ทำไมต้องเธอ...1/1

ที่ภัตตาคารอาหารจีนซึ่งตั้งอยู่ในย่านธุรกิจยามค่ำ นักธุรกิจจากสองครอบครัวที่ฝั่งหนึ่งเป็นชาวฮ่องกงชื่อ มิสเตอร์ปีเตอร์ ลี และอีกฝั่งเป็นชาวไทยชื่อ นายชาติชาย เมธาวัฒน์ ต่างฝ่ายต่างก็พาลูกชายและลูกสาวของตนมาด้วย ในตอนนี้พวกเขากำลังร่วมนั่งรับประทานอาหารเลิศรสหลากหลายเมนูที่เป็นต้นตำรับอาหารฮ่องกงกันอย่างมีความสุข เมื่อถึงเวลาที่ต้องคุยเรื่องสำคัญนักธุรกิจใหญ่ทั้งสองคนจึงให้บอร์ดีการ์ดของตนพาเด็กทั้งสองคนออกไปเดินเล่นที่ด้านนอก โดยผู้เป็นพ่อของหนุ่มน้อยวัย 15 ปี ได้บอกกับลูกชายว่า

“ดูแลน้องดีๆ นะลูก เดี๋ยวพ่อออกไปรับ”

หนุ่มน้อยลูกนักธุรกิจชาวฮ่องกงจึงหันมายิ้มรับกับผู้เป็นพ่อพร้อมกับตอบรับคำบอกนั้นด้วยรอยยิ้ม

“ครับ”

ท่ามกลางสายตาผู้เป็นพ่อของเด็กหญิงวัย 10 ขวบ ที่กำลังมองสองพ่อลูกด้วยแววตาที่ไม่ซื่อสัตย์

“ชาร์ม ออกไปเล่นกับพี่เค้าข้างนอกก่อนนะลูก เดี๋ยวพ่อออกไปรับกลับบ้าน”

เด็กสาวผู้มีใบหน้าที่เห็นเค้าความสวยตั้งแต่เด็กจ้องหน้าผู้เป็นพ่อนิ่ง คล้ายยังไม่คุ้นเคยกับหนุ่มน้อยคนนี้ และไม่อยากออกไป แต่เมื่อได้ยินคำสั่งของผู้เป็นพ่อ เธอจึงขัดไม่ได้ ร่างเล็กในชุดกระโปรงสีขาวยาวคลุมเข่าจึงจำต้องเดินตามหลังเด็กหนุ่มคนนั้นออกไป พร้อมกับพี่เลี้ยงของทั้งสองฝ่าย

ทั้งสองคนเข้ามาอยู่ในห้องรับรองพิเศษอีกห้องหนึ่งที่ได้ถูกจัดเตรียมไว้รออยู่แล้วในอีกทางด้านหนึ่งของร้านอาหาร ครั้นทั้งสองคนเข้ามาอยู่ในห้องด้วยกันตามลำพังโดยมีพี่เลี้ยงยืนคอยดูแลความเรียบร้อยอยู่ข้างนอกหลังผ้าม่านสีแดงบางๆ กั้น หนุ่มน้อยผู้มีใบหน้าหล่อเหลาออกไปทางคนที่มีเชื้อสายจีน แต่แววตาคมเอาแต่จ้องมองเด็กหญิงด้วยรอยยิ้มจึงได้พูดขึ้นเป็นประโยคแรกกับเธอว่า

“ชื่ออะไรเหรอเราอะ”

ดวงตากลมใสที่ฉายแววหวาดกลัวเขาอยู่เล็กน้อยเหลือบมอง ครั้นเห็นรอยยิ้มประดับอยู่บนใบหน้าหล่อเหลาตามช่วงวัยนั้นเธอก็หายกลัวเขาลงมาก จึงตอบว่า

“ชื่อชาร์มค่ะ”

เขาเม้มริมฝีปากอมยิ้มพร้อมกับพยักหน้าเบาๆ ก่อนจะเอ่ยแนะนำตัวเองกับเธอ

“พี่ชื่อปรานต์ธร หรือจะเรียกว่าพี่ปรานต์ก็ได้”

หยุดคำพูดไว้ครู่หนึ่งเพื่อมองหน้าเด็กสาวก่อนเอ่ยต่อด้วยแววตาชื่นชอบอย่างไม่ปกปิดออกมาว่า

“น้องน่ารักจัง มีแฟนรึยัง”

คำถามของเด็กชายวัย 15 ที่เริ่มมีความรู้สึกด้านอารมณ์สนใจเพศตรงข้ามถามกับเด็กหญิงวัย 10 ขวบที่ยังไร้เดียงสา ทำให้เด็กหญิงได้แต่จ้องมองเขาตาแป๋วเงียบๆ

