All Chapters of สารภาพร้าย: Chapter 1 - Chapter 10

ที่ภัตตาคารอาหารจีนซึ่งตั้งอยู่ในย่านธุรกิจยามค่ำ นักธุรกิจจากสองครอบครัวที่ฝั่งหนึ่งเป็นชาวฮ่องกงชื่อ มิสเตอร์ปีเตอร์ ลี และอีกฝั่งเป็นชาวไทยชื่อ นายชาติชาย เมธาวัฒน์ ต่างฝ่ายต่างก็พาลูกชายและลูกสาวของตนมาด้วย ในตอนนี้พวกเขากำลังร่วมนั่งรับประทานอาหารเลิศรสหลากหลายเมนูที่เป็นต้นตำรับอาหารฮ่องกงกันอย่างมีความสุข เมื่อถึงเวลาที่ต้องคุยเรื่องสำคัญนักธุรกิจใหญ่ทั้งสองคนจึงให้บอร์ดีการ์ดของตนพาเด็กทั้งสองคนออกไปเดินเล่นที่ด้านนอก โดยผู้เป็นพ่อของหนุ่มน้อยวัย 15 ปี ได้บอกกับลูกชายว่า“ดูแลน้องดีๆ นะลูก เดี๋ยวพ่อออกไปรับ”หนุ่มน้อยลูกนักธุรกิจชาวฮ่องกงจึงหันมายิ้มรับกับผู้เป็นพ่อพร้อมกับตอบรับคำบอกนั้นด้วยรอยยิ้ม“ครับ”ท่ามกลางสายตาผู้เป็นพ่อของเด็กหญิงวัย 10 ขวบ ที่กำลังมองสองพ่อลูกด้วยแววตาที่ไม่ซื่อสัตย์“ชาร์ม ออกไปเล่นกับพี่เค้าข้างนอกก่อนนะลูก เดี๋ยวพ่อออกไปรับกลับบ้าน”เด็กสาวผู้มีใบหน้าที่เห็นเค้าความสวยตั้งแต่เด็กจ้องหน้าผู้เป็นพ่อนิ่ง คล้ายยังไม่คุ้นเคยกับหนุ่มน้อยคนนี้ และไม่อยากออกไป แต่เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้เป็นพ่อ เธอจึงขัดไม่ได้ ร่างเล็กในชุดกระโปรงสีขาวยาวคลุมเข่าจึงจำต้อง

โชติการู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอยู่บนเตียงนอนสีขาวขนาดใหญ่ ร่างบางค่อยๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งในขณะที่ยังรู้สึกมีอาการมึนศีรษะอยู่เล็กน้อย ครั้นเธอตั้งสติได้ก็หันไปมองสิ่งต่างๆ รอบตัว ก่อนจะมาหยุดสายตาไว้กับเตียงนอนขนาดใหญ่ที่เธอนั่งอยู่ตอนนี้ เมื่อได้พิจารณาใคร่ครวญสภาพภายในห้องนอนนี้แล้วมันไม่เหมือนบรรยากาศภายในห้องพักของโรงแรม แต่คล้ายกับเป็นห้องนอนส่วนตัวของใครบางคนมากกว่า คำถามต่อมาที่ทำให้หญิงสาวหัวใจสั่นรัวกับตนเองนั่นก็คือ เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ทำไมเธอถึงไม่อยู่ในโรงแรมที่เธอจองห้องพักไว้ ภาพจำครั้งสุดท้ายก่อนที่สติจะเลือนหายไปก็คือเธอได้เข้ามานั่งอยู่ในรถลีมูซีนเพื่อจะเดินทางมายังห้องพักของโรงแรมแล้วไม่ใช่หรือทำไม?ไวเท่าความคิด ร่างบางก็ได้ถลันลุกจากเตียงเดินเร็วๆ ไปเปิดประตูห้องเพื่อจะออกไปดูว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ แต่เมื่อทันทีที่มือเรียวดึงประตูเข้ามาเพื่อจะออกไปเธอก็ได้พบผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้องตอนนี้โชติกาเบิกตามองคนตรงหน้าด้วยแววตาตื่นตระหนกตกใจ เพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ผู้หญิงคนนี้ประมาณอายุน่าจะราวสี่สิบกว่าปีแล้ว รูปร่างอวบเล็กน้อย ผิวขาว ใบหน้

ปรานต์ธรกลับออกมานั่งอยู่ในห้องทำงานส่วนตัวของเขาในเพนท์เฮาส์หรูตามลำพังเช่นกัน ชายหนุ่มอยู่ในเครื่องแต่งกายสีดำทั้งชุดนั่งอยู่บนเก้าอี้ในท่วงท่าที่ดูสง่าและทรงอำนาจ หากแต่ใบหน้าคร้ามคมในแบบผู้ชายชาวจีนนั้นกำลังฉายแววครุ่นคิด และกำลังรอการส่งข่าวใหญ่จากลูกน้องอีกฝั่ง ตั้งแต่วันที่เขาต้องหนีหัวซุกหัวซุนจากการตามล่าของบิดาผู้หญิงคนนี้อยู่หลายเดือนในประเทศไทย จนสามารถหลบหลีกคนของนายชาติชายกลับมายังฮ่องกงได้ด้วยการแฝงตัวไปกับเรือขนส่งขยะพลาสติก เป็นช่วงชีวิตที่หาความสุขไม่ได้และสิ้นหวังเหลือเกินเมื่อไม่มีบิดา หลังจากที่ชายหนุ่มได้มาเหยียบที่ฮ่องกงก็ได้ติดต่อขอความช่วยเหลือจากเพื่อนสนิทของบิดาที่เป็นคนที่มีอิทธิพลมากคนหนึ่งในเมือง ชื่อมิสเตอร์ หยวน ชาง เพื่อขอความช่วยเหลือเขาจึงรอดจากการตามล่า จากวันนั้นเป็นต้นมาชายหนุ่มก็เริ่มสานต่อธุรกิจที่บิดาสร้างไว้โดยมีพ่อบ้านจางคอยแนะนำ และเขาก็ตั้งปณิธานข้อหนึ่งไว้ในใจตลอดมาว่า จะต้องทำให้คนที่ฆ่าบิดาของเขาได้ชดใช้สิ่งที่มันทำอย่างสาสม แต่มันก็ต้องใช้เวลาหลายปีที่จะหาทางจัดการกับนายชาติชายได้ เพราะมันก็เป็นคนที่มีอิทธิพลมากคนหนึ่งในประเทศไทย แต่แล้

