สายใยร้ายรัก[นิยายชุดร้ายรัก]

สายใยร้ายรัก[นิยายชุดร้ายรัก]

last updateLast Updated : 2025-07-06
Language: Thai
goodnovel16goodnovel
Not enough ratings
57Chapters
3.3Kviews
Read
Add to library

Share:  

Report
Overview
Catalog
SCAN CODE TO READ ON APP

ยิ่งหนีก็ยิ่งใกล้ ยิ่งไกลก็ยิ่งคิดถึง อภัสราต้องออกจากมหาวิทยาลัย ตั้งแต่ยังเรียนไม่จบเทอมแรกด้วยซ้ำ เมื่อไปมีความสัมพันธ์กับรุ่นพี่ สาวน้อยอายุ18แบกหัวใจที่บอบช้ำพร้อมกับลูกในท้อง หนีไปถึง 6 ปีเต็ม

View More

Chapter 1

ความผิดพลาด

الساعة الحادية عشرة ليلًا.

كنتُ أركض ليلًا في حديقة المبنى حيث يسكن أخي.

فجأةً سمعتُ من بين الشجيرات صوت رجلٍ وامرأة يتحدّثان همسًا.

"رائد، كنتَ تقول إنك في البيت بلا مزاج؛ جئتُ معك إلى هنا، فلماذا ما زلتَ على الحال نفسها؟"

ما إن سمعتُ حتى أدركتُ أن الصوت لزوجة أخي هناء.

ألم يخرج أخي وهناء لتناول العشاء؟ كيف ظهرا في الحديقة، بل بين الشجيرات؟

مع أنني لم أواعد فتاةً من قبل، فقد شاهدتُ كثيرًا من المقاطع التعليمية، وفهمتُ فورًا أنهما يبحثان عن إثارة.

لم أتوقع أن يكون أخي وهناء بهذه الجرأة! في الحديقة… يا لها من مجازفة.

لم أتمالك نفسي وأردتُ أن أتسمّع.

هناء جميلة وقوامُها رائع، وسماعُ صرخاتها حلمٌ طالما راودني.

زحفتُ على أطراف أصابعي إلى جانب الشجيرات ومددتُ رأسي خلسة.

فرأيتُ هناء جالسةً فوق أخي، وإن كانت تدير ظهرَها لي، إلا أن انسياب ظهرها كان آسرًا.

على الفور جفّ حلقي واشتعل جسدي وشعرتُ بالإثارة.

أمام امرأةٍ بهذه الإغراءات تعثّر أخي قليلًا: "هناء، أنا… الأمر غير ممكن."

ثارت هناء عليه قائلةً: "لا أمل فيك! في الخامسة والثلاثين وهكذا؟ ما نفعك إذن؟ حتى لو كان الأمر غير ممكن، ألا تُخرج شيئًا نافعًا؟ ولا حتى ذلك! فكيف أنجب؟ إن بقيتَ هكذا فسأبحث عن غيرك! إن كنتَ لا تريد أن تصير أبًا فأنا ما زلتُ أريد أن أصير أمًّا."

سحبت هناء بنطالها غاضبةً وخرجت.

ارتعبتُ ولذتُ بالفرار.

لم تمضِ برهة حتى سمعتُ أن هناء قد عادت.

أغلقت الباب بقوة فدوّى صوته، فقفز قلبي من الفزع.

ربَّتُّ على صدري في خلوّتي وأنا أفكر: يا لهول ما رأيت؛ لم أظن أن حياة أخي وهناء الزوجية بهذا السوء.

يُقال إن المرأة في الثلاثين تشتدُّ رغبتها؛ وهناء تبدو فعلًا غير مُشبَعة، وأخي بذلك الجسد النحيل كيف لها أن تكتفي به؟

أما أنا فربما… تفوّ!

ما الذي أفكر فيه؟ هناء زوجةُ أخي، كيف أطمع فيها؟

أنا ورائد وإن لم نكن شقيقين من الدم، إلا أننا أوثق من ذلك.

ولولا رائد لما كنتُ أنا الجامعي اليوم.

إذًا، يستحيل أن أطمع في هناء.

وبينما أنا غارقٌ في شرودي سمعتُ من الغرفة المجاورة أنينًا خافتًا.

