บทที่ 2 เป็นห่วง? 2

“กลับไปได้แล้ว...” 

            สุดท้ายมินก็เป็นฝ่ายไล่คนใจร้ายให้ออกไป การกระทำเมื่อครู่ก็พิสูจน์แล้วว่าผู้ชายที่มินคิดถึงมาตลอดหลายปีรังเกียจเขาขนาดไหน  

            ทศได้แต่พยักหน้าแล้วหันหลังเดินออกไปจากห้อง วันนี้คงต้องรอให้คุณหนูใจเย็นเสียก่อน เขาถึงค่อยอธิบายทุกอย่าง คนอะไรเอาแต่ใจตัวเองมาตั้งแต่เด็ก โตมาก็ยังคงเอาแต่ใจอยู่วันยังค่ำ

            เรื่องราวการกลับมาของคุณหนูผู้เอาแต่ใจอย่างมินก็ถึงหูผู้เป็นพ่อในทันทีของค่ำคืนทีที่เผลอก่อเรื่องก่อราว จนพ่อต้องโทรมามินจนสายแทบไหม้ มินเองที่ไม่อยากจะรับ สุดท้ายก็ต้องรับสาย สุดท้ายก็เดินทางกลับไปบ้านหลังใหญ่ที่มินไม่อยากจะไปสักเท่าไหร่  แล้วคุณเอกทัศน์ส่งให้ทศมารับเขาไปที่บ้าน แม้ว่ามินเองไม่อยากเจอหน้าทศเลยสักนิด เรื่องเมื่อคืนมันทำให้เขารู้สึกรังเกียจตัวเอง

            แต่การเจอหน้าเขาอีกครั้งเป็นสิ่งที่เลี่ยงไม่ได้ 

            ภายในรถเงียบ ไม่รู้ว่ามินจะพูดอย่างไร ตัวของทศเองก็ไม่กล้าพูดอะไรออกไป เพราะตั้งแต่ขึ้นรถมาคุณหนูไม่ยอมพูดกับเขาสักคำเดียว

            “มาถึงแล้วเหรอ” 

            ไม่คิดเลยว่าการกลับบ้านครั้งนี้ จะแตกต่างจากครั้งก่อน ๆ คือผู้เป็นบิดาของเขามารอรับอยู่หน้าบ้าน พร้อมกับเด็ก ๆ คนรักใช้ เอ่ยทักทายเขาเหมือนไม่รู้ว่าตัวเขาไม่ได้ทำผิดอะไรมา

            “ครับ มาแล้ว พ่อมีอะไรบอกมินมาดีกว่า ทำแบบนี้ไม่น่าไว้ใจเอาเสียเลย” พอเปิดประตูลงจากรถคุณหนูเอาแต่ใจก็กอดอก มองพูดเป็นพ่ออย่างไม่ไว้ใจ

            “เข้าไปคุยกันในบ้าน เรื่องเมื่อวันก่อน พ่อจะไม่ลงโทษมินก็แล้ว แต่มินต้องเข้าไปคุยกับพ่อข้างในบ้านเข้าใจไหม”  เอกทัศน์เอ่ยปากสั่งลูกชายเพียงคนเดียวให้เข้าไปในบ้าน ทศเองก็เดินตามนายท่านไปเช่นกัน

            คุณหนูผู้เอาแต่ใจในวัยยี่สิบปีนั่งลงบนโซฟาตัวนุ่มไขว่ขามอง เด็กรับใช้นำชามาเสิร์ฟ  คนเป็นพ่อเห็นลูกชายเอาแต่ใจแบบนั้น ได้แต่ส่ายหน้ารัว ๆ

            “มีอะไรเหรอครับ”

            เอกทัศน์ถอนหายใจก่อนนั่งลงมองลูกชายที่ไม่ได้เจอหน้ามาหลายเดือน ครั้งก่อนบินไปหาก็นับว่าไอ้ลูกชายมันดูดีไม่น้อย ตั้งแต่ไปเรียนที่ต่างประเทศ ก็ไม่อยากกลับมา ไม่รู้มันเสียใจอะไรของมัน เมื่อก่อนตามตูดทศอย่างกับอะไรดี ตอนนี้กลับแทบไม่มองหน้ากัน

            “กลับมาแล้วก็ดี ตั้งใจเรียน”  เอกทัศน์สั่งลูกชายเสียงเรียบ รู้อยู่ว่าผลการเรียนของลูกชายมันดีเยี่ยมขนาดไหน แต่ก็อดกังวลเรื่องชกต่อยไม่ได้

