คุ้มครอง...3/3

รถตู้คันสีดำที่หญิงสาวนั่งมากับเขาเคลื่อนเข้ามาจอดที่โรงพยาบาลแห่งหนึ่ง เมื่อได้รับแจ้งจากทางญาติว่าจะมารับศพของนายชาติชาย เมธาวัฒน์ เจ้าหน้าที่ทางห้องเก็บศพก็พาชายหนุ่มและหญิงสาวไปดูศพของผู้เสียชีวิต โชติกาแทบจะยืนไม่ไหว ก้าวขาแทบไม่ออก เมื่อสิ่งที่เธอพยายามหลีกหนีนั้นสุดท้ายแล้วมันก็เป็นเรื่องจริง

จนเมื่อผ้าคลุมสีขาวถูกเปิดออกและได้เห็นใบหน้าของผู้ตายที่ถูกแช่อยู่ในตู้เก็บศพรอญาติมารับผู้เป็นลูกสาวก็ถึงกับปล่อยโฮออกมาอย่างสุดจะกลั้น ผวาเข้าไปกอดศพผู้เป็นบิดาราวกับคนจะขาดใจ

“คุณพ่อ คุณพ่อขา ลูกกลับมาแล้ว ฮือๆ ทำไมถึงเป็นแบบนี้ คุณพ่อทำไมไม่รอชาร์มก่อน ฮือ ชาร์มอยากจะไปอยู่กับคุณพ่อ คุณพ่อ ฮือๆ”

เธอเรียกและเขย่าตัวท่าน มองดวงหน้าที่ขาวซีดผ่านม่านน้ำในดวงตาทั้งสองข้างด้วยหัวใจที่แตกสลาย แต่สำหรับอีกคนที่ยืนมองอยู่ข้างๆ กลับรู้สึกว่าภาพตรงหน้าเป็นภาพที่สวยงามถูกใจเขายิ่งนัก ที่วันนี้ ไอ้ฆาตกรที่สังหารบิดาของเขาอย่างเลือดเย็นมันได้ตายลงไปแล้ว

ปรานต์ธรแสยะยิ้มออกมาทั้งที่แววตาเหี้ยมเกรียม ก่อนที่เขาจะเอ่ยบอกกับเธอว่า

“พอได้แล้ว ไม่ว่าคุณจะร้องเรียกพ่อของคุณเท่าไหร่ เค้าก็ไม่มีวันตื่นขึ้นมาพูดกับคุณได้อีกแล้ว”

เอ่ยจบเขาก็หันไปพยักหน้ากับลูกน้องที่ติดตามมาด้วยให้นำศพของนายชาติชายไปที่รถเพื่อประกอบพิธีทางศาสนาตามขั้นตอนต่อไป โดยมีเสียงร้องไห้คร่ำครวญของผู้เป็นลูกสาวเพียงคนเดียวคลอตามไปด้วย

เขาเข้าใจหัวอกของโชติกายามนี้เป็นอย่างดีว่ามันเจ็บปวดทรมานมากแค่ไหนกับการสูญเสียบุคคลอันเป็นที่รักหนึ่งเดียวในชีวิต มันคงเหมือนฟ้าถล่มดินทลายลงตรงหน้าเลยสินะ ภาพของบิดาที่นอนจมกองเลือดในวันนั้นยังติดอยู่ในใจเขาไม่อาจลบเลือน ไม่มีเหตุการณ์ใดบ่งบอกให้รู้ล่วงว่าจะเกิดเหตุร้ายขึ้นกับท่าน ทุกอย่างมันเกิดขึ้นในวันที่เขาไม่ทันตั้งตัวอะไรเลย และในตอนนี้ตัวเธอเองก็เช่นกัน

เมื่อมาถึงที่วัดชายหนุ่มก็สั่งคนของเขาให้นำร่างของนายชาติชายเข้าเตาเผาทันที โชติกาไม่สามารถเอื้อนเอ่ยอะไรได้แม้ว่าใจจริงอยากจะให้มีการตั้งสวดพระอภิธรรมศพของบิดาบ้างสักคืน เธอเอาแต่ร้องไห้จนแทบยืนไม่ไหว ดวงตาแดงก่ำทั้งสองข้างได้แต่มองเปลวควันสีดำที่พวยพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้า

“ฮือ คุณพ่อ”

ไม่ว่าใครจะตราหน้าบิดาเธอว่าเป็นคนเลวขนาดไหน แต่สำหรับลูกคนนี้ หญิงสาวกลืนก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ในลำคอก่อนจะแหงนหน้าขึ้นมองไปบนท้องฟ้าคล้ายกำลังมองหาบิดาอันเป็นที่รัก ริมฝีปากอิ่มระบายเป็นรอยยิ้มหม่นออกมา บอกกับท่านด้วยหัวใจของเธอว่า