ألصقتُ أذني بالجدار أتجسّس.

إنه أنينٌ حقًا!

هناء كانت…

اشتعل جسدي ولم أعد أحتمل، فبدأتُ إشباعًا ذاتيًا بصمت.

وفي الختام توحّدت الأصواتُ على جانبي الجدار.

هذا التوافقُ الغريب جعلني أشرُد من جديد.

وفكّرت: لو كنتُ مع هناء لكان بيننا انسجامٌ كبير.

لكن هذا مستحيل؛ فبيننا دائمًا أخي.

لا يمكن أن أخون أخي.

بدّلتُ سروالي الداخلي المبلّل ووضعته في حمّام الخارج عازمًا على غسله صباحًا.

ثم نمت.

ونمتُ حتى بعد التاسعة صباحًا؛ وحين نهضتُ كان أخي قد غادر إلى العمل، ولم يبقَ في البيت إلا أنا وهناء.

كانت تُعدّ الفطور.

ارتدت هناء منامةً حريريةً بحمّالات، فبان قوامُها الممتلئ أمامي بلا حجاب، ولا سيما امتلاءُ صدرِها؛ فعاد إليّ جفافُ الحلق.

"سهيل، استيقظت؟ أسرع واغتسل لتتناول الفطور." حيّتني هناء.

لم أمكث هنا إلا أيامًا قليلة، وما زلتُ غيرَ معتاد، فكنتُ متحفّظًا، فاكتفيتُ بـ"أوه" خفيفة ومضيتُ إلى الحمّام.

وبينما أغسل وجهي تذكرتُ أن سروالي الذي بدّلتُه البارحة موضوعٌ هنا.

وهناء تستيقظ قبلي؛ أيمكن أنها رأته؟

نظرتُ بسرعةٍ إلى الرف، وفوجئتُ: سروالي غير موجود!

وبينما أبحث هنا وهناك سمعتُ صوت هناء من خلفي: "لا تبحث، أنا غسلته لك."

احمرّ وجهي حياءً. ذلك السروال كان ملطّخًا، فحين غسلتْه ألا تكون قد رأت…؟ يا للحرج!

وكانت هناء تضم ذراعيها على صدرها، وتبتسم كأن لا شيء: "سهيل، أما سمعتَ شيئًا البارحة؟"

أخذتُ أهز رأسي إنكارًا؛ لا يمكن أن أعترف بأنني سمعتُها وحدها تعمل ذلك.

"ل… لا، لم أسمع شيئًا."

"حقًا؟ ألم تسمع أصواتًا غريبةً من غرفتي؟" كانت تُجرّبني.

"نمتُ بعد العاشرة بقليل؛ حقًا لم أسمع شيئًا."

ثم انسحبتُ هاربًا.

ولا أدري لماذا كنتُ أمام أسئلتها شديدَ الارتباك، وكانت عيناي تسقطان على صدرها بغير إرادةٍ مني، كأن سحرًا يجذبني.

جلستُ إلى المائدة آكل بصمت، ولم أكن حاضر الذهن، إذ جاءت وجلست إلى جانبي.

فكّرتُ: ما الذي تنويه؟ كنا نجلس متقابلين عادةً، فلماذا اليوم إلى جواري؟

وبينما أفكر لمستْ بسبابتها ذراعي لمسةً خفيفة، فشعرتُ بوخزٍ لذيذٍ يسري في جسدي كالكهرباء.

وتعجّبتُ في نفسي: إذًا هذا شعورُ لمس المرأة؟ يا له من أمرٍ عجيب.

"سهيل، كأنك تخافني، أليس كذلك؟"

"لا، غير أنني لستُ معتادًا بعد، فأتقبّض قليلًا."

"والناس يتعارفون من عدم، ولهذا يلزم أن نُكثر الحديث لنقترب أسرع وبشكلٍ أنفع. سهيل، أتعرف أسرع وأنجع طريقةٍ ليصير الرجل والمرأة مألوفَين لبعضهما؟"

لا أدري أهو وَهم، لكني أحسستُ أنها تُلمّح إلى شيء، فاضطربتُ ولم أعد أهنأ بالطعام، وكان الفضول يأكلني: ماذا تقصد؟

فتجرّأتُ وسألت: "ما هي يا هناء؟"

"الإنجاب!" حدّقت فيّ بعينيها البراقتين وقالتها مباشرةً.

