คุ้มครอง...3/2

เมื่อแม่บ้านซินเข้าไปดูหญิงสาวอีกครั้งจึงได้เก็บสำรับอาหารออกมาด้วย ในชามชุปไก่ตุ๋นเหลือเพียงน้ำใสๆ ติดก้นถ้วยเท่านั้น แม่บ้านซิน ซึ่งอดีตเคยเป็นคนสนิทของมารดาชายหนุ่ม และนางก็เป็นคนไทยเหมือนกัน เมื่อมารดาของเขาจากไปนางจึงได้รับหน้าที่ดูแลเขาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา

“เธอทานอาหารหมดเกลี้ยงเลยค่ะคุณปรานต์”

“อืม”

เขาครางตอบรับโดยไม่เงยหน้ามอง จากนั้นแม่บ้านซินก็ได้เดินออกไปจากห้องเมื่อหมดหน้าที่ ครานี้ใบหน้าที่ก้มต่ำอยู่กับเอกสารบนโต๊ะจึงได้เงยหน้าขึ้นพร้อมกับอาการระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ทิ้งแผ่นหลังลงไปกับพนักเก้าอี้ในท่าทางทางผ่อนคลาย หากแต่ดวงตามองเหม่อสีหน้าคล้ายมีเรื่องให้ครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลา

ปรานต์ธรเดินกลับเข้ามาดูหญิงสาวอีกครั้งก็เห็นว่าเธอไปนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมเดิมในท่าทางเศร้าสร้อย แม้คราวนี้เขาจะเดินเข้ามาใกล้เธออย่างไม่เบาเสียงนัก แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมหันกลับมามองหน้าเขาเลย เสมือนว่าไม่รับรู้ถึงสิ่งใดกระนั้น ชายหนุ่มจึงใช้ช่วงเวลานี้พิจารณาเธอคนนี้เมื่อ 15 ปีก่อนเขาเคยมีความรู้สึกเอ็นดูเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ ถึงขนาดยอมให้กำไลหยกของมารดาเป็นของขวัญในวันที่ทำความรู้จักกัน แต่แล้วเรื่องที่ไม่คาดฝันมันก็ได้เกิดขึ้นและเข้ามาเปลี่ยนความรู้สึกที่เขามีต่อเธอไปอย่างสิ้นเชิง ความเอื้อเอ็นดูที่อาจจะถูกสานต่อกลายเป็นความรู้สึกอย่างอื่นที่ลึกซึ้งขึ้นกลับกลายเป็นความโกรธเคือง เจ็บแค้นมาฉาบเคลือบไว้ และกดความรู้สึกดีๆ นั้นไว้ให้อยู่ลึกสุดข้างในใจ โดยไม่อาจเผย

แววตาคมกล้านั้นได้ทอดแววอ่อนแสงลงชั่วขณะก่อนจะกลับมาแข็งกระด้างดังเดิมยามเมื่อเสียงทุ้มเอ่ยขึ้น

“มะรืน ผมจะพาคุณกลับไปร่ำลาร่างที่ไร้วิญญาณของพ่อคุณ”

ไร้สุ้มเสียงตอบรับกลับมา หากแต่เขาเห็นปฏิกิริยาที่หญิงสาวแสดงตอบ นั่นคือการกอดรัดตัวเองแน่นขึ้นจนปลายนิ้วจิกลงบนผิวเนื้อพร้อมกับอาการสะอื้นที่เจ้าตัวพยายามสะกดเสียงไว้

“ก่อนจะถึงวันนั้นคุณก็อยู่ที่นี่ก่อน ถึงตอนเดินทางผมจะมารับ”

กล่าวจบร่างสูงในชุดสีดำดั่งบุตรของพญามัจจุราชก็ได้เดินจากไป เขาหยุดฝีเท้าไว้ก่อนจะถึงบานประตูเพื่อหันกลับมาดูเธออีกครั้ง เห็นไหล่บอบบางสั่นไหวแรงขึ้นและเสียงร้องไห้อย่างสุดที่จะกลั้นเบาๆ

โชติกาได้แต่เก็บตัวอยู่ในห้องนั้นโดยที่ไม่ได้พบหน้าเขาอีกเลย กระเป๋าเดินทางที่มีเสื้อผ้าของใช้ส่วนตัวของเธอถูกนำเข้ามาให้เพื่อใช้ผลัดเปลี่ยนเครื่องแต่งกาย หากแต่อุปกรณ์ที่สามารถติดต่อสื่อสารกับผู้อื่นได้ อย่างเช่นโทรศัพท์มือถือ และเครื่องแมคบุ๊กของเธอถูกคนของเขายึดไว้

จนเมื่อกลางดึกของคืนวันที่สาม ในขณะที่โชติกานอนหลับไหลอยู่ในห้วงนิทราที่จมลึกก็ได้มีใครคนหนึ่งเดินฝ่าความสลัวรางเข้ามาในห้องนอนแล้วอุ้มตัวเธอขึ้นมาไว้ในอ้อมแขนโดยที่หญิงสาวไม่รู้สึกตัวเลยแม้แต่น้อย อาจเพราะฤทธิ์ของยานอนหลับที่ผสมอยู่ในน้ำดื่มแก้วนั้นที่เธอดื่มเข้าไป

