تسجيل الدخولمشاركة
คุ้มครอง...3/1
تاريخ النشر:
2026-05-06 21:34:42ราวหนึ่งชั่วโมงต่อมา แม่บ้านซินได้เข้าไปดูโชติกาในห้องนอนอีกครั้ง หลังจากที่ก่อนหน้านี้หญิงสาวรู้สึกตัวฟื้นขึ้นมานางจึงนำอาหารเข้าไปให้รับประทานในห้องนอน หากแต่ครู่ต่อมาแม่บ้านซินเดินเข้าไปรายงานปรานต์ธรที่นั่งคุยกับพ่อบ้านจางอยู่ในห้องทำงานว่า
“ผู้หญิงคนนั้นเธอไม่ยอมทานอะไรเลยค่ะคุณปรานต์ ดิฉันพยายามแล้ว แต่เธอก็เอาแต่นอนอยู่นิ่งๆ แล้วก็ ยังร้องไห้ไม่หยุดค่ะ”
น้ำเสียงของคนพูดขาดห้วงไปบางประโยคขณะที่รายงานผู้เป็นนายทำให้แววตาคมเข้มของคนฟังเหลือบแลไปอีกทางอย่างครุ่นคิด ก่อนจะพยักหน้ารับ และโบกมือให้แม่บ้านซินออกไปจากห้องได้
หลังจากที่ชายหนุ่มได้รับรายงานเขาก็เดินเข้าไปดูหญิงสาวภายในห้องนอน ร่างสูงเดินมาหยุดอยู่ข้างเตียง ดวงตาคมมองไปยังจานอาหารและน้ำดื่มในถาดที่วางอยู่บนโต๊ะข้างหัวเตียงไม่พร่องลงแม้แต่นิด นั่นเป็นการยืนยันว่าที่แม่บ้านพูดเป็นความจริง เขาลอบระบายลมหายใจออกอย่างแผ่วเบาขณะสายตาจับจ้องหญิงสาวที่นั่งหันหลังให้ เห็นว่าหัวไหล่ทั้งสองข้างของเธอสั่นไหวตามแรงสะอื้น
“ทำไมไม่ยอมกินอะไรเลย ทรมานตัวเองไปเพื่ออะไร ทำแบบนี้ไม่ฉลาดเลยนะชาร์ม คุณควรจะกินอาหารที่คนของผมนำมาให้เพื่อจะได้มีแรงไว้สู้กับใครบ้าง”
จบคำพูดนั้นใบหน้างามที่ร้องไห้จนน้ำตาแห้งเหือดก็ค่อยๆ เบือนหน้ากลับมามอง คราวนี้ดวงตาที่ฉายแววเศร้าหมองกลับแปรเปลี่ยนเป็นแข็งกร้าวขึ้นทันใดพร้อมกับลุกยืนขึ้นช้าๆ เผชิญหน้ากับเขา
“คุณจับฉันมาไว้ที่นี่ต้องการอะไรก็พูดมาสิ แล้วเมื่อไหร่ถึงจะปล่อยตัวฉันกลับไป”
น้ำเสียงหวานสั่นเครือยามพูด เธอเหนื่อยที่จะแผดเสียงหรือแสดงกิริยาเกรี้ยวกราดใส่เขา ตอนนี้เธอรู้สึกทดท้อเต็มที
“ปล่อยให้คุณกลับไปเหรอ ตอนนี้คุณคิดว่ายังจะกลับไปหาใครได้อีก ในเมื่อพ่อของคุณก็ตายไปแล้ว”
คำพูดนี้ทำให้โชติกาทนฟังต่อไปไม่ไหว เธอจึงตะโกนขึ้นมาใส่หน้าเขาทั้งที่น้ำเสียงแหบแห้ง
“ไม่จริง คุณโกหก ไม่จริง คุณพ่อของฉันยังอยู่...ฮือๆ”