اختنقتُ. قلتُ في نفسي: لمَ تقول لي هذا؟ إنها زوجة أخي، ولا يمكن أن يحدث بيننا شيء. أتراني مقصدَها؟ أخي لا يقدر، فهل علّقت أملها عليّ؟ لا، لا يجوز أن أخون أخي.

سحبتُ الكرسي مبتعدًا قليلًا: "هناء، لا تمزحي؛ لو سمع أحدٌ لأساء الظن."

ضحكت وقالت: "إذًا قل الحقيقة: هل سمعتَ شيئًا البارحة أم لا؟ إن لم تصدّق فسنتعمّق في الحديث."

كدتُ أفقد السيطرة من الخوف، فقلتُ مرتبكًا: "نعم، سمعتُ بعض الأصوات، لكن لم أقصد."

"هل كان أنيني؟ هل كان جميلًا؟" لم أتوقّع منها هذا السؤال.

احمرّ وجهي وكاد قلبي يقفز من صدري، ولم أعرف بمَ أجيب.

وفي تلك اللحظة جاء طرقٌ على الباب، فتمسّكتُ به طوقَ نجاة، وأسرعتُ أفتح.

وما إن فتحتُ الباب حتى رأيتُ امرأةً طويلةً ممشوقة القوام، ملامحُها شديدة الجمال، ونظرتها آسرة.

حدّقت بي بعينيها السوداوين الواسعتين وسألت: "من أنت؟"

وقلتُ متعجبًا: "ومن أنتِ؟"

