เธอคนเดียว...2/2

โชติการู้สึกตัวตื่นขึ้นมาอยู่บนเตียงนอนสีขาวขนาดใหญ่ ร่างบางค่อยๆ ดันตัวเองให้ลุกขึ้นมานั่งในขณะที่ยังรู้สึกมีอาการมึนศีรษะอยู่เล็กน้อย ครั้นเธอตั้งสติได้ก็หันไปมองสิ่งต่างๆ รอบตัว ก่อนจะมาหยุดสายตาไว้กับเตียงนอนขนาดใหญ่ที่เธอนั่งอยู่ตอนนี้ เมื่อได้พิจารณาใคร่ครวญสภาพภายในห้องนอนนี้แล้วมันไม่เหมือนบรรยากาศภายในห้องพักของโรงแรม แต่คล้ายกับเป็นห้องนอนส่วนตัวของใครบางคนมากกว่า คำถามต่อมาที่ทำให้หญิงสาวหัวใจสั่นรัวกับตนเองนั่นก็คือ เธอมาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร ทำไมเธอถึงไม่อยู่ในโรงแรมที่เธอจองห้องพักไว้ ภาพจำครั้งสุดท้ายก่อนที่สติจะเลือนหายไปก็คือเธอได้เข้ามานั่งอยู่ในรถลีมูซีนเพื่อจะเดินทางมายังห้องพักของโรงแรมแล้วไม่ใช่หรือ

ทำไม?

ไวเท่าความคิด ร่างบางก็ได้ถลันลุกจากเตียงเดินเร็วๆ ไปเปิดประตูห้องเพื่อจะออกไปดูว่ามันเกิดเรื่องอะไรขึ้นกับเธอกันแน่ แต่เมื่อทันทีที่มือเรียวดึงประตูเข้ามาเพื่อจะออกไปเธอก็ได้พบผู้หญิงคนหนึ่งยืนอยู่หน้าห้องตอนนี้

โชติกาเบิกตามองคนตรงหน้าด้วยแววตาตื่นตระหนกตกใจ เพราะไม่เคยเห็นหน้ามาก่อน ผู้หญิงคนนี้ประมาณอายุน่าจะราวสี่สิบกว่าปีแล้ว รูปร่างอวบเล็กน้อย ผิวขาว ใบหน้าลักษณะเหมือนคนจีน รวบผมมวยเก็บเรียบร้อย ยืนอยู่ในชุดแม่บ้าน หล่อนมองเธอในสีหน้าเรียบเฉย หากยังไม่ทันที่เธอจะพูดหรือซักถามคำใดออกมา อีกฝ่ายก็เอ่ยปากขึ้นเสียก่อน

“คุณตื่นแล้วเหรอคะ ดิฉันกำลังจะเข้าไปดูคุณอยู่พอดี”

ประโยคที่ออกจากปากผู้หญิงที่เข้าสู่วัยกลางคนคนนี้เปล่งออกมาเป็นภาษาไทยชัดเจนทุกคำ และน้ำเสียงก็นุ่มน่าฟังซึ่งอาจตรงกันข้ามกับสีหน้าที่ค่อนไปทางดุสักเล็กน้อย

โชติกากระอึกกระอัก ดวงตาที่กลอกมองสิ่งต่างๆ ไปมากำลังบ่งบอกให้รู้ว่าตอนนี้เธอกำลังรู้สึกไม่ปลอดภัย ก่อนดวงตาหวานจะแลสบกับดวงตายาวรีชั้นเดียวของคนตรงหน้า แล้วเอ่ยว่า

“คุณเป็นใคร แล้วฉันมาอยู่ที่นี่ได้ยังไง...”