ปรานต์ธรเหยียดยิ้มหยัน “คุณไม่เชื่อข่าวที่ดูเลยรึไงว่าพ่อของคุณได้ตายไปแล้วจริงๆ ตายด้วยสาเหตุอะไร อ้อ...คงดูไม่จบสินะ เพราะคุณเป็นลมไปก่อน ก่อนที่จะได้รับรู้ถึงการเปิดโปงเบื้องหลังธุรกิจมืดที่พ่อคุณทำอยู่”
“หยุดพูดเดี๋ยวนี้นะ คุณพ่อของฉันไม่มีวันทำเรื่องแบบที่คุณว่า”
หญิงสาวตะโกนใส่หน้าเขาอีกครั้งด้วยความเกรี้ยวกราดทั้งที่แทบจะไม่มีเสียง น้ำตาที่เพิ่งหมาดไปจากใบหน้ารวมตัวกันใหม่แล้วพรั่งพรูออกมาอีกครั้ง
“หึ ถึงตอนนี้คุณจะไม่ยอมรับ หรือปิดหูปิดตาในความชั่วของพ่อคุณ แต่ความจริงเป็นยังไงคุณก็หนีมันไปไม่พ้นหรอก พ่อของคุณเป็นเทวดาสำหรับคุณแค่คนเดียวเท่านั้นแหละ อ้อ...แล้วที่คิดว่าจะกลับบ้านไปหาพ่อที่เมืองไทยตอนนี้ละก็...”
เขาพูดในน้ำเสียงกลั้วรอยยิ้ม หากดวงตากลับฉายแววเหี้ยมเกรียมดูน่ากลัว เอ่ยต่อว่า
“...คุณได้ถูกกลุ่มคนที่มันฆ่าพ่อของคุณจับไปขาย เหมือนอย่างกับที่พ่อของคุณล่อหลอกผู้หญิงคนอื่นไปขายบริการแน่ อยากลองตกนรกทั้งเป็นแบบคนอื่นเค้าดูบ้างมั้ยล่ะโชติกา สาวๆ อย่างคุณ คงได้รับแขกไม่เว้นแต่ละวันแน่ หึ”
จบท้ายด้วยรอยยิ้มเยาะหยัน พร้อมกับมองเธอด้วยสายตาโลมเลีย ในขณะที่หญิงสาวตรงหน้ากำลังตัวสั่นเทิ้มด้วยความรู้สึกโกรธเกลียดในสิ่งที่เขาพูด
“คุณเลือกเอาแล้วกัน ว่าจะอยู่ภายใต้การคุ้มครองของผม หรือจะฉายเดี่ยวกลับไปให้คนพวกนั้นจับตัวคุณไปขาย ตอนนี้ไม่มีพ่อคอยคุ้มภัยให้คุณแล้ว อะไรมันก็เกิดขึ้นกับตัวคุณได้ทั้งนั้น”
“คุณนั่นแหละ เป็นคุณนั่นแหละที่ทำร้ายพ่อฉัน”
เสียงแหบโหยย้อนเขาอย่างหมดแรงสู้
“หึ ถ้าผมมีอิทธิพลในเมืองไทยเหมือนกับพ่อของคุณ ผมคงทำไปนานแล้ว ผมบอกคุณไปแล้วไงว่าพ่อของคุณมีศัตรูอยู่รอบตัว”
หญิงสาวส่ายหน้า ก่อนจะพูดคำหนึ่งออกมาอย่างแผ่วเบาแต่ดังชัดเจนระหว่างคนทั้งสอง
“ฉันเกลียดคุณ”
ดวงตาคมลุกวาบขึ้น ก่อนจะแสยะยิ้มออกมาแล้วเอ่ยขึ้นด้วยกระแสเสียงเย็นชา
“ผมก็เหมือนกันนั่นแหละชาร์ม ไม่ได้รู้สึกดีอะไรกับคุณนักหรอก”
โชติกาถอนสะอื้น พร้อมกับกัดริมฝีปากตัวเองแน่น
“ไปกินข้าวซะ ถ้ายังอยากกลับไปกราบศพพ่อของคุณที่เมืองไทย”
สั่งการด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด แล้วจึงหันหลังเดินออกไป เขาเชื่อว่าอย่างไรเธอก็ต้องกินข้าวรองท้องสักหน่อย ดูจากสภาพร่างกายที่อิดโรยจากการร้องไห้ต่อเนื่องกันหลายชั่วโมง