            “ไม่ต้องน่า”

            “แล้วเรื่องต่อไป...ฉันจะให้ทศเป็นพี่เลี้ยงแก ทศจะทำทุกอย่าง ทั้งขับรถ ทั้งผู้ช่วย หรือ บอร์ดี้การ์ด แกมาอยู่เมืองไทย ฉันไม่ไว้ใจแก ไม่รู้ว่าแกจะไปก่อเรื่องที่ไหนอีก อีกอย่างทศจะได้ช่วยสอนงานแก อีกหน่อยแกต้องสืบทอดธุรกิจทุกอย่างต่อจากฉัน แล้วทศเป็นมือดีที่รู้ทุกอย่าง”

            “หะ อะไรนะ”

            มินอ้าปากค้างกับคำพูดยาวเหยียดของผู้เป็นพ่อ

            “อะไรนะ” มินยังไม่เชื่อหูถามทวนอีกรอบ หันไปมองคนที่ยืนนิ่งไม่ไหวติงใด ๆ ราวกับเรื่องราวที่ออกมาจากปากของผู้เป็นพ่อ มีเพียงเขาเท่านั้นที่ยังไม่รู้ สวรรค์แกล้งไม่คิดเลยว่าเขาต้องมาใกล้คนใจร้ายคนนี้

            “ทศจะเป็นพี่เลี้ยงแก”

            “คนแบบนั้นเป็นคนขับรถจะดีเสียกว่า...”  มินเหลือกตามองทศเล็กน้อย ก็ยังเห็นเขาไม่ไหวติงเช่นเดิม

            “ใช่ ทศจะทำหน้าที่นั้นด้วย แกจะไปเที่ยวที่ไหน เขาจะขับรถให้แก พ่อไม่ไว้ใจแก ที่นี่ไม่ใช่เมืองนอกที่แกจะทำอะไรแล้ว พ่อจะไม่รู้”

            “รู้งี้ ผมน่าจะเรียนต่อที่นั่น ไม่น่ากลับมาไทยเลย” มินบ่น เท่าที่ฟังเหมือนตัวเองถูกจำกัดอิสรภาพในการใช้ชีวิต รถหรู ๆ มีตั้งหลายคัน ขับก็ไม่ได้ขับ แถมมีคนขับรถให้ มันสะดวกสบายก็จริง แต่ต้องตกอยู่ในสายตาของคู่นั้นของทศ แบบนั้นมันเรียกว่า น่าอึดอัดเสียมากกว่า

            “ตกลงหรือไม่ตกลง”

            “พ่อ....มีทางเลือกให้มินแค่นี้เองเหรอ มินขับรถเองเป็นเถอะ ไม่ต้องให้ทศตามมินทุกฝีก้าว มินไม่ได้เป็นนักโทษ”

            “ไม่ใช่นักโทษ แต่แกเป็นเด็กดื้อ ก่อคดี มีทศตามแกนะดีแล้ว เมื่อก่อนแกตามติดเขาบ่อย ๆ แล้วทำไมโตมากลับไม่ชอบเขาแล้วล่ะ”

            คำพูดของผู้เป็นพ่อทำให้หัวใจเขาเจ็บแปลบขึ้นมา ถูก เมื่อก่อนเขาชอบพี่ทศแค่ไหน ไม่มีใครรู้นอกจากตัวเขา แล้วเขาไม่อยากอยู่ใกล้คนใจร้ายผิดด้วยเหรอที่เขาไม่อยากให้หัวใจเจ็บมากไปกว่านี้

            “ก็ตอนนี้ไม่ชอบ ไม่อยากอยู่ใกล้”

            “แต่แกต้องอยู่ใกล้  เกลียดอะไรเขานักหนาล่ะลูกหึ ไม่ชอบพี่เขาขนาดนั้นเลยเหรอ” คราวนี้พูดเป็นพ่อถามด้วยน้ำเสียงที่แฝงไปด้วยความห่วงใย สายตาของคนที่ผ่านโลกกว้างตวัดมองคนที่ยืนนิ่งก่อนจะยิ้มพราวขึ้นเล็กน้อย หันมองลูกชาย

            “เปล่าครับ ไม่ได้เกลียด” พอพ่อพูดมาแบบนั้น มินก็อดเม้มปากเอาไว้แน่น 

            “ไม่เกลียด แกก็หัดเรียนรู้จากเขาซะ”   เอกทัศน์บอก

            “ครับ”

            ท้ายที่สุดคุณหนูจอมหยิ่งก็ตกปากรับคำอย่างง่ายดายด้วยความจำยอม