เธอเว้นวรรคประโยคไปครู่หนึ่งเมื่อนึกบางอย่างขึ้นมาได้ แล้วจึงเอ่ยต่อมาในสีหน้าที่ดูผ่อนคลายขึ้น “คุณเป็นคนของคุณพ่อฉันใช่มั้ยคะ คุณพ่อรู้ว่าฉันแอบมาที่ฮ่องกงเลยให้คนมาตามฉันกลับ”

ผู้หญิงตรงหน้าเธอเหยียดริมฝีปากเป็นรอยยิ้มออกแวบเดียวก่อนจะตอบ

“ไม่ใช่ค่ะ ดิฉันไม่ใช่คนของคุณพ่อคุณ และคนทุกคนที่อยู่ในห้องนี้ รวมถึงคนที่สั่งให้พาตัวคุณมาที่นี่ล้วนเป็นศัตรูกับคุณพ่อของคุณค่ะ”

แม่บ้านที่ดูแลความเรียบร้อยในเพนท์เฮาส์นี้เอ่ยกับเธออย่างสุภาพหากน้ำเสียงที่เอ่ยออกมากลับฟังดูเยียบเย็นขึ้นทุกถ้อยความ ทำให้คนฟังถึงกับพูดอะไรไม่ออกชั่วขณะหนึ่ง และไม่เข้าใจในสิ่งที่อีกฝ่ายพูดด้วย

“หมายความยังไงคะ ฉันถูกจับตัวมางั้นเหรอ ทำไมพวกคุณต้องจับตัวฉันมา เรียกค่าไถ่งั้นเหรอ พวกคุณรู้ว่าคุณพ่อของฉันเป็นนักธุรกิจอย่างนั้นใช่มั้ย”

“คำถามนี้ ให้คุณไปเอาคำตอบกับคุณปรานต์เองนะคะ”

ชื่อบุคคลที่ถูกกล่าวถึงทำให้หญิงสาวยืนตะลึง ขณะเดียวกันทั้งภาพและน้ำเสียงของใครคนหนึ่งก็กลับดังก้องขึ้นในหัว

“พี่ชื่อปรานต์ธร หรือจะเรียกพี่ปรานต์ก็ได้”

ก่อนที่แม่บ้านจะเดินจากเธอไป หญิงสาวก็ตะโกนประโยคนี้ขึ้นมา

“คุณปรานต์ที่คุณเอ่ยถึง ใช่ปรานต์ธรรึเปล่าคะ”

ร่างของแม่บ้านหยุดชะงัก แต่ก็ไม่ได้หันกลับมามองเธอ โชติกายืนรอฟังคำตอบด้วยใจที่ลุ้นระทึก ก่อนจะได้ยินน้ำเสียงเย็นชาจากคนที่หันหลังคุยกับเธออยู่ตอนนี้ขึ้นมาว่า

“อีกไม่นานคุณก็จะได้รู้เองค่ะ ว่าใช่คนเดียวกับที่คุณว่ารึเปล่า”

เอ่ยจบแม่บ้านก็เดินจากเธอไป ปล่อยทิ้งให้หญิงสาวยืนอยู่ลำพังท่ามกลางความหวั่นกลัวในตอนนี้ คล้ายว่าภายในสถานที่ที่เธอคิดว่าเป็นเพนท์เฮาส์ของใครสักคนมีเธออยู่เพียงคนเดียว หญิงสาวเดินไปเปิดประตูบานเดียวกับที่แม่บ้านเพิ่งเดินออกไป หากมันถูกปิดล็อกจากทางด้านนอกเสียแล้ว กวาดสายตามองไปรอบตัวก็ไม่พบทางออกอื่น แม้แต่ช่องทางระบายอากาศเล็กๆ เธอก็ไม่เห็น ตอนนี้พูดได้ว่าแม้เธอจะมีปีกก็บินหนีออกไปจากห้องกว้างที่ดูหรูหราน่าอยู่นี้ไม่ได้

