ความร่านของวิรัญญา

รุ่งเช้าที่คอนโดหรู... วิรัญญา ตื่นขึ้นมาพร้อมกับความซ่านสยิวที่ยังตกค้างอยู่ในทุกอณูผิว เธอจัดการตัวเองด้วยความรู้สึกที่บรรยายไม่ถูก ก่อนจะขับรถกลับบ้านด้วยหัวใจที่เต้นรัว มันไม่ใช่จังหวะของความกลัว แต่มันคือความรุ่มร้อนที่ต้องกลับไปเผชิญหน้ากับ ณัฐชนน ตามข้อตกลงที่บิดเบี้ยวของเรา

เธอต้องเล่าทุกรายละเอียด ทุกความรู้สึกให้เขาได้รับรู้... นี่คือข้อตกลงที่เธอยังไม่มั่นใจนักว่าจะรับมือกับมันได้นานแค่ไหน

เมื่อรถเบนซ์สีดำคันหรูแล่นเข้ามาจอดในโรงรถ หัวใจของวิรัญญาเต้นแรงจนแทบทะลุอก ใบหน้าสวยเริ่มเครียดขรึม ริมฝีปากอวบอิ่มเม้มเข้าหากันจนเป็นเส้นตรง

“ยังไงก็ต้องเล่าวะ!” เธอพึมพำกับตัวเองเพื่อเรียกความกล้า ก่อนจะดับเครื่องและก้าวลงจากรถ

วิรัญญายืนนิ่ง สูดลมหายใจเข้าเต็มปอดแล้วระบายออกมาสั้นๆ ราวกับกำลังจะก้าวเข้าสู่ศึกสงครามที่ไม่อาจหลีกเลี่ยง เธอจ้องมองเข้าไปในตัวบ้านอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะตัดสินใจเดินตรงไปที่ประตู

เมื่อเปิดประตูสู่ห้องนั่งเล่น เธอพบณัฐชนนนั่งนิ่งอยู่บนโซฟาตัวเดิม แสงแดดรำไรลอดผ่านม่านสะท้อนแววตาที่สั่นไหวของเขา เขาเงยหน้าขึ้นมองเธอ รอยยิ้มบางๆ ที่มุมปากดูฝืนแต่นัยน์ตากลับแฝงไปด้วยความกระหายอย่างเห็นได้ชัด

“กลับมาแล้วเหรอวิ...” ณัฐชนนทักด้วยเสียงแหบต่ำ เขาขยับตัวพลางตบเบาะข้างๆ “มานั่งนี่สิ... ทานอะไรมารึยัง?”

วิรัญญาเดินเข้าไปนั่งข้างเขาอย่างเชื่องช้า เธอก้มหน้าจนคางชิดอก มือเรียวบีบกันไปมาจนขาวซีด

“คือ... วิไปหาพี่ธามาค่ะ” เธอตอบเสียงแผ่ว พลางหลบสายตาที่เป็นประกายจ้องจับผิดนั้น

“พี่รู้ว่าวิไปมา...” ณัฐชนนขยับเข้าไปใกล้จนไหล่เบียดกัน เขาเอื้อมมือไปเชยคางให้เธอเงยหน้าขึ้นสบตา

“ไม่ต้องกังวลหรอกนะวิ...” เขาพูดเบาๆ เสียงสั่นพร่าเมื่อเห็นความประหม่าของเธอ “พี่ยังไม่รีบร้อนให้วิเล่าตอนนี้หรอก เดี๋ยวตอนเย็นไว้พี่กลับมาแล้วค่อยเล่าก็ได้”

วิรัญญารู้สึกเหมือนยกภูเขาออกจากอก ไม่ใช่เพราะไม่อยากทำตามสัญญา แต่เป็นเพราะเธอยังไม่กล้าดีเดือดพอที่จะเปลือยความน่าอายของตนในตอนนี้ การได้รับเวลาเพิ่มอีกนิดทำให้เธอพอจะหายใจหายคอได้บ้าง

“ค่ะ...” เธอตอบรับเบาๆ ใบหน้าแดงซ่านด้วยเลือดฝาดที่ฉีดพล่านไปทั่วตัว

🌙 ในค่ำคืนนั้น...

