บทนำ

ภายในห้องของคอนโดมิเนียมหรูซึ่งตั้งตระหง่านโดดเด่นอยู่ในย่านใจกลางเมืองของกรุงเทพฯ ชายหนุ่มรูปร่างสูงใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาคมสัน คิ้วเข้มเหนือดวงตาคมปลาบแววตาแลดูดำมืดหากก็เต็มไปด้วยความมีเสน่ห์น่าดึงดูดอย่างเหลือล้น จมูกโด่งเป็นสันรับกับริมฝีปากหยักได้รูป ผิวขาวสะอ้าน กลิ่นกายหอมละมุน สวมเสื้อเชิ้ตสีน้ำเงินเข้มพับแขนเสื้อขึ้นมาจนถึงข้อศอกเข้าคู่กับกางเกงสแล็กส์สีดำ

ใบหน้าไม่ค่อยปรากฏรอยยิ้มให้ใครเห็นเท่าไหร่นักอันเป็นบุคลิกเฉพาะตัวกำลังยืนหันหลังควงแก้วก้านยาวที่บรรจุน้ำสีอำพันอยู่ตรงผนังกระจกบานใหญ่ที่มองเห็นทัศนียภาพภายนอกบนคอนโดสูงได้กว้างไกลสุดลูกหูลูกตา ดวงตาทอดมองไปบนเวิ้งฟ้าเบื้องหน้าอย่างไร้จุดโฟกัส หากหัวใจข้างในกำลังรอลุ้นระทึกกับผลบางอย่างที่กำลังจะเกิดขึ้นในไม่ช้า

ครู่ต่อมาหญิงสาวผู้มีใบหน้าสวยหวานคนหนึ่งก็เดินออกมาจากห้องนอนที่เปิดประตูทิ้งไว้ สีหน้าของเธอดูเศร้าหม่น ดวงตากลมสวยปรากฏริ้วรอยแดงเรื่อคล้ายกำลังจะร้องไห้เต็มทน เนื้อตัวเธอสั่นเกร็งไปหมดลามขึ้นมาถึงริมฝีปากบางอิ่มสวยก็กำลังสั่นระริกมากขึ้นทุกทีจนเจ้าตัวจำต้องขบเม้มเอาไว้

ปรานต์ธร หรือ แพทริค ลี หนุ่มลูกครึ่งไทย-ฮ่องกง นักธุรกิจข้ามชาติในวัย 30 ปี เจ้าของบริษัทลงทุนในกลุ่มธุรกิจอสังหาริมทรัพย์รายใหญ่ ซึ่งมีบริษัทแม่อยู่ที่ฮ่องกง ชายหนุ่มหันกลับไปมองทางเบื้องหลังช้าๆ เมื่อรู้สึกว่าใครอีกคนกำลังเดินออกมา ใบหน้าคมคงความเคร่งขรึมไว้ไม่เปลี่ยนแปลง หากแต่ดวงตาคมดำมืดจนดูน่ากลัวนั้นทำเอาหญิงสาวที่กำเครื่องทดสอบการตั้งครรภ์ไว้แน่นทั้งสองอันบังเกิดความกลัวขึ้นมาจับใจ

เขาจะทำอย่างไรกับเธอ เมื่อรู้ว่าเธอกำลัง...ตั้งครรภ์

ร่างสูงนั้นประสานสายตากับแววตาที่สั่นไหวระริกอยู่นิ่งนาน ก่อนเขาจะขยับตัวก้าวเดินมาหยุดอยู่ที่บาร์ที่มีเครื่องดื่มที่เจ้าตัวโปรดปรานให้เลือกหลากหลาย ชายหนุ่มกระดกน้ำสีสวยในแก้วที่เหลือลงในลำคอจนหมด ก่อนจะกระแทกก้นแก้วลงบนเคาน์เตอร์จนเกิดเสียงดังกึก บ่งบอกถึงอารมณ์บางอย่างที่ระอุอยู่ในหัวใจ แล้วจึงหันมาเผชิญหน้ากับหญิงสาวที่ยืนตัวสั่นเทาเหมือนลูกนกยามต้องสายลมแรงด้วยแววตากร้าวแข็ง