Expand
Next Chapter
Download

Latest chapter

More Chapters
No Comments
57 Chapters
ความผิดพลาด
“แอ๊ะ” เสียงที่ดังมาจากเปลที่อยู่มุมห้องปลุกคนที่ กำลังง่วนอยู่กับผ้ากองโตให้เงยหน้าขึ้น อภัสรากลอกตาเมื่อ เจ้าตัวเล็กในเปลส่งเสียงร้อง หลังจากนอนหลับไปไม่ถึงครึ่งชั่วโมง คุณแม่ยังสาวลุกขึ้น บิดขี้เกียจไล่ความเมื่อยขบ แล้วเดินไปที่เปล เมื่อคนตัวเล็กเปลี่ยนจากเสียงทักทายเป็นร้องจ้าเมื่อไม่ได้ดังใจ“มาแล้วครับ มาแล้ว” ร่างบางส่งเสียงไปก่อนตัวเมื่อคน ตัวเล็กยังร้องไม่หยุด ให้มันได้อย่างนี้สิ... ตื่นมาก็ร้องเลย คุณแม่ ยังสาวบ่นในใจ“อุแว้ ๆ ๆ” เด็กชายแทนรักวัยสองเดือนเศษส่งเสียงร้องดังขึ้นอีกเท่าตัว เมื่อคนเป็นแม่ยังชักช้า“เนยมัวทำอะไรอยู่ลูก น้องไทม์ร้องใหญ่แล้ว”เสียงแม่ที่ดังมาจากอีกฝากของบ้าน ทำให้รู้ว่าแทนรักร้องดังแค่ไหน เอาให้แตกตื่นกันทั้งบ้านไปเลย อภัสรานึกอ่อนใจกับการงอแงของคนตัวเล็ก“รีบแล้วค่ะแม่” ร้องตอบมารดาก่อนจะช้อนอุ้มคนงอแงขึ้นมาจากเปล จะให้เธอคล่องแคล่วเหมือนคนปกติได้ยังไง เธอเพิ่งจะ ผ่าคลอดเจ้าอ้วนในเปลนี่มาได้แค่สองเดือน“อุแว้ ๆ ๆ ๆ”“โอ๋ ๆ ไม่ร้องนะคะ แม่มาแล้ว” ร่างบางนั่งลงกับพื้น ใช้สำลีชุบน้ำอุ่นเช็ดรอบหัวนม ก่อนจะจับเต้าอวบยัดเข้าไปในปากเล
Read more
พี่ชายที่แสนดี
ความเสียใจกับความผิดพลาดที่เกิดขึ้น นอกจากจะ เป็นแผลแล้ว มันยังเป็นเหมือนตะกอนที่ขุ่นอยู่ในใจ อภัสราเหมือนเป็นโรคซึมเศร้า ทุกครั้งที่เห็นใครใส่ชุดนักศึกษา เธอก็จะเก็บเอามาคิดและเสียใจทุกครั้ง“สักวันต้องข้ามผ่านมันไปได้” คุณแม่ยังสาวบอกตัวเอง เมื่ออุ้มลูกน้อยขึ้นพาดบ่าหลังจากกินนมอิ่ม วันนี้หมอนัดแทนรัก ฉีดวัคซีน และคนที่ทำหน้าที่เป็นสารถีดันมีธุระแถวหน้ามหาวิทยาลัยชื่อดัง เธอจึงติดรถพี่ชายมาด้วย จนมาเห็นภาพ บาดตา ผู้หญิงวัยเดียวกับเธอใส่ชุดนักศึกษารัดรูป ในขณะที่เธอใส่เสื้อยืดตัวใหญ่เพื่อสะดวกกับการให้นมลูกเสียงสะอึกที่ดังมาพร้อมอาการกระตุกของก้อนกลมบนบ่า ปลุกคุณแม่ยังสาวออกจากภวังค์ความคิด อดีตคือสิ่งที่กลับไปแก้ไขไม่ได้ ปัจจุบันกับอนาคตต่างหากที่เธอต้องคิดถึง“สะอึกเหรอคะ น้องไทม์สะอึกเหรอลูก”ล้อเล่นกับลูกแล้วอุ้มแทนรักนั่งบนตัก มือบางลูบไปบนหลังเล็กเบา ๆ ก่อนจะหยิบขวดนมขนาดเล็กที่บรรจุน้ำใส่ปากลูกน้อย คุณหมอหลายท่านสั่งว่าห้ามให้ลูกดื่มน้ำจนกว่าจะครบหกเดือน แต่แม่ของเธอจะสั่งให้เธอป้อนน้ำน้องไทม์ทุกครั้งที่กินนมอิ่ม เพื่อล้างปาก คุณแม่มือใหม่จึงสับสนกับวิธีการเลี
Read more
ปริญญาชีวิต