วิรัญญานอนซบหน้าอยู่กับอกกว้างของณัฐชนน อ้อมกอดของเขาที่โอบรัดไว้อย่างหลวมๆ กลับทำให้เธอรู้สึกมั่นคงที่สุด ตั้งแต่เธอกลับมา ณัฐชนนไม่เคยทำให้เธออึดอัดเลย ตรงกันข้าม เขากลับแสดงออกว่ารักและให้ค่าเธอมากกว่าที่เคยเป็น

“พี่ดีใจนะ ที่วิมีความสุข” เขาพูดขึ้นเบาๆ พลางลูบผมเธออย่างเบามือ

“วิขอบคุณพี่มากค่ะ วิรักพี่ที่สุด” วิรัญญารู้สึกผ่อนคลายและรักสามีมากขึ้น เขาช่างใจกว้างจนเธออดคิดไม่ได้ว่า จะมีผู้หญิงคนไหนโชคดีเท่าเธออีกไหม

“พี่อยากรู้...” ณัฐชนนเริ่มเข้าเรื่องที่เขาวนเวียนคิดถึงมาทั้งวัน “เขาทำให้วิของพี่มีความสุขมากแค่ไหน?”

วิรัญญาหลับตาพริ้ม นึกทบทวนเหตุการณ์ที่สุดแสนประทับใจที่เกิดขึ้น “วิจะเล่าให้พี่ฟังค่ะ วิพร้อมแล้ว... แต่พี่ต้องสัญญานะว่าจะไม่โกรธวิ” เธอซุกหน้ากับอกเขาหนักขึ้น

“พี่สัญญา... บอกพี่มาเถอะ พี่อยากรู้จริงๆ” ณัฐชนนเสียงสั่น มือที่ลูบใบหูของเธอสั่นเทาอย่างควบคุมไม่อยู่

“เขา... เขากอดวิค่ะ กอดแน่นมาก” เธอกระซิบอย่างอายๆ ในช่วงแรก “เขาจูบวิ... จูบแบบที่ทำให้วิรู้สึกเหมือนจะละลายไปตรงนั้นเลย”

“จูบตรงไหนบ้างวิ?” ณัฐชนนถามเสียงพร่า มือเริ่มเลื่อนมาลูบต้นคอจนเธอขนลุกซู่

“ทุกที่ค่ะ... ทั้งปาก ทั้งคอ...” น้ำเสียงของวิรัญญาเริ่มเบาหวิว ราวกับกำลังล่องลอยกลับไปในสัมผัสของธาวิน “พี่ธาชอนไซไปทุกซอกมุม แล้วเขาก็ถอดชุดวิออกช้าๆ มือเขาที่ลูบไปตามตัวมันร้อนผ่าวไปหมด... วิแทบจะยืนไม่อยู่เลยค่ะ”

ณัฐชนนสูดลมหายใจแรงจนอกกระเพื่อม “แล้วเรื่องลิ้นล่ะ? เขาเก่งเหมือนที่วิเคยบอกพี่ไหม?”

วิรัญญาเงยหน้าสบตาสามี แววตาขวยเขินเริ่มเปลี่ยนเป็นวาวโรจน์ด้วยไฟราคะ “เก่งมากค่ะ... พี่ธาใช้ลิ้นเก่งเหลือเกิน เขาเลียไปทั่วหน้าท้อง แล้วก็เลื่อนต่ำลงไป...” เธอกระตุกลมหายใจ “เขาใช้ลิ้นวนรอบติ่งตรงนั้นของวิ... ดูดดุนมันอย่างรุนแรงจนวิกรีดร้องลั่นห้องเลย”

“วิร้องยังไงเหรอ? พี่อยากรู้... วิร้องว่ายังไง?” ณัฐชนนถามย้ำ มือเริ่มบีบต้นขาเธอแรงขึ้นตามอารมณ์ที่พุ่งสูง

วิรัญญาไม่หลบสายตาอีกต่อไป ความร่านรอนเข้าครอบงำตัวตนของเธออย่างสิ้นเชิง “วิร้องเรียกเขาว่า 'ผัวขา...' วิอ้อนวอนให้เขาเย็ดวิเร็วๆ... วิบอกว่า 'เมียไม่ไหวแล้ว... เย็ดเมียเถอะ...' วิร้องแบบนี้ค่ะ”

ณัฐชนนกลืนน้ำลายลงคอที่แห้งผาก เป้ากางเกงนอนของเขาโป่งนูนออกมาจนเห็นชัด “แล้ว... ไอ้นั่นของเขาล่ะ? เอ่อ..ควยของเขาน่ะ... มันเป็นยังไง?”

