บทที่ 1 เวลาที่ผ่านไป 3

“คุณ!” มินร้องออกมาด้วยความตกใจ

            “ขอโทษด้วยนะครับ ไม่คิดอยากจะทำให้คุณตกใจ แค่ผมสนใจคุณเท่านั้น!” ชายคนนี้ช่างปากตรงกับใจเสียเหลือเกิน ถึงหน้าตาหมอนี่จะดูหล่อไม่น้อย แต่ความรู้สึกอยาก หรือ ต้องการอะไรพวกนั้นของเขาแทบปลุกไม่ขึ้น พอคิดจะจูบกับใครใบหน้าของคนคนนั้นก็ลอยมา มินเองที่ต้องทนทุกข์กับความรู้สึกแบบนี้อยู่ฝ่ายเดียว จนบางครั้งต้องช่วยตัวเอง.... ความทรมานของมินมีใครรับรู้บ้าง....

            “ขอโทษนะครับ ผมไม่ได้สนใจคุณ” ใบหน้าหล่อร้ายออกแนวกวนไปทุกคนก็ทำแบะปากใส่ เบือนหน้าหนี ยิ่งทำให้ชายหนุ่มที่มีความมั่นใจล้นเหลือ ความมั่นใจดับวูบ ไม่คิดว่าหนุ่มน้อยหน้าตาดีคนนี้จะกล้าปฏิเสธเขา แล้วดูเดินก้นเด้ง ๆ แบบนั้น ทำให้เขามันเขี้ยวเสียเหลือเกิน

            หมับ!

            มือหนาคว้าหมับที่ก้นกลม ๆ ของมิน มินหยุดชะงักเหมือนไฟฟ้าช็อต ความกรุ่นโกรธแล่นปรี๊ดขึ้นหน้า หันขวับไปหาผู้ชายที่กล้ามาแตะตัวเขา

            “สัสเอ้ย...มึงจับก้นกูทำไม”

            ผลั๊วะ!

          ใครจะไปคิดว่าคุณหนูอย่างมินจะเก่งเรื่องชกต่อยขนาดนี้ ลืมบอกไปว่า ตอนที่เขาเรียนอยู่ที่อังกฤษ แก๊งของเขามีแต่นักกีฬาทั้งนั้น แค่ชกคนที่มาจับก้นเขาไม่ใช่เรื่องใหญ่สำหรับมิน

            “มึง!”

            ชายหนุ่มที่โดนชกด้วยหมัดหนัก ๆ ของมินล้มตัวลงบนพื้น กว่าจะลุกขึ้นมาได้ก็จับที่มุมปากที่มีเลือดไหลออกมา  มองหน้าหล่อเหลา ไม่คิดเลยว่าจะเป็นคนหมัดหนักขนาดนี้

            “เออ กูเอง มึงอยากจับตูดกูหนักเหรอ มาสิ”

            “มึง!”  

            ผู้ชายคนที่โดนต่อยก็ไม่ยอมเช่นกัน เกิดเหตุการณ์แลกหมัดกันหน้าห้องน้ำ เพราะต่างคนต่างไม่ยอมกัน จนเกิดเสียงโหวกเหวกโวยวาย เพื่อนทั้งสามของมินจึงมาห้าม รวมถึงเจ้าของร้านที่ดูแลที่นี่ด้วยเช่นกัน

            “เกิดเรื่องอะไรกันวะ” สนถามเพื่อน ขณะที่คว้าไหล่เพื่อนเอาไว้ก่อนจะเผลอไปต่อยคนอื่น ดูเหมือนไอ้คนนั้นจะน่าห่วงกว่าเพื่อนเขา มาเล่นกับใครไม่เล่นมาเล่นกับไอ้คุณหนูมิน ไม่ได้มีดีแค่ การเป็นคุณหนูเว้ย....

            “ก็มันมาจับก้นกูก่อน”

            มินตอบ พร้อมกับถุยน้ำลายลงพื้น เช็ดปากเช็ดจมูกที่มีเลือดไหลออกมา

            “แล้วมึงมาชกกูทำไมไอ้บ้า” ฝั่งนั้นก็ไม่ยอมเช่นกัน ไม่รู้เรื่องราวจะลงเอยที่ไหน?