“รู้จักคำว่า ‘แฟน’ มั้ย”

เด็กหญิงส่ายหน้าเบาๆ แล้วเม้มริมฝีปากจิ้มลิ้ม ได้ยินเสียงหัวเราะจากคนถามเบาๆ เช่นกัน ก่อนเขาจะเอ่ยขึ้นมาใหม่

“ตอนนี้คงยังไม่รู้อะไรเกี่ยวกับเรื่องนี้สินะ หึหึ”

เมื่อได้ยินเสียงหัวเราะดวงตากลมใสจึงเหลือบขึ้นมองหน้าเขาก่อนจะหลุบมองต่ำ เม้มริมฝีปากอย่างต้องการสงวนคำพูดของเธอไว้อย่างเดิม ก่อนสายตาคู่นั้นจะแลเห็นกำไลหยกงามสีเขียวธรรมชาติดูแวววาวสะท้อนแสงไฟอยู่ข้อมือข้างซ้ายของเขา เด็กสาวจ้องดูมันอยู่อย่างสนใจจนไม่อาจละสายตาได้เลย คล้ายมีบางอย่างสะกดเธอเอาไว้ ตราบเมื่อได้ยินเสียงกังวานของเด็กชายที่เริ่มแตกเนื้อหนุ่มเอ่ยขึ้น

“ชอบเหรอ”

เขาถามเมื่อเห็นเธอจ้องมันนานแล้ว ดวงตาที่สะท้อนความสนใจจึงเหลือบมองเขาอีกครั้ง หากแต่ก็ไม่ตอบอะไรออกมาเอาแต่ทำปากมุบมิบแล้วเบนหน้าไปทางอื่น เฝ้ารอผู้เป็นพ่อมารับออกไปจากห้องนี้

แล้วในนาทีต่อมาข้อมือเล็กที่วางไว้ข้างตัวก็ถูกมือนุ่มของอีกคนจับขึ้นมาพร้อมกับสวมกำไลที่เคยอยู่ในข้อมือของตนให้เธอ จากนั้นจึงเอ่ยว่า

“ตอนนี้อาจจะยังหลวมไปนะ แต่พอชาร์มโตขึ้นมันก็จะใส่ได้พอดี”

เด็กสาวที่ไม่ค่อยพูดได้แต่เบิกตามองเขาด้วยแววฉงน สลับกับมองกำไลหยกที่ตอนนี้เปลี่ยนมาอยู่ในข้อมือตัวเอง เด็กสาวยอมรับว่าเธอชอบกำไลหยกของเขา และกำลังคิดว่าจะให้บิดาผู้ตามใจเธอทุกเรื่องซื้อมันมาให้เป็นของประดับตามประสาเด็กผู้หญิงที่ชอบของสวยงาม แต่ไม่นึกว่าเขาจะมอบมันให้เธอในตอนนี้

“ชอบมั้ย พี่ให้”

นานเป็นอึดใจกว่าจะได้ยินเสียงตอบแผ่วเบาจากสาวน้อยกลับมาว่า

“ชอบค่ะ แต่ไม่เอาก็ได้ เดี๋ยวขอคุณพ่อซื้อให้”

เด็กสาวตอบอย่างเกรงใจ และกำลังจะถอดคืน หากแต่ฝ่ามือนุ่มนิ้วมือทั้งสิบเรียวยาวคล้ายมือของสตรีก็รั้งมือเล็กนั้นไว้ บอกกับเธอว่า

“พี่ให้เป็นของขวัญที่เราได้พบกันครั้งแรก อีกไม่กี่วันพี่ต้องกลับฮ่องกงแล้ว หยกนี้จะทำให้เราได้เจอกันอีก”

คำพูดที่มีนัยยะนั้นยากที่เด็กหญิงในวัยสิบขวบจะเข้าใจความหมายที่แท้จริง อีกอย่างตอนนี้เธอก็ไม่ค่อยฟังที่เขาพูดเพราะสมองมัวแต่จดจ่อ หลงใหลกับเครื่องประดับงดงามชิ้นใหม่ที่ได้จากเขา หนุ่มน้อยเห็นเธอชื่นชอบก็ดีใจ อีกอึดใจต่อมาเด็กสาวจึงเงยหน้าขึ้นมองเขา คราวนี้เธอส่งยิ้มหวานให้ ปรานต์ธรจึงได้เห็นรอยยิ้มที่จะติดตรึงอยู่ในใจเขาไปอีกนาน พร้อมเสียงหวานๆ ของเธอว่า

“ขอบคุณค่ะ”

“พี่อยู่ฮ่องกง โตขึ้นไปหาพี่นะ”

“ค่ะ”

