ธาวิน นักล่าเมียชาวบ้าน

เสียงประตูปิดลงเบาๆ บ่งบอกว่า ธาวิน ได้ก้าวออกจาก 'วิมานชั่วคราว' แห่งนี้ไปแล้ว ทิ้งไว้เพียงกลิ่นคาวกามและความเงียบงันที่น่าอึดอัด

ภายในห้องมืด ณัฐชนน ยืนนิ่งอยู่ครู่ใหญ่ ลมหายใจของเขายังคงหอบถี่ ร่างกายสั่นเทาจนแทบยืนไม่อยู่ เขาค่อยๆ เอื้อมมือที่สั่นระริกไปผลักประตูความลับที่เชื่อมต่อระหว่างห้องสังเกตการณ์กับห้องนอน แสงสว่างจากโคมไฟหัวเตียงสาดส่องเข้ามากระทบใบหน้าที่ซีดเผือดแต่ดวงตากลับวาวโรจน์ด้วยตัณหา

เขาก้าวเดินอย่างเชื่องช้า ราวกับกลัวว่าหากลงฝีเท้าแรงไป ภาพตรงหน้าจะสลายหายไป...

บนเตียงกว้างที่ยับยู่ยี่ วิรัญญา นอนพังพาบหมดแรงอยู่ในท่าเดิมที่ธาวินทิ้งไว้ เรียวขาขาวนวลยังคงแยกอ้าออกอย่างอ่อนแรง เผยให้เห็นร่องรอยแห่งความพ่ายแพ้ที่เด่นชัดที่สุด

“วิ...” ณัฐชนนกระซิบเสียงแหบพร่า

วิรัญญาค่อยๆ เงยหน้าที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อขึ้นมอง เมื่อเห็นว่าเป็นสามี เธอกลับไม่ได้แสดงท่าทีตื่นตระหนกหรืออับอาย ตรงกันข้าม เธอกลับช้อนสายตาที่ฉ่ำปรือขึ้นมองเขา พร้อมกับรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “พี่... เห็นทุกอย่างแล้วใช่ไหมคะ?”

ณัฐชนนไม่ตอบ แต่เขากลับทรุดกายลงนั่งที่ปลายเตียง สายตาจับจ้องไปที่กลางกายของเมียรักอย่างไม่วางตา

เขากำลังสำรวจ 'ความเสียหาย'...

ภาพที่เห็นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกค้อนปอนด์ทุบเข้าที่กลางใจ แคมหีอวบอิ่มที่เขาเคยทะนุถนอม บัดนี้บวมเป่งและแดงก่ำจนน่ากลัว รูรักที่เคยคับแน่นถูกลำควยเขื่องของชายชู้ถ่างออกจนอ้าซ่า มันยังคงขยับขยายอ้าค้างราวกับยังไม่คลายจากแรงอัดกระแทกที่ป่าเถื่อน

น้ำรักสีขาวข้นของธาวินไหลเอ่อทะลักออกมาจากร่องพรรณที่ยับเยิน หยดลงบนผ้าปูที่นอนสีเข้มจนเป็นวงกว้าง บางส่วนยังคงเกาะพราวเป็นฟองอยู่ตามขนอ่อนสีดำสนิทที่เปียกชุ่ม

“มัน... เยินไปหมดเลยวิ” ณัฐชนนเอื้อมมือที่สั่นเทาไปแตะลงบนกลีบเนื้อที่บวมเจ่อเบาๆ

“อ๊ะ...” วิรัญญาสะดุ้งน้อยๆ ความแสบร้อนสลับกับความเสียวที่ยังคั่งค้างทำให้เธอครางออกมา 

“มันแน่นมากค่ะพี่... พี่ธาเขาใส่มาไม่ยั้งเลย วิรู้สึกเหมือนมดลูกจะพังไปหมดแล้ว...”

ณัฐชนนใช้นิ้วหัวแม่มือปาดหยาดน้ำรักที่เปรอะเปื้อนง่ามขาของภรรยาขึ้นมาจดจ้อง กลิ่นคาวกามของชายอื่นพุ่งเข้าปะทะประสาทสัมผัสจนเขาแทบคลั่ง แต่มันกลับยิ่งกระตุ้นความดิบในกายเขาอย่างประหลาด เขาเห็นรอยแดงเป็นปื้นตามสะโพกและหน้าท้องของเธอ ซึ่งเกิดจากแรงมือและแรงกระแทกของธาวิน

“วิชอบใช่ไหม... ที่โดนเขาทำแบบนี้ต่อหน้าพี่?” เขาถามพลางก้มหน้าลงไปจนลมหายใจเป่ารดร่องรักที่แดงฉ่า

“วิชอบ... ที่พี่มองวิค่ะ” วิรัญญาตอบเสียงพร่า พลางจิกนิ้วลงบนที่นอน 

“วิอยากให้พี่เห็นว่าวิ 'ร่าน' แค่ไหนเวลาโดนคนอื่นเย็ด... พี่ชอบไหมคะ... เห็นเมียพี่โดนเย็ดจนหีบานขนาดนี้?”