‘คุณพ่อจะเป็นที่รักของลูกเสมอ’

ก่อนที่เจ้าตัวจะแบกรับความเสียใจนั้นไว้ไม่ไหวอีกต่อไป ล้มหมดสติลงในอ้อมแขนอันเย็นชาและแข็งกระด้างของเขา

หญิงสาวรู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้งก็พบว่าตัวเองได้กลับมาอยู่ที่คอนโดมิเนียมของเขาแล้ว เมื่อดันกายลุกขึ้นมานั่งในท่าทางที่เหม่อลอยพร้อมกับคิดทบทวนเหตุการณ์ก่อนหน้านี้ ใบหน้าอันซีดขาวของบิดาที่บรรจุอยู่ในหีบห่อพลาสติกกระทั่งเปลวควันที่พวยพุ่งขึ้นไปบนท้องฟ้าเธอก็รู้อย่างแน่ชัดแล้วว่านั่นไม่ใช่ความฝัน หากเป็นเรื่องราวอันแสนเลวร้ายและเจ็บปวดที่เกิดขึ้นจริงในชีวิตของเธอ

หญิงสาวรู้สึกเคว้งคว้างดั่งนั่งเรืออยู่ในกลางมหาสมุทรที่กำลังเผชิญกับมรสุมลูกใหญ่ท่ามกลางสายฝนที่ตกลงมาไม่ขาดสาย ดวงตาที่ทอดมองไปเบื้องหน้าอ้างว้างว่างเปล่าราวกับไม่มีความหวังใดๆ หลงเหลืออยู่อีกเลย เธอไม่สามารถยืนหยัดอยู่อย่างเข้มแข็งต่อไปได้ เมื่อความคิดหนึ่งที่อยากจะหลุดพ้นผุดขึ้นมาในหัว ร่างบางจึงลุกขึ้นแล้วเดินเข้าไปในห้องน้ำ ดวงตาที่มีร่องรอยบวมช้ำแดงก่ำมองไปยังแจกันดอกไม้ประดับที่ทำจากแก้วคริสตัล ความคิดชั่ววูบทำให้เธอยื่นมือไปมันขึ้นมา มองอยู่เพียงชั่วอึดใจก่อนจะทุ่มมันลงตกกระแทกกับพื้นจนแตกออกจากกันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อยกระจายเกลื่อนพื้นกลายเป็นเศษแหลมคมพร้อมที่จะเป็นอาวุธได้ทันที

เสียงดังเพล้งในห้องนอนทำให้ชายหนุ่มที่นั่งหน้านิ่วคิ้วขมวดอยู่ด้านนอกได้ยินและเกิดสังหรณ์ใจจึงรีบเข้าไปดูหญิงสาวในห้องทันที เมื่อเปิดประตูเข้ามาก็พบเพียงร่องรอยความว่างเปล่าบนเตียง ไวเท่าความคิดร่างสูงรีบก้าวเท้าเร็วๆ ไปยังห้องน้ำและเปิดประตูหวังจะเข้าไป แต่ทว่าประตูกลับถูกล็อกจากทางด้านใน

“บ้าเอ้ย!”

เสียงสบถออกมาอย่างหัวเสีย ก่อนที่เสียงเข้มจะตะโกนเข้าไป

“ชาร์ม คุณกำลังจะทำอะไร ออกมาคุยกันก่อน ชาร์ม!ชาร์ม! ผมไม่คิดว่าคุณจะเป็นคนขี้ขลาดถึงขนาดยอมฆ่าตัวตายเพื่อหนีปัญหาแบบนี้”

หญิงสาวที่กำเศษกระเบื้องไว้ในมือกำลังส่งเสียงสะอื้น หันมองไปยังบานประตูที่มีอีกคนตะโกนเข้ามา

“เปิดประตูแล้วออกมาคุยกับผมเดี๋ยวนี้ ถ้าคุณไม่เปิดผมจะพังมันเข้าไปแล้วจะจัดการกับคุณ ถ้าผมยังไม่ยอมให้คุณตาย คุณก็ยังตายไม่ได้ ได้ยินรึเปล่า ชาร์ม!”

^

^

^

***โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยน้า

ส่งกำลังใจมาในรูปแบบคอมเมนต์ให้มนสิหน่อยนะค้าาาา รออ่านยู้วววว ขอบคุณค่า