ร่างบางจึงเดินกลับเข้ามาในห้องนอนเพื่อจะค้นหากระเป๋าเดินทางและของใช้อื่นๆ ของเธอ หากว่าเจอโทรศัพท์มือถือจะได้โทรขอความช่วยเหลือจากบิดาของเธอได้ ทว่าหาเท่าใดก็หาไม่พบทำให้ตอนนี้เธอรู้สึกถึงความสิ้นหวังที่จะหลุดออกไปจากที่นี่ได้ ระหว่างที่นั่งรอโชติกาก็ได้คิดถึงคำพูดของแม่บ้านคนนั้น ว่าคนที่นี่ต่างก็เป็นศัตรูกับบิดาของเธอ มันหมายความว่าอย่างไร และที่พวกเขาจับตัวเธอมาไว้ที่นี่ก็เพื่อจะใช้เธอเป็นเครื่องต่อรองแลกเปลี่ยนอะไรบางอย่างกับบิดาของเธออย่างนั้นใช่หรือไม่

และนี่คือเหตุผลที่บิดาห้ามไม่ให้เธอมาเหยียบที่ฮ่องกง ก็เพราะกลัวจะเกิดเหตุการณ์นี้ใช่ไหม ทว่าตอนนี้มันก็ไม่ทันเสียแล้ว

“คุณพ่อ ชาร์มขอโทษที่ไม่เชื่อฟังคุณพ่อ...ฮือ”

โชติกาเริ่มสะอื้นร้องไห้ออกมาเมื่อความกลัวเข้ามาเกาะกินในหัวใจ ไม่อาจคาดเดาได้เลยว่าต่อจากนี้จะเกิดอะไรขึ้นกับตัวเธอบ้าง ร่างบางค่อยๆ ทิ้งตัวลงนอนบนเตียงอย่างอ่อนล้าอีกครั้ง ปล่อยให้น้ำตารินไหล สายตามองเหม่อออกไปยังท้องฟ้าที่เริ่มเป็นสีเข้มลงทุกขณะ มองไม่เห็นแสงแห่งชีวี ตอนนี้มันเป็นเวลาเท่าไหร่แล้วนะ

นาฬิกาสมาร์ทวอทช์ที่เธอสวมก็ถูกถอดออกไปด้วยทำให้ไม่รู้เวลา แต่หากคาดเดาจากสีของท้องฟ้า เทียบกับเวลาล่าสุดที่เธอเดินทางมาถึงฮ่องกงในตอนบ่ายสามโมงเศษกับช่วงเวลาที่เธอหมดสติ ตอนนี้ก็น่าจะประมาณหกโมงเย็นตามเวลาที่นี่

ในขณะที่กำลังนอนจมอยู่กับความรู้สึกผิดของตัวเองที่ไม่เชื่อฟังบิดา ใครคนหนึ่งก็กำลังก้าวเดินเข้ามาภายในห้องด้วยฝีเท้าเบากริบจนหญิงสาวไม่รู้สึกตัว เขาหยุดยืนมองร่างบางที่ทอดตัวนอนตะแคงอยู่บนเตียงเงียบๆ ทำให้ชายหนุ่มมองเห็นส่วนสัดที่ดูยั่วยวนของเธออย่างชัดเจน เริ่มจากเส้นผมสีดำขลับเป็นเงางามราวเส้นไหมที่สยายตัดกับผ้าปูที่นอนสีขาว ลำคอขาวผ่องที่มีลูกผมประปรายตรงท้ายทอย ลาดไหล่เล็กภายใต้เสื้อสีครีมแขนยาว เอวคอดเป็นรูปตัวเอสต่อกับสะโพกกลมกลึงภายใต้กางเกงยีนส์เข้ารูปสีเข้มดูกลมกลึงกันทุกสัดส่วน

หากแต่แววตาของบุรุษที่มองเรือนร่างงดงามของสตรีนางนี้กลับไร้แววเสน่หาราคะใดๆ ในตอนนี้ ที่เห็นลุกโชนอยู่ในดวงตาคมคู่นั้นมีแต่ความเคียดแค้นชิงชังต่อลูกสาวของคนที่มันฆ่าบิดาของเขา และก็ตามไล่ล่าเขาอยู่หลายปี

^

^

^

*** แง น้องชาร์มถูกใครจับตัวมาน้า