เวลามักจะผ่านไปเร็วเสมอ อภัสราฉีกยิ้มกว้าง มือเรียวชูใบปริญญาบัตรขึ้นเหนือหัว เมื่อพี่ชายยกกล้องขึ้นมาถ่ายรูป เพื่อเก็บไว้เป็นที่ระลึกหกปีผ่านไปไวเหมือนโกหก ร่างเล็ก ๆ ที่เธออุ้มชูในวันนั้น ตอนนี้แปลงร่างเป็นหนุ่มน้อยวัยหกขวบ เรียนอยู่ชั้น ป.1 ไปแล้ว เด็กน้อยวิ่งมากอดเอวเธอเอาไว้ คนเป็นแม่ช้อนเข้าใต้แขน แล้วงัดคนตัวไม่เล็กขึ้นมาแนบอก“ไงครับคนเก่ง รอแม่นานไหมลูก”มือเรียวลูบไปบนหน้าผากเล็กที่ชื้นเหงื่อ เธอเข้ารับพระราชทานปริญญาบัตรรอบเช้าก็จริง แต่กว่าจะได้ออกมา ก็กินเวลาเกือบบ่ายสามโมง ตาคู่สวยมองไปยังคนที่ยืนอยู่เบื้องหน้า พ่อกับแม่ของเธออยู่ตรงนั้น หญิงสาวส่งลูกให้อภิวัฒน์ ก่อนจะเดินไปหาท่านทั้งสอง ยื่นปริญญาบัตรในมือให้คนเป็นพ่อ แล้วคุกเข่าลงกับพื้นหมอบกราบที่เท้าของท่านทั้งสอง น้ำตาไหลลงมาอาบแก้มเมื่อพ่อกับแม่นั่งลงแล้วโอบกอดเธอเอาไว้“เนยทำได้แล้วนะคะ เนยเอาใบปริญญามาให้พ่อกับแม่ ได้แล้ว เนยขอโทษนะคะ”อภัสราพูดออกมาพร้อมเสียงสะอื้น หกปีที่ผ่านมาเป็น เหมือนฝันร้าย หลายครั้งที่เห็นตัวเองใส่ชุดนักศึกษา เดินอยู่ในมหาวิทยาลัยชื่อดังแล้วก็ต้องสะดุ้งตื่น ก่อนจะปล่
Read more
อธิป
อธิปเข้ามาเซ็นเอกสารในบริษัท ก่อนออกไซต์งานเหมือนทุกวัน หลังจากเรียนจบเขากับภพธรก็ร่วมกันลงทุนเปิดบริษัทรับเหมาก่อสร้างตามสายที่เรียนมา ตั้งแต่ภพธรไปเรียนต่อปริญญาโทที่ต่างประเทศ เขาก็รับผิดชอบงานทั้งหมด ตอนนี้ภพธรกลับมาแล้ว แต่งานที่เขาเคยรับผิดชอบก็ยังเหมือนเดิม แถมต้องทำเพิ่มขึ้นเป็นสองเท่า เพราะภพธรไม่ได้ทำงานในส่วนของตัวเองหลังจากช่วยเพื่อนรักจัดการปัญหาทุกอย่าง ทั้งเรื่องงานและเรื่องส่วนตัวไปได้เปราะหนึ่ง ก็ยังมีเรื่องให้คิด เพราะเรื่องที่ฟ้องร้องกัน กลายเป็นคดีความไปแล้ว ถึงแม้จะมีหลักฐานว่าเรื่องทุจริตที่มันเกิดขึ้นมีคนวางแผนใส่ร้ายภพธร แต่ก็ใช่ว่ามันจะจบ เมื่อฝ่ายนั้นก็มีหลักฐานเด็ดมายืนยัน และที่สำคัญเป้าหมายที่ฝั่งโน้นจะเล่นงาน ไม่ใช่บริษัท แต่มันเป็นตัวภพธรต่างหาก ทั้งหมดทั้งมวลนี้มันก็ มาจากความรัก เมื่อสมหวังก็ต้องมีผิดหวัง แต่ฝั่งที่ผิดหวังเลือกจะเล่นเกมและทำลายล้างอีกฝั่งให้พังพินาศ เมื่อรู้ว่าจะไม่สมหวังก็ยังอยากจะรักอีกร่างสูงทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ ก่อนจะใช้นิ้วกลางและนิ้วชี้กดหนัก ๆ ลงบนหว่างคิ้ว เสียทั้งเพื่อนเสียทั้งงาน พักนี้เขาปวดหัวทุกวัน บางทีเส้นเลือดในสมอ
Read more
แรกพบสบตา