“ผลเป็นไง”

เสียงเข้มหลุดออกมาจากริมฝีปากหยัก พานเรียกน้ำตาหยดแรกของหญิงสาวออกมาด้วย โชติกา เมธาวัฒน์ สะอื้นไห้ราวกับเรื่องที่เกิดขึ้นเป็นสิ่งที่หนักหนาสาหัสสำหรับตัวเธอเหลือเกิน ก่อนจะได้ยินน้ำเสียงเรียบนิ่งถามขึ้น

“ผมถามว่าผลเป็นไง”

ปรานต์ธรเอ่ยถามในโทนเสียงเดิมขึ้นอีกครั้ง กระตุ้นให้เธอรีบตอบคำถามโดยเร็ว และเหมือนหญิงสาวที่ยืนแบกรับเรื่องหนักอกอยู่นั้นจะหมดความอดทนกับเขาแล้วเหมือนกัน ที่ผ่านมาเขาข่มเหงรังแกเธออย่างไม่เหลือศักดิ์ศรีใดๆ เลย

มือเรียวจึงตัดสินใจปาเครื่องทดสอบการตั้งครรภ์ที่กำอยู่ในมือไปกระแทกอกแกร่งเต็มแรงด้วยความเดือดดาลใจ ร่างสูงไม่หลบหลีก ยืนเป็นเป้านิ่งรองรับสิ่งที่เธอเขวี้ยงปามาใส่ด้วยสีหน้าตึงเข้ม ตามมาด้วยเสียงกรีดร้อง

“ฉันท้อง ฉันท้อง ฉันท้อง คราวนี้คุณจะเอายังไงกับฉัน”

เสียงกรีดร้องออกมาเมื่อจบประโยคสุดท้ายพร้อมหยดน้ำตาที่พรั่งพรู ก่อนร่างนั้นจะทรุดลงบนพื้นเหมือนคนไร้ซึ่งเรี่ยวแรง ปล่อยเสียงสะอื้นราวกับคนจะขาดใจ เป็นภาพที่น่าสงสาร หากแต่ในสายตาของผู้ชายที่ไร้หัวใจคนนี้คงจะสะใจที่เห็นสภาพอันน่าเวทนาของเธอ

“คุณไม่ต้องคร่ำครวญไปหรอก เด็กคลอดเมื่อไหร่ ผมจะพาเค้าไปทันที แล้วจากนั้น คุณก็จะเป็นอิสระ”

เสียงเข้มเอ่ยขึ้นช้าๆ ราวกับใบมีดกรีดลึกลงไปในหัวใจหญิงสาวจนเกิดเป็นแผลเหวอะหวะ ใบหน้าเปื้อนหยาดน้ำตาสะบัดไปมา ปากพร่ำพูด

“ไม่ ฉันไม่ให้คุณเอาลูกฉันไป...ไม่”

จบคำ ร่างนั้นก็เอนฟุบลงกับพื้น ท่ามกลางเสียงเรียกที่ตกตะลึงของชายหนุ่ม เขารีบถลาเข้ามารับศีรษะของหญิงสาวก่อนจะกระแทกกับพื้นแข็งๆ ประคองให้อยู่ในอ้อมแขน พลางเขย่าตัวเธอเบาๆ เรียกสติ

“ชาร์ม!”

^

^

^

***โปรดติดตามตอนต่อไปด้วยนะคะ ขอบคุณค่า

***ฝากกดเข้าชั้นไว้เพื่อรอัพเดจตอนต่อไป และเป็นกำลังให้มนสิในเรื่องนี้ด้วยน้าาา