หลังจากที่ชายหนุ่มหันหลังเดินออกไปจากห้อง โชติกาก็ทรุดกายนั่งร้องไห้สะอื้นต่ออีกครู่หนึ่งจึงค่อยหันไปสนใจถาดอาหารที่วางไว้เมื่อต้านทานกับความหิวไม่ไหว นับเป็นเวลาหลายชั่วโมงที่ลงจากเครื่องบินมาแล้วยังไม่มีอะไรตกถึงท้อง เธอยังไม่ได้กินอะไรเลย จริงอย่างที่เขาว่าถ้าเธอไม่กินอะไรเลยจะมีแรงลุกขึ้นมาสู้กับใครได้อย่างไร อย่างน้อยเธอก็ต้องอยู่เพื่อหาทางกลับบ้านให้ได้ เมื่อคิดได้ร่างบางจึงค่อยขยับตัวเข้าไปใกล้ถาดอาหารจนได้กลิ่นหอมของซุปไก่ตุ๋นใส่โสมกับพุทราจีน สีของมันน่ารับประทานมากรวมถึงรสชาติของมันก็คงอร่อย ในนาทีนี้หญิงสาวจึงไม่คิดอะไรมาก ต่อให้ในถ้วยซุปมียาพิษเธอก็จะกินและถ้าเธอตายไปตอนนี้มันก็ดีเหมือนกัน หญิงสาวคิดอย่างปลงตก
^
^
^
***โหดร้ายกับน้องจังอิพี่ ระวังจะเป็นโบ้นะ ฮ่าๆ
ส่งกำลังใจมาในรูปแบบคอมเมนต์ให้มนสิหน่อยนะค้าาาา รออ่านยู้วววว ขอบคุณค่า
أحدث فصل
สารภาพร้าย เขาเป็นผู้กำหนด...6/1
วันนี้เดิมทีปรานต์ธรต้องออกไปทำงาน ทว่าเขาตื่นสายกว่าปกติจึงตัดสินใจไม่เข้าบริษัท และได้โทรบอกให้พัสสนนำงานที่ค้างมาให้เขาตรวจดูที่คอนโด เมื่อพัสสนเข้ามาภายในห้องผู้บริหารของบริษัท ลี โลจิสติกส์ อีกทั้งยังเป็นเพื่อนของเขาด้วยชายหนุ่มจึงทำตัวปกติ พูดคุยกับปรานต์ธรอย่างผ่อนคลายเป็นกันเองเมื่อไม่ได้อยู่ต่อหน้าพนักงานคนอื่นครั้นเมื่อหมดธุระและเขากำลังจะกลับเข้าบริษัทอีกครั้งในช่วงบ่ายก็บังเอิญได้พบกับโชติกาที่เปิดประตูออกมาจากห้องหนังสือ หญิงสาวเองก็ได้พบกับผู้ชายแปลกหน้าที่เธอไม่เคยเห็นมาก่อน ในแววตาฉายความตกใจเล็กน้อย“เอ่อ คือ คุณอยู่ที่นี่เหรอครับ”พัสสนเอ่ยถามกับหญิงสาวในน้ำเสียงสุภาพ มอบรอยยิ้มให้อย่างเป็นมิตรก่อนจะหันกลับไปยิ้มกรุ้มกริ่มกับใครอีกคนที่เดินหน้าเข้มเข้ามาใกล้โชติกายังไม่ทันได้ตอบคำถามนั้น พัสสนก็หันมายิ้มกับเธอแล้วเอ่ยต่อ“ผมชื่อพัสนะครับ ยินดีที่ได้รู้จักคุณ...”ชายหนุ่มหยุดพูดเพื่อให้หญิงสาวแนะนำตัวเองกับเขา ฝ่ายหญิงยิ้มเล็กน้อยก่อนจะพูดออกมาว่า“ชาร์มค่ะ”“คุณชาร์ม ยินดีที่ได้รู้จักนะครับ คุณเป็นคนไทยเหรอครับ”“ใช่ค่ะ ฉันเป็นคนไทย”พัสสนคิดว่าสาวสวยคนนี้เป็นผู้หญ