อธิปยกถ้วยเครื่องดื่มบนโต๊ะขึ้นจิบ ถึงแม้จะรอภพธรมาไม่ต่ำกว่าชั่วโมงแต่ก็ไม่ได้สร้างความหงุดหงิดใจให้เขา เพราะ ทุกครั้งที่นัดกันภพธรก็มาสายเสมอจนเขาชินเสียแล้ววันนี้เขานัดเพื่อนสนิทออกมาที่ร้านอาหารที่มีบรรยากาศสบาย ๆ ผิดกับทุกครั้งที่มักจะนัดกันตามร้านเหล้า ที่เขาเลือกมาร้านนี้เพราะอากาศดีและเงียบสงบ แถมในร้านยังมีเมนูเครื่องดื่มและขนมหวานที่เหมาะกับเด็กและคนท้องริมฝีปากบางคลี่ยิ้มเมื่อคิดไปถึงคนท้อง นี่เป็นอีกครั้งที่เขาคิดถึงเธอ คนท้องที่ได้ขึ้นชื่อว่าเป็นเมียของเพื่อนอย่างสมบูรณ์แบบไปแล้ว แก้วกาแฟเย็นชืดถูกยกขึ้นแตะริมฝีปากอีกครั้ง สุดท้ายก็หนีไม่พ้นกาแฟดวงตาคมเข้มยังจดจ่ออยู่กับหน้าจอมือถือ นิ้วยาวยังไถหน้าจอไปเรื่อย ๆ เพื่อแก้เบื่อ ทั้งที่ในนั้นก็ไม่มีเรื่องอะไรที่น่าสนใจ ตั้งแต่วันที่โดนยายแก้วหน้าม้าบล็อกเฟซบุ๊ก เขาก็หมดสนุก ดวงตาคมเข้มสะดุดกับโพสต์เพื่อนสมัยเรียนที่กำลังจะเป็นเจ้าสาวในอีกไม่กี่วันข้างหน้า❤แจน&ไผ่❤สุดท้ายคู่นี้ก็ลงเอยกันทั้ง ๆ ที่ไม่เคยมีท่าทีอะไรให้เพื่อน ๆ ระแคะระคายเลยด้วยซ้ำ นี่แหละนะเนื้อคู่ ต่อให้อยู่ห่างกันแสนไกล สุดท้ายก็ต้องกลับมาคู่กัน ก็คงเหมือ
Read more
หนี
“เนย!” เป็นอธิปที่ได้สติก่อน ร่างสูงร้องเรียกชื่อคนตรงหน้าเสียงดัง“พี่ธาม” เสียงที่เปล่งออกมาจากริมฝีปากบางแสนเบาอภัสรากะพริบตาถี่ ๆ เพื่อไล่อาการมึนงงกับภาพตรงหน้า ก่อนที่สมองจะประมวลผล ร่างบางผวาลุกขึ้นอย่างเร็ว รวบร่างอ้วนกลมขึ้นอุ้มก่อนจะวิ่งตรงไปที่ประตู ไม่สนใจอะไรอีก แม้กระทั่งคนที่มาด้วยกันอภิวัฒน์ที่เดินกลับมาจากห้องน้ำตกใจกับอาการของน้องสาวก่อนจะรีบวิ่งตามออกไป เมื่อเห็นร่างบางแบกลูกที่ยังคงร้องจ้าออกไปนอกร้าน อภัสราฝากลูกไว้กับเขา แต่เขาดันปวดท้อง เลยบอกคนตัวเล็กให้นั่งรอที่โต๊ะอธิปตกตะลึงกับภาพที่เห็น ก่อนจะวิ่งตามมือยังฉวยรถบังคับคันเล็กที่ร่วงลงพื้นมาด้วย ไม่สนใจกับเสียงของพนักงานในร้านที่ร้องเรียกตามหลังเพราะเขาทิ้งทุกอย่างไว้บนโต๊ะอภัสราลนลานออกมาโดยไม่ได้มองอะไรทั้งนั้น นาทีนี้ เธออยากไปให้พ้นจากตรงนี้ให้เร็วที่สุด ร่างบางที่หอบลูกวิ่งสุดชีวิตจนไม่มองทางชนเข้ากับอะไรบางอย่าง ดีที่เขากอดประคองเธอไว้ จึงไม่เสียหลักล้มลง อ้อมแขนยกกระชับลูกให้แน่นขึ้นก่อนจะหันมาเอ่ยกับคนที่ถูกเธอชน“ขอทะ... พี่เต้ย!” คำพูดถูกกลืนหาย เสียงหวานแหลมอุทานลั่น ก่อนจะถอยหลังมองซ้ายขวา
Read more
สงสัย