ทั้งคู่เริ่มที่จะพูดคุยทำความรู้จักกันได้ไม่นานทันใดนั้นผู้ติดตามที่เป็นชายวัยกลางคนสวมชุดดำก็วิ่งเข้ามาในห้องแล้วกระชากตัวเด็กผู้ชายออกไป ในขณะที่มือเขากำลังกำแหวนหยกที่มีลักษณะคล้ายคลึงกันที่ห้อยไว้ในคอ แรงกระชากทำให้เชือกสีแดงเส้นเล็กหลุดจากมือเขา และมันก็ร่วงหล่นลงมาที่พื้นโดยที่เด็กหนุ่มไม่รู้ตัว

“นายน้อยเราต้องรีบไปจากที่นี่”

เสียงแห่งความตื่นกลัวนั้นดังขึ้นพร้อมกับคนที่ดูแลเขามาพาตัวเขาออกไป ในเวลาไล่เลี่ยกันพี่เลี้ยงของฝ่ายเด็กหญิงก็รีบมาคุ้มครองและพาตัวเธอออกไปอยู่ในที่ปลอดภัยให้เร็วที่สุดเช่นกัน แต่ทว่าเด็กหญิงก็ได้ก้มเก็บแหวนหยกวงเล็กนั้นไว้ในกำมือโดยไม่บอกใคร คิดว่าจะวิ่งนำออกไปคืนให้กับเขา แต่ก็ถูกจับแยกไปอีกทางก่อนเธอจะเอ่ยปาก

“วะ แหวน...หล่น”

“เกิดอะไรขึ้นครับลุงจาง คุณพ่อล่ะ”

ชายคนนั้นหันมามองเขาด้วยสีหน้าตึงเครียดปนสลดหดหู่ ก่อนจะรีบบอกความจริง

“นายใหญ่ถูกยิงเสียชีวิตแล้วครับ เราต้องรีบไป”

“คุณพ่อ ทำไม!”

“อีกฝ่ายมันหักหลังเราครับนายน้อย ไม่มีเวลาแล้วเราต้องรีบไป”

ผู้ดูแลบอกด้วยน้ำเสียงร้อนรน ในขณะที่รอบอร์ดีการ์ดอีกส่วนมาคุ้มครองพาทายาทของผู้ล่วงลับหนีไปจากสถานที่อันตรายแห่งนี้

“คุณพ่อ แล้วเราจะทิ้งคุณพ่อไว้ที่นี่เหรอครับ”

“ไม่ทิ้งครับ แต่เราจะกลับมารับ ศพ นายใหญ่ทีหลัง ไปครับนายน้อย”

ชายวัยกลางคนพูดคำว่า ‘ศพ’ ออกมาด้วยความลำบากใจยิ่ง

“ไม่ ผมจะไม่ทิ้งคุณพ่อไว้ที่นี่คนเดียว”

ปรานต์ธรตอบอย่างเด็ดเดี่ยว แววตาคมประดุจแววตาเหยี่ยวไม่มีความขลาดกลัว ทันใดนั้นร่างของหนุ่มน้อยก็พุ่งตรงเข้าไปในห้องอาหารก่อนที่ใครจะห้ามไว้ทันเพื่อไปหาบิดาที่เขาไม่เชื่อว่าจะจากเขาไปแล้ว แต่แล้วภาพที่เห็นก็ทำให้เขาถึงกับช็อก เมื่อคนที่นอนหงายจมกองเลือดอยู่ข้างโต๊ะนั้นเป็นคนที่เขารักที่สุด และคนที่ถือปืนไว้ในมือก็คือคนที่นั่งคุยสรวลเสเฮฮากับเขาเมื่อสักครู่เช่นกัน หากตอนนี้ใบหน้าของคนที่คิดว่าใจดีก็ได้เปลี่ยนเป็นโหดเหี้ยมที่สุด เมื่อมันกำลังเล็งอาวุธที่ประกอบขึ้นจากโลหะที่ใส่ปลอกเก็บเสียงมาที่เขาหมายจะลั่นไกปลิดชีพให้หมดลมหายใจไปพร้อมกับบิดา

“นายน้อย ไปเร็ว!”

หลังจากวันนั้นภาพที่บิดาเสียชีวิตก็ติดแน่นอยู่ในความทรงจำของเด็กหนุ่มจนกระทั่งเติบโตขึ้นมาเป็นชายหนุ่มที่แข็งแกร่ง หลีกเร้นจากการถูกไล่ล่าของนายชาติชาย เมธาวัฒน์ บิดาของโชติกา ผู้หญิงที่เขาต้องกลับมาคิดบัญชีแค้นย้อนหลังกับเธอ!

^

^

^

***โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยน้า ถ้าชอบก็คอมเมนต์บอกด้วยนะคะ ขอบคุณค่า

อยากอ่านทุกวัน กดหัวใจให้กันบ้างน้าาาา