สารภาพร้าย คิดลึก...5/2
ปรานต์ธรเองก็ไม่รอช้าเขาจัดการดึงปมเชือกที่ผูกรัดเอวหญิงสาวพร้อมกับถอดมันให้หลุดออกจากตัวเธอ ทันทีที่เสื้อคลุมร่วงหลุดลงมากองที่ปลายเท้าชายหนุ่มก็ดันร่างของเธอให้เอนลงไปนอนบนเตียงพร้อมกับร่างของเขาตามทาบทับลงมา ความกระสันซ่านที่กำลังปั่นป่วนอยู่ภายในทำให้เขาอยากทำอะไรบางอย่างกับเธอในสิ่งที่เขาไม่ยอมทำให้ผู้หญิงคนไหนมาก่อน เมื่อร่างกายเธอเป็นของเขาแล้วทำไมเขาจะแตะต้องส่วนอื่นของเธอด้วยเรียวลิ้นไม่ได้ มันเป็นสิ่งที่เขาควรปรนเปรอให้เธอด้วยไม่ใช่หรือเพื่อเป็นการไม่เอาเปรียบคู่นอนโชติกาเบี่ยงใบหน้าซุกลงกับหมอนพร้อมกับหลับตาลงเมื่อหัวเข่าที่ตั้งชันของเธอทั้งสองข้างถูกฝ่ามือของเขาดันให้แยกออกจากกันกว้าง ริมฝีปากอิ่มเม้มแน่นกับความซ่านสยิวแม้ว่าเขาจะยังไม่ทันได้ทำอะไรก็ตาม มันคงจะเป็นเหมือนกับเมื่อคืนที่ปรานต์ธรไม่ได้อยากแตะเนื้อต้องตัวส่วนอื่นของเธอนอกจากปลดปล่อยอารมณ์ของเขาให้มันเสร็จๆ แต่ทว่านาทีต่อมาหญิงสาวกลับรู้สึกถึงสายลมอุ่นๆ ที่รินรดอยู่ตรงกลางหว่างขาเธอตอนนี้ และเมื่อผงกศีรษะขึ้นมองก็เห็นว่าใบหน้าของเขากำลังจดจ่ออยู่ตรงส่วนนั้นของเธอเขาเองก็คล้ายว่าพยายามบังคับใจตัวเองอยู่เหมือนกั
สารภาพร้าย คิดลึก...5/1
หลังจากผ่านการมีความสัมพันธ์ทางกายกันมาแล้ว ใช่ว่าปรานต์ธรจะมีท่าทีเปลี่ยนไป เขายังคงปฏิบัติต่อเธอดังเดิม มีความเย็นชาเคลือบไว้อยู่แบบไหนก็แบบนั้นไม่มีท่าทีอ่อนลง บางครั้งเมื่อมีโอกาสพูดจาให้เธอเจ็บช้ำใจเขาก็พูดมันขึ้นมาโดยไม่นึกถึงจิตใจของเธอ เขาไม่ได้ใช้งานเธอให้ทำอย่างอื่นเลยนอกจากเรื่องบนเตียง เมื่อถึงเวลาที่ต้องกินก็มีแม่บ้านคอยจัดเตรียมอาหารมาวางไว้บนโต๊ะให้เสร็จสรรพ การงานอย่างอื่นไม่ต้องหยิบจับให้มือสากกระด้าง ยามเมื่อเขาเสร็จกิจก็เป็นฝ่ายเดินออกไปจากห้องโดยไม่มีคำพูดใดๆ เอื้อนเอ่ยออกมาเป็นการปลอบประโลมใจหญิงสาวเลยแม้เพียงนิดในตอนพลบค่ำหลังจากที่ร่วมรับประทานอาหารกันเสร็จเรียบร้อยปรานต์ธรได้เดินแยกออกไปนั่งทำงานอยู่ที่มุมส่วนตัวของเขา