อธิปยืนหอบแฮก ๆ มองอภัสราวิ่งหนีขึ้นรถไปต่อหน้าต่อตา ในมือยังกำรถบังคับคันเล็กไว้แน่น อดแปลกใจไม่ได้ที่เห็นเธอวิ่งหนีอย่างกับคนเสียสติ ร่างสูงส่ายหัวไปมาเมื่อรู้สึกว่าเรื่องนี้ ไร้สาระบางทีการมาพบเจอกันแบบผิดจังหวะก็อาจทำให้อภัสรารู้สึกอับอายเลยตั้งตัวไม่ทัน เพราะครั้งหนึ่งเธอเคยมีความสัมพันธ์กับเขา หรือบางทีอาจจะกลัวผู้ชายคนที่มาด้วยเข้าใจผิดถึงได้รีบร้อนพาลูกวิ่งหนีขนาดนั้น ไม่เสียเวลาคิดนานเพราะเรื่องนี้ไม่ได้มีความจำเป็นกับชีวิตของเขาร่างสูงหันหลังเดินกลับเพราะอากาศบริเวณนี้ร้อนอบอ้าว ยิ่งอยู่นานก็ยิ่งเพิ่มความหงุดหงิด ไม่แม้แต่จะเรียกคนที่ยืนนิ่งค้างอยู่กับที่เลยสักคำผิดกับภพธรที่ยังยืนนิ่งอยู่ที่เดิม ในสมองคิดตาม ภาพและการกระทำแบบนี้ครั้งหนึ่งเขาเคยเห็นมันมาก่อน หัวใจกระตุกเมื่อนึกย้อนกลับไป ตอนที่มินรญาเจอเขาอยู่กับมดยิ้มครั้งแรกเธอก็มีอาการคล้าย ๆ กับผู้หญิงคนเมื่อกี้ พยายามยื้อแย่งและจะพาลูกหนีจากเขา หรือว่าเด็กคนนั้นจะมีความเกี่ยวข้องกับอธิป เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ร่างสูงก็หันกลับมายังคนที่ยืนอยู่ข้างหลัง แต่อธิปไม่ได้อยู่ตรงนี้แล้วเห็นเพียงด้านหลังของเสื้อเชิ้ตสีฟ้
Read more
เพื่อนรัก
“กูรู้ว่ายังไงมึงก็ไม่ติดคุก ป๊ากับม้าคงไม่ปล่อยให้ใคร มาทำอะไรมึงได้หรอก แต่ครอบครัวคนอื่นล่ะ พนักงานในออฟฟิศนะไม่เท่าไร แต่มึงคิดถึงคนงานเราสิวะว่ามีกี่ร้อยที่ต้องเดือดร้อนเพราะความเลวของคนคนเดียว เต้ย... มึงไม่เคยลำบาก มึงไม่รู้หรอก ลองถ้าโครงการนี้ยกเลิกพวกเขาจะกินอะไร กว่าเราจะไป ตั้งหลักที่ใหม่ได้ก็อีกนาน เรารับผิดชอบชีวิตพวกเขาไม่ไหว หรอกนะ”อธิปอธิบายให้ภพธรเข้าใจ ตั้งแต่ที่ตั้งบริษัทมาด้วยกัน เขาจะลงไปดูแลหน้างานเสมอ ไปขลุกอยู่กับคนงานระดับล่างเพื่อสร้างความเชื่อมั่นให้กับคนที่ทำงานให้เขา คนงานส่วนใหญ่มักจะเรียกเขาว่านายช่างใหญ่เสมอ“ธาม...” เมื่อคิดมาถึงตรงนี้ภพธรก็พูดไม่ออก“ถึงกับอึ้งเลยเหรอวะ”“มึงต่างหากที่เป็นเจ้าของบริษัท และเป็นหัวหน้าคนที่แท้จริง ที่ผ่านมากูไม่เคยรับรู้อะไรไปมากกว่าเอกสาร ไม่เคยลงไปคลุกคลีกับคนงานเลย วัน ๆ ก็เอาแต่นั่งออฟฟิศกับสร้างปัญหา”“ใครบอกล่ะ มึงคือมันสมอง ส่วนกูก็เป็นแขนขาให้มึงไง ไม่มีมึง กูก็ทำคนเดียวไม่ได้”“ขอบใจมึงนะ”“กูก็ทำตามที่เห็นสมควร มึงเป็นเพื่อนกูนี่”“กูไม่รู้จะขอบใจมึงยังไงให้สมกับทุกอย่างที่มึงทำให้กู”“ไม่ต้
Read more
คนในความคิด