“พี่ต้องไม่โกรธวินะคะถ้าวิพูดความจริง...” เธอเว้นวรรคชั่วครู่ก่อนจะโพล่งออกมา “มันเร้าใจกว่าของพี่มากเลยค่ะ... ควยพี่ธาทั้งใหญ่ทั้งยาว หัวมันบานแดงก่ำมีเส้นเอ็นปูดโปน... เห็นแล้ววิแทบจะคลั่ง”

“แล้ววิทำยังไงกับควยเขาบ้าง?” ณัฐชนนหอบหายใจแรง เสียงสั่นสะท้าน

“วิอ้าปากงับหัวมันไว้ค่ะ... วิดูดหัวควยของพี่เขาค่ะ มันคับปากวิไปหมดเลย รสชาติมันเร้าใจที่สุดเลยค่ะพี่ขา...”

“แล้ววิ... ขย่มควยเขาเองใช่ไหม?”

“ค่ะ... วิขึ้นคร่อมเอง วิขย่มควยใหญ่ๆ ของพี่เขาเองค่ะ ยิ่งวิขย่มแรง วิก็ยิ่งเสียว เสียวจนตัวสั่นไปหมด ยิ่งได้ยินเสียงเนื้อกระทบกันดัง 'พับๆ' ปนกับเสียงครางพี่เขานะคะ.. วิก็ยิ่งมีอารมณ์... พี่ธาทำให้วิถึงจุดสุดยอดหลายครั้งมาก...กวาที่พ่เขาจะเสร็จแต่ละรอบ.. เขาเย็ดเก่งจริงๆ...”

วิรัญญาเล่าอย่างเคลิบเคลิ้ม ราวกับกำลังเสพติดความทรงจำนั้น

“วิชอบตอนที่ขย่มจนพี่เขาน้ำแตก... มันฉีดพุ่งเข้ามาข้างในตัววิแรงมาก มันร้อนด้วยจนร้อนวูบไปหมด... วิชอบมองน้ำควยของเขาตอนมันพุ่งกระฉูดออกมา วิเอามือกำมันไว้... มันเต้นตุ๊บๆ ในมือวิแรงมากเลยค่ะ...แล้ววิจะชอบดูดหัวมันตอนที่พี่เขาน้ำแตกแล้ว มันทำให้พี่เขาดิ้นเหมือนใจจะขาด..วิรู้สึกดีมากๆค่ะ”

คำบอกเล่าที่แผ่วเบาแต่ดิบเถื่อนนั้นทำให้ณัฐชนนตัวสั่นสะท้าน เขาตื่นเต้นจนพลุ่งพล่านอย่างรุนแรง ณัฐชนนลุกขึ้นพิงหัวเตียง จ้องมองภรรยาที่บัดนี้ดูเหมือนนางพญาผู้ทรงอำนาจที่กำลังคุมเกมชีวิตคู่ของเขาอยู่บนอก

“มีคลิปไหม... พี่อยากดู... พี่อยากเห็นทุกอย่างที่มันทำกับวิ เมียของพี่”

“วิคิดไว้แล้วว่าพี่ต้องถามหา... วิเลยขอเขาถ่ายเก็บไว้ดูด้วยกัน... นี่ค่ะ”

วิรัญญาเปิดคลิปวิดีโอ แสงหน้าจอปะทะดวงตาของณัฐชนนที่เต็มไปด้วยความใคร่มืดมิด เขาจ้องภาพภรรยาที่กำลังร้องครางกระเส่าใต้ร่างชายอื่นด้วยความคึกคักถึงขีดสุด

เมื่อคลิปจบลง ณัฐชนนก็โถมเข้าหาเธอทันที!

“วิทำให้พี่เป็นบ้าไปแล้ว... พี่อยากเย้ดวิตอนนี้เลย!”

คืนนั้น... การร่วมรักของทั้งคู่รุนแรงและบิดเบี้ยว ณัฐชนนกระแทกกระทั้นใส่เธอราวกับพยายามจะลบรอยสัมผัสของชายอื่นออกไป แต่งยิ่งเขาทำรุนแรงเท่าไหร่ วิรัญญากลับยิ่งนึกถึงรสสวาทของธาวิน และนั่นยิ่งทำให้สามีของเธอพึงพอใจจนถึงจุดสุดยอดอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน

วันเวลาผ่านไป ความสัมพันธ์ของทั้งคู่เข้าสู่จุดที่ถอนตัวไม่ขึ้น วิรัญญาไปหาธาวินตามความต้องการของหัวใจ และกลับมาทำหน้าที่ "นักเล่าเรื่อง" ให้ณัฐชนนฟังด้วยความเต็มใจ

บางครั้งความอยากก็รุนแรงจนต้องแอบไปพบกันช่วงพักกลางวัน เธอจะกลับมาเล่าถึงความรีบเร่งในห้องพักรายวันที่ร้อนระอุ เล่าถึงสัมผัสที่รวดเร็วและดุดันของธาวินให้สามีฟังจนเขาคลั่ง...