ส่วนตัวเธอก็ไปนั่งอ่านหนังสือในอีกห้องหนึ่งโดยไม่ให้ความสนใจอะไรกับเขาอีก เมื่อหญิงสาวเดินออกมาจากห้องนั้นเพื่อจะเข้าไปในห้องนอนส่วนตัว เธอบังเอิญได้ยินเสียงชายหนุ่มคุยโทรศัพท์กับใครคนหนึ่ง น้ำเสียงที่ก้องออกมาจากลำโพงสมาร์ตโฟนที่เขาถืออยู่ในมือแจ่มชัดว่าเป็นเสียงของผู้หญิง ซึ่งกำลังพูดจาสื่อสารโต้ตอบกันโดยใช้ภาษาจีนโชติกาที่เคยเรียนรู้ภาษาจีนม
สารภาพร้าย นางบำเรอชั่วคราว...4/4
จากวันนี้ไปนอกจากคุณพัสสน หนุ่มหล่อสไตล์เกาหลีตี๋นิยม แว่นสายตาที่เขาสวมใสปิดบังแววตาที่เฉียบคมนั้นทำให้ชายหนุ่มดูเป็นคนสุขุมลุ่มลึกตอนนี้เขาดำรงตำแหน่งผู้จัดการฝ่ายลูกค้าต่างประเทศ ซึ่งอายุก็รุ่นราวคราวเดียวกับซีอีโอหนุ่ม และแน่นอนว่านับจากนี้สาวๆ ในบริษัทก็จะมีอาหารตาให้มองเพิ่มขึ้นมาอีกหนึ่งคน บางคนถึงกับเอาไปเปรียบเทียบว่าระหว่างผู้จัดการหล่อตี๋ กับซีอีโอหนุ่มใครจะน่ากินมากกว่ากัน และผลคะแนนก็ออกมาสูสีกินกันไม่ลงในเรื่องความหล่อเหลาดูดีของผู้ชายทั้งสองคนนั้น โดยที่ทางฝ่ายปรานต์ธรชนะคะแนนจากสาวๆ ทั้งสิบไป 6:4 คะแนนปรานต์ธรพูดคุยหารือเรื่องงานกับพัสสน ผู้ซึ่งมีความสนิทสนมกับชายหนุ่มมากพอสมควรเพราะทั้งสองเป็นเพื่อนกันตั้งแต่สมัยที่พัสสนเรียนอยู่ที่ฮ่องกง ก่อนจะเข้ามาทำงานในบริษัทด้านการขนส่งแห่งนี้เมื่อประตูลิฟต์เปิดออก ร่างสูงสง่าก็ก้าวออกมาพร้อมกับถอดเสื้อสูทพาดไว้บนเคาน์เตอร์บาร์ ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของแม่บ้านเข้ามาจัดการนำไปแขวนไว้ให้เรียบร้อย มือหนายกขึ้นขยับปมเนกไทให้หลวมเล็กน้อย พร้อมกับปลดกระดุมตรงแขนเสื้อแล้วพับขึ้นมาอยู่ใต้บริเวณข้อศอกเพื่อความคล่องตัว ยามเมื่อเขาเดินเข้าม
สารภาพร้าย นางบำเรอชั่วคราว...4/3
ในตอนที่หญิงสาวนอนหลับไปอย่างเหนื่อยล้าอ่อนเพลีย ก่อนฟ้าจะสางชายหนุ่มก็รู้สึกตัวตื่นขึ้นมา เขานอนจ้องหน้าหญิงสาวอยู่เป็นนานด้วยความรู้สึกที่ไม่อาจบอกตัวเองได้ ก่อนจะตัดสินใจลุกเดินออกไปจากห้องทิ้งให้เธอนอนอยู่ตามลำพังครั้นเมื่อโชติการู้สึกตัวลืมตาตื่นขึ้นมาในช่วงสายจัดของวันก็รู้สึกถึงความปวดเมื่อยไปทั่วร่างกายและปวดแปลบบริเวณส่วนนั้นที่ถูกลำกายซึ่งไร้กระดูกหากแต่แข็งแกร่งเสียดสีอยู่ข้างในอย่างไม่ยอมถอดถอนออกมาโดยง่าย ไม่มีอะไรเหมือนเดิมอีกต่อไปแล้วนับจากนี้เป็นต้นไป ทั้งอิสรภาพที่ถูกจำกัด ร่างกายที่ต้องรักษาไว้เพื่อเป็นเครื่องบำเรอให้แก่ชายคนนั้น ผู้ซึ่งเป็นผู้ชายคนแรกที่เข้ามามีสัมพันธ์ลึกซึ้งทางกาย ทำให้เธอรู้รสความสุขสันต์รัญจวนที่เกิดขึ้นขณะเมื่อร่างกายถูกโลมเล้าจากทั้งมืออันหนานุ่มรวมถึงริมฝีปากและปลายลิ้นอุ่นชื้นของเขาที่ลากไล้ไปเกือบทุกอณูของร่างกายเธอ มันทั้งตื่นเต้น หวาดกลัว ต่อมาก็แปรเปลี่ยนเป็นความซ่านเสียว รัญจวนใจอย่างถึงที่สุดจนหลงลืมความเป็นตัวของตัวเองไปชั่วขณะเธอจดจำไม่ได้เลยว่าเมื่อคืนนี้ได้ผวาร้องครางครวญให้เขาฟังกี่ครั้งในตอนที่รู้สึกว่ามีบางอย่างแตกซ่านอยู่ข้าง
สารภาพร้าย นางบำเรอชั่วคราว...4/2
ทว่านาทีต่อมาเธอก็ต้องลืมตามองดู เมื่อรู้สึกว่าข้อเท้าเรียวทั้งสองข้างถูกจับไว้ ทันใดนั้นก็ถูกเขาจับมันแยกออกจากกันกว้างจนเธอรู้สึกถึงไอเย็นจากอากาศภายในห้องแต่ในร่างกายกลับยิ่งรุ่มร้อนปรานต์ธรเมื่อได้เห็นความงามของอิสตรีนางนี้อย่างชัดเจนเขาก็แทบจะเก็บความหิวกระหายในตัวเธอไว้ไม่อยู่ ไม่อยากจับร่างนั้นมากระแทกกระทั้นอย่างที่ใจมันอยากทำในครั้งแรก แต่เขาจะค่อยๆ เพิ่มระดับลีลาที่ร้อนแรงให้กับเธอขึ้นเรื่อยๆ ชายหนุ่มขยับเข้ามานั่งอยู่ตรงกลางช่องว่างพร้อมกับลำกายที่ผงาดอย่างเต็มที่ โชติกาไม่กล้าแม้แต่จะมองมัน หากเธอก็สามารถรับรู้ถึงความใหญ่โตและแข็งแกร่งผ่านสัมผัสที่เขากำลังใช้มันถูไถกับกลีบเนื้อที่อ่อนนุ่มของเธออยู่ทันทีที่เนื้อสัมผัสเนื้อความเสียวซ่านก็วิ่งพล่านไปทั่วร่างอย่างที่ไม่เคยเกิดขึ้น ร่างบางเปลือยเปล่าไม่อาจทานทนต่อฤทธิ์เสน่หาเธอขยับสะโพกเบาๆ ตามการเสียดสีของเขา พยายามกัดริมฝีปากแน่นจนห้อเลือดเพื่อไม่ให้หลุดเสียงครวญครางออกมา ในขณะที่คนกระทำก็นิ่วหน้าสูดลมหายใจแรงจนเกิดเสียงอื้ออ้าให้ได้ยิน“อืมม์...”มือเรียวที่กอบกุมฐานทรวงอวบอิ่มปัดป่ายหาสิ่งยึดเกาะ ก่อนจะขยุ้มหมอนหนุนใต้ศีร
สารภาพร้าย นางบำเรอชั่วคราว...4/1