ณัฐชนนไม่พูดพร่ำอีกต่อไป ความหึงหวงที่แปรเปลี่ยนเป็นความกระสันอย่างรุนแรงทำให้เขาขยับกายเข้าหาภรรยาที่โชกไปด้วยคราบราคะของชายชู้ เขาอยากจะกวาดล้างร่องรอยเหล่านั้นด้วยตัวเขาเอง หรือไม่ก็... อยากจะจมดิ่งลงไปในความคาวโลกีย์ที่ธาวินทิ้งไว้ให้ลึกยิ่งกว่าเดิม

ณัฐชนนจ้องมองรอยแยกที่อ้าค้างของภรรยาด้วยความรู้สึกที่ตีกันยุ่งเหยิงในอก ความหึงหวงแผดเผาจนแทบคลั่ง แต่ความกระสันที่ได้เห็นเมียรักถูกย่ำยีก็ทำให้เขามือสั่นเทา เขาเอื้อมมือไปสัมผัสกลีบเนื้อสีแดงก่ำที่บวมเจ่อจนปลิ้นออกมาเบาๆ

"อื้อออ... พี่คะ วิเจ็บ..." วิรัญญาครางร้องบอกเขาเบาๆ ร่างกายเธอสั่นระริกจากการกรำศึกหนัก

"มันเยินขนาดนี้เลยเหรอวิ... มันกระแทกวิแรงแค่ไหนกันเชียว รูของวิถึงได้อ้าบานขนาดนี้" ณัฐชนนพูดเสียงแหบพร่า สายตาของเขาจดจ้องหยาดน้ำรักสีขาวข้นที่ไหลเอ่อทะลักออกมาตามร่องนิ้วที่เขาแทรกเข้าไปสำรวจ

เขาใช้นิ้วแข็งแรงทั้งสองนิ้วคว้านเข้าไปในช่องรักที่ยังร้อนฉ่า เขาจงใจกวาดนิ้วรุนแรงเพื่อ 'ควัก' เอาหยาดน้ำกามของธาวินที่ตกค้างอยู่ออกมาอย่างไม่ปรานี เขาต้องการกำจัดร่องรอยของชายชู้ให้พ้นไปจากร่างกายของเธอ

"อ๊างงง! พี่คะ... อย่าแรงนักสิ…แบบนั้น วิเสียว..." วิรัญญาบิดกายเร่า น้ำตาซึมด้วยความเจ็บสลับเสียวซ่านที่สามีจงใจยัดเยียดให้

"พี่จะเอาของมันออกไปให้หมด!... ในรูหีของวิต้องมีแค่น้ำควยของพี่คนเดียวเท่านั้น!" ณัฐชนนคำรามชิดใบหูของเธอ เขาใช้ฝ่ามือหนาฟาดลงบนสะโพกมนที่เต็มไปด้วยรอยแดงจากมือของธาวินจนเกิดเสียงดัง 'เพียะ!' ผิวขาวลออขึ้นสีเข้มเป็นรอยฝ่ามือของเขาประทับทับรอยเดิม

เขารีบจัดการปลดเปลื้องเสื้อผ้าของตัวเองออกจนร่างเปลือยเปล่า แข็งขึงด้วยโทสะและราคะที่พุ่งถึงขีดสุด ณัฐชนนขึ้นคร่อมร่างภรรยาที่นอนรอยับเยินอยู่บนเตียง เขาจับขาเรียวของเธอแยกออกกว้างกว่าที่ธาวินเคยทำ จนวิรัญญาต้องกรีดร้องออกมาด้วยความตึงรั้ง

"ดูไว้นะวิ... ดูว่าใครกันแน่ที่เป็นเจ้าของหีของวิจริงๆ!"

ณัฐชนนกดลำเนื้อของเขาเข้าไปในร่องรักที่ถูก 'เบิกทาง' ไว้จนหลวมโพลน เขาไม่ได้เริ่มอย่างนุ่มนวล แต่กลับกระแทกกระทั้นเข้าไปอย่างบ้าคลั่งในทันที ลำเนื้อของเขาจมหายเข้าไปในความเปียกชื้นที่ผสมปนเปกันอยู่ภายใน เสียงเนื้อกระทบกันดัง 'ตับๆๆๆ' รุนแรงและถี่รัวกว่าทุกครั้งที่เขาเคยทำ

วิรัญญาตัวโยนขึ้นลงอย่างรุนแรง หัวสั่นกระเด็นกระดอนไปตามแรงอัดที่เต็มไปด้วยอารมณ์ทวงคืนของสามี ความรู้สึกมันต่างจากตอนอยู่กับธาวินอย่างสิ้นเชิง... กับธาวินมันคือความร่านร้อนที่แปลกใหม่ แต่กับณัฐชนนในตอนนี้ มันคือความรุนแรงที่แฝงไปด้วยความหวงแหนและดุดันจนเธอรู้สึกเหมือนจะถูกเขาฉีกออกเป็นชิ้นๆ

