกับเงินที่ผมเสียไปเลย”

“เดี๋ยวฉันไม่ได้เงินนั้นกับน้ำเมยนะ”

“พรุ่งนี้เอพริลก็จัดการให้เองนั่นแหละ”

เขารวบตัวเธอขึ้นอุ้มแล้วพากลับไปที่ห้องของตัวเอง ประตูปิดลง ร่างบางดิ้นอยู่ในอ้อมกอดนั้นจนมาถึงจุดหมายคือเตียงกว้างของเขา เมื่อสัมผัสมันนุ่มนิ่มน่าสบายมาก แต่ตอนนี้ฟ้าไม่มีเวลามาดื่มด่ำกับมันเพราะเขารุกรุนแรงจนทำให้ฟ้าไม่ได้ตั้งตัว

“ผมรอคุณมาทั้งคืน ตอนนี้ขอเลยนะครับ” เขากระซิบที่หูบางที่ตอนนี้แดงเพราะความเขินอายและความละอายที่ถูกกระทำแบบนี้

“คุณ...” อื้อ ยังไม่ทันจะได้ตอบรับหรือปฏิเสธ

เขาจูบริมฝีปากนั้นอยากรุนแรงเพราะความต้องการที่เก็บมันเอาไว้ ชุดเดรสสั้นสีดำที่ทำให้ฟ้าทั้งสวยและเซ็กซี่หลุดออกอย่างง่ายดายด้วยมือเขา

จูบซุกไซ้ตามลำคอขาวระหงที่ตอนนี้เริ่มแหงนเงยขึ้นเพื่อให้เขาได้เล้าโลมให้ความรู้สึกที่เริ่มก่อตัวนั้นจะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ ผิวเนียนนุ่มถูกสัมผัสอย่างหื่นกระหาย เขายอมรับว่าคิดถึงร่างกายนี้มาก เวลาหลายวันที่เขาไม่ไปหา มันทำให้เขาแทบคลั่งได้เหมือนกันกว่าจะรอให้ถึงวันนี้เกือบจะไม่ทนด้วยซ้ำ แต่พอได้โอกาสยังมาเจอคนที่ชอบของ ๆ เขาเหมือนกันยิ่งไม่ชอบใจขึ้นมา

ร่างบอบบางรองรับความรัญจวนใจที่เขามอบให้จนร้องออกมาไม่เป็นภาษาแล้วตอนนี้ เสียงร้องบ่งบอกความต้องการที่เริ่มมีมากจนอวัยวะกลางกายสาวผลิตน้ำใสไหลเยิ้มเพื่อรอการสอดใส่ของอวัยวะที่ต้องการในกันและกัน

เขาเริ่มไม่อยากรอเวลาแล้วจึงจัดการกับชุดที่สวมใส่อย่างรวดเร็วและจัดการกับสิ่งยั่วยวนตรงหน้า ใช้จังหวะของการเต้นหัวใจที่มันกระหน่ำประดุจกลองนั้นเข้ากับจังหวะที่สอดใส่เข้าสู่ภายในของหญิงสาว ร่างบางผวากอดเขาไว้แน่นเพราะความรุนแรงและความต้องการที่ไต่ระดับขึ้นสู่จุดสูงสุด

อ๊า...อ๊า...ซี๊ด....อื้อ เสียงของเธอบ่งบอกถึงความพอใจในการร่วมรักในครั้งนี้ของเขา นับวันฟ้าจะยิ่งตอบรับเขาดีเหมือนคุ้นชินกันไปแล้ว อีกอย่างในส่วนลึกสุดของหัวใจ ฟ้ายังอยากมีคนรักที่คอยโอบกอดเธออยู่

เมื่อเขารับรู้ถึงความสุขที่เธอมี เขาเองก็ใฝ่หามันเหมือนกัน ปากของเขาไล้จูบพร้อมกับเร่งจังหวะไปด้วยเพื่อปลดปล่อยความต้องการที่อัดแน่นนั้นออกมาพร้อมกับเธอ

ร่างกายบอบบางเกร็งแน่นพร้อมเสียงร้องยาวบ่งบอกว่าได้ไปถึงจุดสูงสุดแล้ว เมื่อร่างกายของเธอเป็นแบบนั้นภายในช่องทางของเธอก็ตอดตุบทำให้เขาเองก็ไม่อาจทนไหวอีกต่อไป เขาปลดปล่อยมันออกมาจนเธอรู้สึกอุ่นวาบที่ท้องน้อย ต่างคนต่างหอบหายใจออกมาเพราะกิจกรรมที่หนักหน่วง

สองคนกอดกันแนบแน่นมากขึ้นจนหลับไปด้วยกัน