            สถานีตำรวจ

          เรื่องราวของคุณหนูตัวร้าย กับนายหื่นกามมาจบลงที่สถานีตำรวจใกล้ ๆ เพราะต่างฝ่ายต่างไม่ยอมแล้วกัน และคู่กรณีเหมือนจะไม่ยอมเสียด้วย เพราะเจ็บหนักมากกว่า

            ข่าวการชกต่อยของลูกชายหัวแก้วหัวแหวนของเอกทัศน์นักธุรกิจมีเรื่องชกต่อยในผับ เดือดร้อนลูกน้องคนสนิทอย่าง ทศ  คนที่มินไม่อยากเห็นหน้าที่สุดตั้งแต่กลับมาที่ไทย

            “เฮ้อ...” เสียงถอนหายใจของคุณหนู  เมื่อถูกประกันตัว และจ่ายเงินปิดปากคู่กรณีไม่มีเรื่องมีราว ตำรวจก็ช่วยไกล่เกลี่ยให้จนฝ่ายนั้นยอมความ เพื่อนทั้งสามคนก็เชิญให้กลับบ้าน ส่วนคุณหนูตัวร้ายถูกพามานั่งที่เบาะหลังโดยมีคนขับในรถคันหรู มินกอดอกถอนหายใจเพื่อแสดงให้เห็นว่าตัวเองไม่พอใจแค่ไหน แต่ผู้ชายคนนั้นก็ยังเงียบไม่พูดไม่จา มองเขาผ่านกระจกรถเท่านั้น

            คนเขาอุตส่าห์กลับมา ไม่ดีใจหรือไง

          “ไม่ต้องไปส่งเราที่บ้านนะ พาเราไปคอนโด”  คุณหนูผู้เอาแต่ใจกอดอก เอ่ยปากสั่งเสียงเรียบ ไม่ได้เจอผู้ชายใจร้ายคนนี้มาตั้งหลายปี ใบหน้าหล่อเหลาก็ยังหล่อเหลาเช่นเดิม เพิ่มเติมคือความแก่ขึ้นเล็กน้อย แต่ก็ยังดูดีมาก ดูดีเสียจนมินเกิดอาการใจสั่นและประหม่าทุกครั้งเมื่ออยู่ใกล้ผู้ชายคนนี้ การไปเรียนที่ต่างประเทศห้าปีที่ผ่านมา ไม่ช่วยให้มินลืมผู้ชายใจร้ายคนนี้ที่กล้าปฏิเสธความรักจากเขา

            “คุณหนูจะไม่กลับบ้านเหรอครับ”  ทศหันมาถามคุณหนู พร้อมทั้งกลืนน้ำลายลง มองคุณหนูของเขาที่ไม่เจอกันหลายปี คุณหนูโตขึ้นจากเมื่อก่อนมาก ใบหน้าที่หล่อเหลา น่ารัก เหมือนเมื่อก่อนไม่มีผิดเพี้ยน ไม่สิอาจจะดูดีขึ้นมาก โตขึ้นมาก ตัวสูงขึ้นตั้งหลายเซนติเมตร 

            มินพยักหน้าเป็นคำตอบ จากนั้นภายในรถคันหรูก็เงียบงัน จนได้ยินเสียงแอร์รถ เงียบจนมินเองก็รู้สึกอึดอัด แม้ภายในหัวใจของเขาจะเต้นรัวสักแค่ไหน แค่คำว่าคิดถึงมันจุกอยู่ที่คอ.... ทำไมเขาเป็นคนถึงผู้ชายใจร้ายคนนี้อยู่ฝ่ายเดียว

            เสียงของข้อความจากไลน์กรุ๊ปดังขึ้นรัว ๆ มินไม่มีกะจิตกะใจจะตอบ แค่ยกขึ้นมองเท่านั้น ไม่กดเข้าไปอ่าน ไอ้สนที่เป็นห่วง หรืออาจจะอยากเสือกเรื่องของเขาจนเกินหน้าเกินตาคนอื่น รอให้เขาอารมณ์ดีเมื่อไหร่ถึงค่อยตอบพวกมัน  ตอนนี้เหมือนหัวใจของเขาจะให้ความสำคัญกับคนขับรถคนนี้เสียเหลือเกิน