เมื่อแม่บ้านซินเข้าไปดูหญิงสาวอีกครั้งจึงได้เก็บสำรับอาหารออกมาด้วย ในชามชุปไก่ตุ๋นเหลือเพียงน้ำใสๆ ติดก้นถ้วยเท่านั้น แม่บ้านซิน ซึ่งอดีตเคยเป็นคนสนิทของมารดาชายหนุ่ม และนางก็เป็นคนไทยเหมือนกัน เมื่อมารดาของเขาจากไปนางจึงได้รับหน้าที่ดูแลเขาตั้งแต่นั้นเป็นต้นมา“เธอทานอาหารหมดเกลี้ยงเลยค่ะคุณปรานต์”“อืม”เขาครางตอบรับโดยไม่เงยหน้ามอง จากนั้นแม่บ้านซินก็ได้เดินออกไปจากห้องเมื่อหมดหน้าที่ ครานี้ใบหน้าที่ก้มต่ำอยู่กับเอกสารบนโต๊ะจึงได้เงยหน้าขึ้นพร้อมกับอาการระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ทิ้งแผ่นหลังลงไปกับพนักเก้าอี้ในท่าทางทางผ่อนคลาย หากแต่ดวงตามองเหม่อสีหน้าคล้ายมีเรื่องให้ครุ่นคิดอยู่ตลอดเวลาปรานต์ธรเดินกลับเข้ามาดูหญิงสาวอีกครั้งก็เห็นว่าเธอไปนั่งกอดเข่าอยู่ที่มุมเดิมในท่าทางเศร้าสร้อย แม้คราวนี้เขาจะเดินเข้ามาใกล้เธออย่างไม่เบาเสียงนัก แต่อีกฝ่ายก็ไม่ยอมหันกลับมามองหน้าเขาเลย เสมือนว่าไม่รับรู้ถึงสิ่งใดกระนั้น ชายหนุ่มจึงใช้ช่วงเวลานี้พิจารณาเธอคนนี้เมื่อ 15 ปีก่อนเขาเคยมีความรู้สึกเอ็นดูเธอตั้งแต่ครั้งแรกที่พบ ถึงขนาดยอมให้กำไลหยกของมารดาเป็นของขวัญในวันที่ทำความรู้จักกัน แต่แล้วเรื่อ

เขาส่งเสียงเรียกอีกครั้งแล้วรอดูปฏิกิริยาอยู่เพียงอึดใจเดียวเท่านั้น ดวงตาคมปลาบก็สาดแสงแรงกล้าขึ้นมายามมองดูบานประตูห้องน้ำที่ทำด้วยวัสดุราคาแพงค่อนข้างแข็งแรงและทนทาน หากมันก็คงจะไม่ทานทนกับแรงกระแทกหนักๆ ซ้ำๆ เท่าไหร่นัก เมื่อตัดสินใจปรานต์ธรก็รวบรวมพละกำลังทั้งหมดยกเท้าถีบบานประตูจนสุดแรง ครั้งเดียวเท่านั้นก็ทำให้กลอนประตูกระเด็นหลุดพร้อมกับเปิดอ้าออก โชติกาที่ยืนถือเศษแก้วไว้ในมือตัวสั่นเทาอย่างหวาดหวั่น เธอไม่เหลือทางเลือกใดอีกต่อไป ตัดสินใจเด็ดขาดแล้วว่าจะให้การตายช่วยให้หลุดพ้นจากทุกอย่าง ก่อนที่ชายหนุ่มจะก้าวเข้ามาถึงตัวหญิงสาวที่กำลังจะใช้เศษแก้วแหลมคมเฉือนที่ลำคอตัวเองอย่างบ้าระห่ำ หากแต่มือหนาก็โฉบฉวยข้อมือเล็กไว้ได้ทันอย่างหวุดหวิดแล้วบิดไปด้านหลังจนมันสร้างความเจ็บปวดให้กับแขนเล็กๆ ของเธอ“โอ๊ย!” เสียงร้องอุทานดังขึ้น“ทำบ้าอะไรของคุณ”เขาตะโกนใส่หน้าเธอด้วยความโมโห จากนั้นก็ลากตัวหญิงสาวมาโยนลงบนเตียงก่อนจะตามลงมาคร่อมอยู่เหนือร่างแน่งน้อยที่กำลังร้องไห้สะอื้น มือหนาทั้งสองข้างตรึงข้อมือเรียวทั้งสองข้างของเธอไว้ ใช้สายตามองเชือดเฉือนกัน“ปล่อย ฉันจะตายมันก็เรื่องของฉัน.