บทที่ 2 เป็นห่วง? 1

หลังจากขับรถมาส่งคุณหนูถึงคอนโด มินก็สั่งให้คนขับรถคนพิเศษไม่ต้องตามเขาขึ้นไป เขาดูแลตัวเองได้  เขาไม่อยากให้หัวใจตัวเองหวั่นไหวไปมากกว่านี้ คนบ้า รู้ทั้งรู้ว่าเขาชอบยังจะมาวนเวียนให้หัวใจต้องมาเจ็บเล่น ๆ อีก

            “ไม่ได้ครับ ผมทำตามคำสั่งของคุณท่าน”

            การปฏิเสธเสียงแข็งของคนขับรถทำให้มินต้องย่นจมูกใส่ ก่อนเดินปัดตูดขึ้นห้อง และมีร่างใหญ่เดินตาม

            “อยากทำอะไรก็ทำ”

            แม้จะบอกตัวเองว่าห้ามพูดกับคนใจร้ายคนนี้อีก เหมือนหัวใจของมินจะไม่เชื่อฟังสมองเลยสักนิด ทศ ผู้ชายใจร้ายคนนี้ไม่รู้เลยว่า....เขาต้องทรมานกับการพยายามตัดใจจากเขามากเท่าไหร่ หัวใจมันก็ยิ่งเจ็บปวดมากเท่านั้น

            มินใช้คีย์การ์ดแตะเพื่อเปิดประตู ก่อนจะเดินนำเข้ามาในห้องสะอาดสะอาด ทศ ไม่อยากจะบอกว่าตัวเองก็มีคีย์การ์ดสำรองสำหรับห้องนี้เหมือนกัน เขาไม่อยากบอกคุณหนูว่า ทุกครั้งที่เขาคิดถึงใบหน้าแสนดื้อรั้นของคุณหนูเขามักมาที่นี่ พร้อมกับให้แม่บ้านมาทำความสะอาดอยู่เสมอ รอวันที่คุณหนูคนดีของเขากลับมา...

            “อยากทำอะไรก็ทำ เราจะพักผ่อน” บอกแบบนั้นก่อนจะทิ้งตัวลงบนโซฟาด้วยความเหนื่อยล้า มินพยายามทำตัวให้เพลียเพื่อที่ตัวเองจะต้องไม่สนใจใครบางคน  แต่ยังไม่ทันที่ดวงตาปิดสนิทก็โดนดึงแขนแรง ๆ ลุกขึ้นนั่ง ไม่รู้ตัวเลยว่าทศไปเอากล่องยามาจากไหน ไม่แปลกใจหรอก เขามาถึงห้องยังไม่ทันสังเกตทุกอย่างรอบห้องด้วยซ้ำ มือหนารั้งคางมนของคุณหนูผู้แสนหยิ่งมาตรงหน้า ก่อนสำรวจรอบ ๆ

            การกระทำของอุกอาจของทศทำให้มินต้องห้ามหัวใจที่มันเต้นรัวอยู่ในอกอยู่ไม่น้อย....ก้มมองปลายนิ้วเรียวยาวของเขาสัมผัสแสนหยาบกร้านของเขามันทำให้มินหายใจหายคอไม่เป็นจังหวะ ก่อนพยายามรวบรวมสติเงยหน้าขึ้น ก่อนก้อนสำลีใส่น้ำยาแอลกอฮอล์มาแตะแถวปลายจมูก

            “อะ โอ๊ย...เบาหน่อย”

            “ไม่ครับ คุณหนูจะได้จำบ้างว่าไม่ควรทำตัวเองให้เจ็บ” 

            “ทำไม เป็นห่วงหรือไง?”  มินเป็นคนถามเอง แต่ทำไมหัวใจของเขามันถึงกระตุก สายตาของมินจดจ้องมองเขาไปในดวงตาคมกริบของอีกคนอย่างต้องการคำตอบ แต่ถ้าเขาตอบในสิ่งที่มินไม่อยากฟังมันจะเจ็บปวดขนาดไหน ไม่รู้เหมือนกันว่าหัวใจถึงอยากฟังอยากได้ยินคำตอบจากเขาด้วย

            “ผมทำตามหน้าที่ครับ คุณหนูอย่าสร้างเดือดร้อนเลยนะครับ เจ็บตัวเปล่า”

            “หึ...นึกแล้วว่าต้องตอบแบบนี้ อะไร ๆ ก็หน้าที่ ไม่คิดจะห่วงเราจริง ๆ ก็กลับไปซะ”  มินเอ่ยปากไล่คนใจร้ายให้ออกไปจากห้อง ส่วนตัวเองก็เดินหนี ไม่ต้องทำแผลมันแล้ว แผลนิดเดียวแค่นี้ยังไกลหัวใจอีกเยอะ เขาไม่เป็นอะไรหรอก แต่หัวใจที่ได้รับอาการเจ็บช้ำจากปากคนใจร้ายเจ็บมากกว่า