ทว่านาทีต่อมาเธอก็ต้องลืมตามองดู เมื่อรู้สึกว่าข้อเท้าเรียวทั้งสองข้างถูกจับไว้ ทันใดนั้นก็ถูกเขาจับมันแยกออกจากกันกว้างจนเธอรู้สึกถึงไอเย็นจากอากาศภายในห้องแต่ในร่างกายกลับยิ่งรุ่มร้อนปรานต์ธรเมื่อได้เห็นความงามของอิสตรีนางนี้อย่างชัดเจนเขาก็แทบจะเก็บความหิวกระหายในตัวเธอไว้ไม่อยู่ ไม่อยากจับร่าง
สารภาพร้าย คุ้มครอง...3/4
เขาส่งเสียงเรียกอีกครั้งแล้วรอดูปฏิกิริยาอยู่เพียงอึดใจเดียวเท่านั้น ดวงตาคมปลาบก็สาดแสงแรงกล้าขึ้นมายามมองดูบานประตูห้องน้ำที่ทำด้วยวัสดุราคาแพงค่อนข้างแข็งแรงและทนทาน หากมันก็คงจะไม่ทานทนกับแรงกระแทกหนักๆ ซ้ำๆ เท่าไหร่นัก เมื่อตัดสินใจปรานต์ธรก็รวบรวมพละกำลังทั้งหมดยกเท้าถีบบานประตูจนสุดแรง ครั้ง
สารภาพร้าย คุ้มครอง...3/3
รถตู้คันสีดำที่หญิงสาวนั่งมากับเขาเคลื่อนเข้ามาจอดที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เมื่อได้รับแจ้งจากทางญาติว่าจะมารับศพของนายชาติชาย เมธาวัฒน์ เจ้าหน้าที่ทางห้องเก็บศพก็พาชายหนุ่มและหญิงสาวไปดูศพของผู้เสียชีวิต โชติกาแทบจะยืนไม่ไหว ก้าวขาแทบไม่ออก เมื่อสิ่งที่เธอพยายามหลีกหนีนั้นสุดท้ายแล้วมันก็เป็นเรื่องจริ
สารภาพร้าย คุ้มครอง...3/2
เมื่อแม่บ้านซินเข้าไปดูหญิงสาวอีกครั้งจึงได้เก็บสำรับอาหารออกมาด้วย ในชามชุปไก่ตุ๋นเหลือเพียงน้ำใสๆ ติดก้นถ้วยเท่านั้น แม่บ้านซิน ซึ่งอดีตเคยเป็นคนสนิทของมารดาชายหนุ่ม และนางก็เป็นคนไทยเหมือนกัน เมื่อมารดาของเขาจากไปนางจึงได้รับหน้าที่ดูแลเขาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา“เธอทานอาหารหมดเกลี้ยงเลยค่ะคุณปรานต
قد تعجبك أيضًا
วิศวะร้อนรัก(20+)
Re-match I รีแมทช์160.4K وجهات النظرรักร้ายจอมทระนง
หิมะที่ปลิดปลิว357.2K وجهات النظرคุณหมอสุดปัง! หย่าก่อนไม่รอแล้วนะ
หลิวหลีเสวียเสวี่ย720.2K وجهات النظرเกิดมาร่าน NC20+
Beefy Cat196.1K وجهات النظرท่านประธานคะ เลิกอ่านใจเมียสักที!
มนต์วธู179 وجهات النظرสมรกับพ่อเพื่อน
นรกสร้าง31 وجهات النظرเกิดใหม่คราวนี้ ถึงตานายชดใช้!
ซานเก้อเยา424 وجهات النظرผีเสื้อขยับปีก
ไหล่ซ่า181 وجهات النظر
