สงสัย

อธิปยืนหอบแฮก ๆ มองอภัสราวิ่งหนีขึ้นรถไปต่อหน้าต่อตา ในมือยังกำรถบังคับคันเล็กไว้แน่น อดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นเธอวิ่งหนีอย่างกับคนเสียสติ ร่างสูงส่ายหัวไปมาเมื่อรู้สึกว่าเรื่องนี้       ไร้สาระ

บางทีการมาพบเจอกันแบบผิดจังหวะก็อาจทำให้อภัสรารู้สึกอับอายเลยตั้งตัวไม่ทัน เพราะครั้งหนึ่งเธอเคยมีความสัมพันธ์กับเขา หรือบางทีอาจจะกลัวผู้ชายคนที่มาด้วยเข้าใจผิดถึงได้รีบร้อนพาลูกวิ่งหนีขนาดนั้น ไม่เสียเวลาคิดนานเพราะเรื่องนี้ไม่ได้มีความจำเป็นกับชีวิตของเขา

ร่างสูงหันหลังเดินกลับเพราะอากาศบริเวณนี้ร้อนอบอ้าว    ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งเพิ่มความหงุดหงิด ไม่แม้แต่จะเรียกคนที่ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่เลยสักคำ

ผิดกับภพธรที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ในสมองคิดตาม ภาพและการกระทำแบบนี้ครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นมันมาก่อน หัวใจกระตุกเมื่อนึกย้อนกลับไป ตอนที่มินรญาเจอเขาอยู่กับมดยิ้มครั้งแรก

เธอก็มีอาการคล้าย ๆ กับผู้หญิงคนเมื่อกี้ พยายามยื้อแย่งและจะพาลูกหนีจากเขา หรือว่าเด็กคนนั้นจะมีความเกี่ยวข้องกับอธิป เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ร่างสูงก็หันกลับมายังคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่อธิปไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วเห็นเพียงด้านหลังของเสื้อเชิ้ตสีฟ้าอ่อนเดินเข้าร้านกาแฟไปเร็ว ๆ

ภพธรส่ายหัวอย่างนึกเบื่อหน่ายกับนิสัยเพื่อน นี่มันไม่คิดจะเรียกเขาเลยใช่ไหม ทิ้งให้ยืนร้อนอยู่ได้ คิดอย่างปลง ๆ กับนิสัย   ห่าม ๆ ของอธิปก่อนจะเดินตามกลับเข้ามาที่ร้านกาแฟตามเดิม

ดวงตาคมดุมองคนที่ตั้งหน้าตั้งตาดูดชานมไข่มุกแก้วใหญ่ตรงหน้าอย่างหิวกระหาย ก่อนจะเลื่อนมือมาหยิบแก้วเครื่องดื่มที่สั่งมาดื่มเพื่อดับกระหายเช่นกัน

เมื่อได้สัมผัสกับอากาศเย็นและน้ำรสชาติหอมหวาน ก็ทำให้คนที่หงุดหงิดกับเหตุการณ์เมื่อสักครู่กลับเข้าสู่สภาวะปกติ มือแกร่งเคาะลงกับโต๊ะเบา ๆ ก่อนจะเริ่มคุยกับเพื่อน

“มีนล่ะ ไม่มาด้วยเหรอ”

ภพธรสะดุดหูกับคำถามแรกที่อธิปถาม ถึงแม้จะฟังบ่อยแต่ก็อดแปลกใจไม่ได้ที่อธิปมักจะถามหาภรรยาเขาก่อนเสมอ

“ไม่ได้มา กูเพิ่งพาไปส่งบ้านแม่ที่ปทุมฯ เพิ่งจะเข้าบ้านคงมีเรื่องคุยกับพ่อแม่อีกเยอะ ถามหาแต่เมียกูมึงคิดอะไรหรือเปล่า”

ถามอย่างขำ ๆ แต่ต้องหยุดขำเมื่อได้ยินคำตอบที่เพื่อนส่งกลับมา

“กูคิดจนเลิกคิดนานแล้ว...”

คำพูดเรื่อย ๆ ของอธิปทำให้คนฟังหน้าตึง

“ไอ้ธาม! “

“หรือไม่จริงวะ มึงก็รู้ว่ากูคิดอะไร แต่มึงก็ขวางกูตลอด” อธิปยังแหย่ไม่เลิก

“ก็มีนเป็นของกู” ภพธรพูดเข้าข้างตัวเอง ก่อนจะหันไปสนใจกับแก้วเครื่องดื่มแทน

“เป็นตอนไหน... มึงหวงก้างสิไม่ว่า หรือไม่จริง” อธิปยังขยี้คำถามซ้ำลงมาอีก

“เออ!” เมื่อเถียงไม่ขึ้นจึงได้แต่รับคำส่ง ๆ พร้อมกับทำท่า     ไม่พอใจคนตรงหน้าอย่างชัดเจน ที่อธิปพูดมามันก็ถูกทุกอย่าง        ที่ผ่านมาเขาก็คอยตามหวงมินรญาจริง ๆ

อธิปมองคนตรงหน้าด้วยแววตาล้อเลียน จริงอยู่ที่เขารักมินรญา แต่เมื่อสาวเจ้าไม่เล่นด้วยเขาก็ถอยออกมา

“พูดไปเรื่อย หาเรื่องทะเลาะกันซะงั้น” อธิปเป็นฝ่ายพูดก่อน หลังจากที่ต่างคนต่างนั่งเงียบกันไปนาน

“มึงน่ะระวังตัวไว้เถอะ ไปไข่ทิ้งไว้ที่ไหนหรือเปล่า” ภพธรทำท่าไม่พอใจ ก่อนจะโยนระเบิดลูกใหญ่ให้เพื่อน ทั้ง ๆ ที่อธิปก็เป็นฝ่ายง้อเขาก่อน

“หมายความว่าไง”

“ก็ที่น้องเนยหอบลูกวิ่งหนีมึงน่ะ บางทีเด็กคนเมื่อกี้อาจจะเป็นไข่ที่มึงวางทิ้งไว้ก็ได้”

“โวะ! ไอ้นี่... คิดได้นะมึง” อธิปทำท่าทางโวยวาย แต่ก็ไม่ได้จริงจังนัก แค่ทำให้เพื่อนขำเสียมากกว่า

“ทำเป็นเล่นไปเถอะ ตอนมีนเห็นกูครั้งแรกก็เอามดยิ้มซ่อนแบบนี้แหละ อาการเหมือนน้องเนยเลย”

“กูป้องกันโว้ย ถึงกูจะเมา แต่กูก็ป้องกันทุกครั้ง”

“แน่ใจ?”

“เออสิ... เรื่องของกูพอก่อนไหม เอาเรื่องมึงเถอะ”

“กูก็แค่สงสัย”

“อืม... ช่างเถอะ ไว้ค่อยคุยกันทีหลัง เอาเรื่องมึงดีกว่า”

อธิปเริ่มอธิบายถึงสาเหตุที่เขานัดภพธรออกมาคุย เพราะ     ไม่อยากให้ภพธรรื้อฟื้นเรื่องของตัวเองอีก ปัญหานี้เขาจะแก้ด้วยตัวเอง