            ทศได้แต่ยืนทื่อ สายตามองตามแผ่นหลังของคุณหนูจอมดื้อที่เดินเข้าไปในห้องน้ำ ไม่รู้ว่าคุณหนูของเขาตั้งใจแก้ผ้าต่อหน้าเขากันแน่ การถอดเสื้อผ้าหน้าห้องน้ำเป็นสิ่งปกติอย่างที่คนอื่นควรทำ แต่ไม่ใช่กับคุณหนูของเขาที่ดูยังไงก็เหมือนจงใจยั่วอารมณ์เขา จนทศเบือนหน้าหนีไปทางอื่นกลืนน้ำลายลงคอ คุณหนูจะรู้บ้างไหมว่าการทำแบบนี้เหมือนแบบทดสอบความอดทนของทศอยู่ไม่น้อย

            ทศยังไม่กลับ.....เขานั่งรอคุณหนูของเขาอยู่บนโซฟาด้วยความใจเย็น จนกระทั่งคุณหนูออกมาอยู่ในชุดคลุมอาบน้ำสีขาว ผมเปียกลู่ ก่อนจะเดินนวยนาดมาหาทศที่นั่งนิ่ง ๆ ไม่ไหวติงอยู่บนโซฟา

            “ยังไม่กลับอีก....อยู่ทำไมเหรอ”  คุณหนูจอมหยิ่งแบะปากมอง ก่อนเดินมาใกล้ ๆ กลิ่นครีมอาบน้ำลอยเตะจมูกของทศ เขาพยายามห้ามสายตาตัวเองไม่ให้แอบมองผิวสวย ๆ ของคุณหนูไม่ได้ สายตาแอบมองเสื้อคลุมที่เว้าเวลาเจ้าตัวก้มลงมา แล้วคุณหนูตัวร้ายก็ก้มเล็กน้อยพยายามคร่อมร่างเขา 

            ทศได้แต่มองอย่างเงียบเฉียบ ไร้เสียงหรือคำพูดใด ๆ เขาไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมตัวเองถึงไม่พูดอะไรออกมา... เหตุผลที่เขายังอยู่ที่นี่ เพราะอยากดูให้แน่ใจว่าคุณหนูของเขาไม่ได้เป็นอะไร หรือ ได้รับบาดแผลแต่อย่างใด

            เหมือนคนที่สนุกกับการกลั่นแกล้งคนอื่นจะหัวเราะชอบใจใหญ่ เห็นใบหน้านิ่ง ๆ ของทศ ใบหน้าไร้อารมณ์กำลังพยายามทำหน้าเรียบเฉย.... มินกัดริมฝีปากของตัวเองเล็กน้อยก่อนทำการคร่อมร่างกายอันใหญ่โตของคนขับรถสุดหล่อ

            “คุณหนูจะทำอะไรครับ”

            สุดท้ายก็พูดออกมาจนได้ มินหัวเราะมองหน้าอกของทศ เงยมองใบหน้าหล่อเหลาที่ตนเองคิดถึงใบหน้านี้มาตลอดหลายปี ใบหน้าที่เต็มไปหนวดเคราที่ผดขึ้นเป็นตอ ปลายจมูกคมสัน ใบหน้าคมเข้ม ผิวออกคล้ำเล็กน้อย เขาแอบสังเกตเห็นหงอกของทศ ทศก็แค่อายุสามสิบแปดเองทำไมมีหงอกแล้ว อันนี้คุณหนูสงสัย? 

            “อยู่นิ่ง ๆ เราไม่ได้ทำอะไรหรอกน่า หรือ อยากให้เราทำ ถ้าขยับเราทำนะ”  มินหัวเราะคิกคักถูกใจ เมื่อสามารถปราบพยศคนใจร้ายได้แล้ว ปลายนิ้วที่ซุกซนพยายามลูบไล้ตามโครงหน้าของทศที่พยายามกลั้นลมหายใจของตัวเองให้นิ่งสงบ

            ผลัก!

            ฝ่ามือหนักผลักคุณหนูที่คร่อมร่างเล็กให้ออกห่าง  มินเองที่ไม่ทันตั้งตัวตกใจไม่น้อยที่ถูกผลักออกห่างเสียเต็มแรง ทำราวกับเขาเป็นตัวเชื้อโรค มินคงน่ารังเกียจมากสินะในสายตาของทศ

            “รังเกียจเราขนาดนั้นเลยเหรอ”  มินหันหน้ามาถามคนที่เพิ่งผลักเขาให้ออกมาด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยว 

            “คุณหนู..” ทศพยายามอธิบาย

            “กลับไปได้แล้ว...”