"โอ๊ยยย! พี่คะ... แรงไปแล้ว... อูยยย แต่สะ... เสียวเหลือเกินค่ะพี่!" วิรัญญากรีดร้องพลางจิกเล็บลงบนแผ่นหลังของสามีจนเลือดซิบ

ณัฐชนนจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของเมีบรักที่ช้อนมองขึ้นมาอย่างยอมจำนน เขาขยี้จุดอ่อนไหวของเธออย่างหนักหน่วง กระแทกเน้นๆ เข้าหาผนังเนื้อนุ่มเพื่อลบเลือนสัมผัสของชายชู้ออกไปให้หมดสิ้น ในใจของเขาบัดนี้มีเพียงความปรารถนาเดียว... คือการฝังน้ำควยของเขาลงไปทับถมมลทินเหล่านั้นให้มิดชิดที่สุด!

…………………………………………..

ในโลกของการออกแบบ ชื่อของ ธาวิน คือสถาปนิกหนุ่มผู้ประสบความสำเร็จอย่างสูงสุด เขามิได้มีเพียงใบหน้าคมเข้มราวประติมากรรมชั้นเลิศ หรือดวงตาเรียวรีที่เปี่ยมไปด้วยความเฉลียวฉลาดทว่าเยือกเย็นเท่านั้น แต่เขายังมีเสน่ห์ลุ่มลึกที่ยากจะต้านทาน ภายใต้ชุดสูทตัดเย็บประณีตและบุคลิกสุภาพบุรุษผู้มั่นใจ ธาวินซ่อนตัวตนของ "นักล่า" ที่มีรสนิยมเฉพาะตัวเอาไว้อย่างมิดชิด

ธาวินไม่ได้หลงใหลในความงามที่บริสุทธิ์ แต่เขาคลั่งไคล้การกัดกร่อนศีลธรรมในใจของหญิงสาวผู้มีเจ้าของ สำหรับเขา กลิ่นอายของ "เมียชาวบ้าน" คือความท้าทายที่หอมหวานยิ่งกว่าสิ่งใด เป้าหมายของเขาไม่ใช่เพียงการครอบครองร่างกาย แต่คือการ "พิสูจน์ความเหนือกว่า" เพื่อตอกย้ำความพ่ายแพ้ให้กับชายทุกคนที่ได้ชื่อว่าเป็นสามี

“ผัวของเธอน่ะ... สู้ฉันไม่ได้หรอก” คือคำปฏิญาณที่เขามักประกาศชัยชนะในใจ ทุกครั้งที่เขาสามารถเปลี่ยนหญิงสาวผู้แสนดีให้กลายเป็นร่างทรงของราคะที่สั่นระริกอยู่ภายใต้ร่างของเขา เขาภาคภูมิใจที่ได้บดขยี้ความซื่อสัตย์ และรังสรรค์ความ "ร่านร้อน" ให้ผลิบานขึ้นทดแทน จนพวกเธอต้องศิโรราบกลายเป็นทาสกามที่โหยหาเพียงรสสัมผัสอันป่าเถื่อนจากเขาเพียงคนเดียว

และ วิรัญญา คือ "ผลงาน" ชิ้นล่าสุดที่เขากำลังทุ่มเททั้งชีวิตเข้าไปเจียระไน

ธาวินมองทะลุผ่านเปลือกนอกที่แสนเรียบร้อยของเธอ เขาเห็นความเก็บกดที่พร้อมจะระเบิดออก และนั่นคือสิ่งที่เขารักที่สุดที่จะทำลายมัน เขาไม่ได้เก่งแค่การวางโครงสร้างอาคาร แต่เขาเป็นอัจฉริยะในการ "วางโครงสร้างตัณหา" ในจิตใจมนุษย์ สำหรับเขา วิรัญญาไม่ใช่เมียใคร... แต่เธอคือ "ผลงานชิ้นเอก" ที่เขาบรรจงรังสรรค์ขึ้นมาเพื่อสนองความสำเร็จของตนเอง

เขามองมลทินที่เขายัดเยียดให้เธอเป็นดั่งศิลปะ ยิ่งวิรัญญาร่านร้อนและโหยหาเขาอย่างบ้าคลั่งมากเท่าไหร่ นั่นหมายถึงผลงานของเขากำลังวิจิตรงดงามมากยิ่งขึ้นเท่านั้น เขาจะไม่มีวันหยุด จนกว่าจะเจียระไนอัญมณีเม็ดนี้ให้สุกสกาวในความมืดมิด และปล่อยให้ความร่านของเธอเป็นเส้นสายที่เขาวาดเขียนลงบนเตียงนอน... จนกว่าทุกอย่างจะสมบูรณ์แบบในความวินาศสันตะโรของศีลธรรม