ดวงตาคมปลาบจ้องมองใบหน้านวลที่เห็นแบบรางๆ ใต้แสงของดวงจันทราที่สาดส่องด้วยแววตาที่อ่านความรู้สึกไม่ออกเพียงอึดใจก่อนจะพาร่างของหญิงสาวเดินออกไปขึ้นรถที่จอดรอไว้ ก่อนจะมุ่งหน้าไปที่สนามบิน โดยที่เขากำลังจะพาเธอกลับไปยังประเทศไทยโดยเครื่องบินเจ็ทส่วนตัว

ครั้นเมื่อโชติการู้สึกตัวขึ้นมาอีกครั้งเธอก็ได้มาถึงประเทศไทยเป็นที่เรียบร้อย และหญิงสาวก็รู้สึกได้ว่าเตียงที่เธอนอนเมื่อคืนนี้กับเตียงที่เธอตื่นขึ้นมามันไม่ใช่ผืนเตียงเดียวกัน สิ่งแรกที่เห็นคือมันเป็นเตียงสีน้ำเงินเข้มและบรรยากาศโดยทั่วห้องก็ต่างออกไป เฟอร์นิเจอร์ที่ตกแต่งอยู่ภายในห้องจากโทนสีสว่างตาถูกเปลี่ยนเป็นสีเข้มเกือบทั้งหมด

หญิงสาวรู้สึกตกใจกับสิ่งที่กำลังเผชิญอยู่ หวาดกลัวว่าเขาทำอะไรกับเธออีกจึงรีบรุดลงจากเตียงแล้วเดินไปเปิดประตูที่เชื่อมต่อกับคนข้างนอก ก่อนที่เธอจะเห็นร่างสูงใหญ่ที่เริ่มคุ้นชินในสายตานั่งหันหลังอยู่ตรงโซฟาตัวสีเข้มลักษณะครึ่งวงกลม อีกฝ่ายก็คล้ายจะรับรู้ได้ว่าเธอรู้สึกตัวแล้วจึงได้หันกลับไปมอง ก็พบกับสีหน้าที่กำลังฉายแววสับสนของเธอในตอนนี้

เขายิ้มที่มุมปากแวบหนึ่งก่อนน้ำเสียงทุ้มที่แฝงไว้ด้วยความเย็นชาดังเดิมจะเอ่ยขึ้นว่า

“ตื่นแล้วเหรอ หลับสบายดีมั้ย”

“คุณพาฉันมาไว้ที่ไหน”

ท่าทางของหญิงสาวดูไม่ไว้วางใจเขาเป็นอย่างมาก

“ก็ดูเองสิ ว่าที่ไหน”

โชติกายืนลังเลอยู่อีกอึดใจก็เดินไปที่ผนังกระจกที่อยู่อีกด้านของห้อง เธอกวาดสายตามองไปยังตึกสูงต่ำที่ตั้งอยู่เบื้องหน้าก่อนจะเห็นแผ่นป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ที่อยู่ตรงนั้น แล้วก็ได้เห็นว่าตัวอักษรที่เขียนอยู่บนแผ่นป้ายเป็นภาษาไทย

‘นี่ตอนนี้เราอยู่ที่ประเทศไทยแล้วเหรอ’

เธอทั้งรู้สึกตื่นเต้นและดีใจที่ได้กลับมายังประเทศบ้านเกิดขณะเดียวกันหัวใจที่กำลังพองโตก็กลับห่อเหี่ยวลงทันใดเหมือนมีของแหลมคมพุ่งมาชนเข้าอย่างจัง เมื่อคิดถึงเรื่องของบิดา ดวงตากลมใสเริ่มมีน้ำขึ้นมาคลอๆ ก่อนจะยกมือขึ้นปาดมันออกแล้วเดินหน้านิ่วคิ้วขมวดกลับไปหาเขา เอ่ยเสียงสั่นเล็กน้อยออกมาว่า

“ฉันจะไปหาคุณพ่อ”

“กินอะไรก่อนสิ เดี๋ยวผมจะพาไป อาหารวางอยู่บนโต๊ะ”

ชายหนุ่มตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงราบเรียบโทนเดิม ดูเย็นชาอย่างไม่รู้สึกอะไรทั้งสิ้น

หลังจากจัดการอะไรเสร็จเรียบร้อยแล้วโชติกาก็ได้เลือกเสื้อผ้าสีขาวออกมาสวมใส่ เพราะเธอยังไม่เชื่อว่าบิดาของตัวเองได้เสียชีวิตลงแล้วเมื่อยังไม่ได้เห็นกับตาตัวเอง ทำให้ชายหนุ่มมองเธอด้วยแววตาเยาะหยันพร้อมกับเดินเข้ามาเอ่ยวาจาเชือดเฉือนก่อนจะพาออกไป

“ผมบอกคุณแล้วนะว่า ต่อจากนี้มีผมคนเดียวเท่านั้นที่จะคุ้มครองคุณได้ ถ้าไม่อยากถูกใครมาจับตัวไปขายละก็ อย่าคิดหนีไปไหน เพราะจากวันนี้ไปไม่มีพ่อของคุณอีกแล้ว”

ทุกคำพูดที่เขาเอ่ยออกมาล้วนสร้างความเจ็บปวดรวดร้าวให้แก่เธอจนแทบทนไม่ไหว หากหญิงสาวก็พยายามกล้ำกลืนฝืนทนมันเอาไว้ ต่อจากนี้ถ้าไม่มีพ่อแล้วเธอก็ต้องเข้มแข็ง

^

^

^

***โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยน้า

ส่งกำลังใจมาในรูปแบบคอมเมนต์ให้มนสิหน่อยนะค้าาาา รออ่านยู้วววว ขอบคุณค่า