“เกิดอะไรขึ้น แล้วสองคนนั้นเป็นใคร” อภิวัฒน์ถาม เมื่อน้องสาวยังร้องไห้ไม่หยุด“เขาเป็นคนร้ายครับ” แทนรักตอบแทนคนเป็นแม่ เพราะแม่บอกมาอย่างนั้น ตาคู่เล็กแหงนมองมารดาอย่างห่วงใย แขนเรียวโอบกอดลูกน้อย ตัวเล็กแค่นี้ยังรู้จักปกป้องแม่“ไม่มีอะไรหรอกค่ะ เนยขอโทษนะคะที่อ่อนแอ”อภัสราบอกกับพี่ชาย อภิวัฒน์เป็นคนฉลาด แค่นี้เขาก็รู้แล้วว่าสองคนนั้นต้องเกี่ยวข้องกับแทนรัก แต่คนไหนที่มันหน้าตัวเมีย ทำร้ายน้องสาวเขา“อย่าคิดมากนะ มันจบไปแล้ว” อภิวัฒน์ปลอบน้อง“บางทีโลกมันก็กลมจนน่ากลัวนะคะ” พูดแล้วพิงศีรษะกับเบาะรถอย่างหมดแรงหกปีแล้วที่ไม่เจอเขา... ขอให้การเจอกันครั้งนี้เป็นครั้งสุดท้าย อธิปคงไม่ติดใจเรื่องลูกของเธอ เพราะเวลามันผ่านมาเนิ่นนาน... นานจนเขาอาจจะลืมเธอไปแล้วก็ได้ทางด้านคนที่บอกตัวเองว่าไม่สนใจเรื่องของผู้หญิงคนนั้น ยังคนวุ่นวายอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ ต้องการเอางานมาทำเพื่อ ให้ลืมเรื่องที่กวนใจ ตั้งแต่กลับมาจากร้านกาแฟจนถึงตอนนี้ แอปพลิเคชันเฟซบุ๊กคือสิ่งที่เขาเปิดค้างไว้ และคำว่า ‘อภัสรา’ ก็เป็นคำที่เขาพิมพ์ค้นหา เมื่อชื่อนี้เป็นเพียงข้อมูลเดียวที่เขามีเกี่ยวกับ ตัวเธอ
Read more
แอบส่อง
ตั้งแต่เรียนจบอภัสราไม่เคยนำความรู้ที่ได้ไปทำมา หากินเลยสักครั้ง เธอยังคงยึดอาชีพแม่ค้าออนไลน์ที่ไลฟ์สดขายของทุกอย่าง จึงทำให้รู้ว่าใบปริญญาที่ทุกคนต้องการ มีไว้เพื่อประดับชีวิตแค่นั้นเอง แต่มันคือความภูมิใจอย่างที่สุดว่าครั้งหนึ่งเธอก็ เรียนจบและคว้ามันมาได้หลายครั้งที่อภิวัฒน์ชวนไปทำงานที่บริษัท แต่เธอยังชอบที่จะทำงานแบบนี้ ยิ่งตอนนี้มีลูกชายมาช่วยสร้างสีสัน ทำให้ยอดขายในแต่ละวันเพิ่มขึ้นจนแพ็กของส่งแทบไม่ทัน ตอนนี้การขนส่งสะดวก สบาย พนักงานขนส่งมารับของถึงหน้าบ้าน เธอจึงมีเวลามากขึ้น บางครั้งออร์เดอร์เข้ามาล้นหลาม จนเดือดร้อนคนในบ้านต้องมาช่วยกันแพ็กก็มีวันนี้ก็เช่นกัน... คุณแม่ยังสาวไลฟ์สดขายชุดว่ายน้ำเด็ก เพราะช่วงนี้เป็นช่วงปิดเทอม คุณแม่ส่วนใหญ่กำลังมองหาชุด ว่ายน้ำสวย ๆ ให้ลูกเพื่อใส่ไปเล่นน้ำทะเล ชุดของเธอสวยโดนใจ จนเหล่าคุณแม่สั่งจองกันเข้ามามากมาย และยอดยิ่งเพิ่มขึ้น เมื่อได้แทนรักมาเป็นนายแบบใส่โชว์ ถึงเด็กน้อยจะรู้ว่าชุดที่แม่ให้ถือบางครั้งมันเป็นของผู้หญิง แต่เพราะอยากช่วยแม่หาเงิน ลูกชายจึงสนุกไปด้วย หลายครั้งที่ลูกค้าสั่งซื้อเพราะเอ็นดูเจ้าตัวเล็กก็มีตาคู่คม
Read more
Explore and read good novels for free
Free access to a vast number of good novels on GoodNovel app. Download the books you like and read anywhere & anytime.
Read books for free on the app
SCAN CODE TO READ ON APP
DMCA.com Protection Status