ตอนที่ 3 พากลับสำนัก

หลิวเจินหลงลุกขึ้นเพื่อหาชุดใส่คลุมร่างกายตนเอง เขากวาดสายตามองเห็นแต่เศษผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นก็ปั้นหน้าตึงใส่สตรีที่ยังนอนหายใจหอบเหนื่อย

“เจ้าเล่นพิเรนทร์อะไรถึงฉีกทึ้งอาภรณ์ข้าเช่นนี้”

จ้าวอันเล่อสูดลมหายใจยาวไม่กี่ครั้งก็มีแรงตอบอีกฝ่าย นางหยัดตัวขึ้นนั่งแล้วเผยอริมฝีปากอวบอิ่มตอบ

“ข้าเข้ามาท่านก็เปลือยเปล่าอยู่แล้ว คิดว่าน่าจะถูกแรงลมพัดจนขาด” นิ้วเรียวชี้ไปทางอุโมงค์ช่องลมที่ตนเองคลานเข้ามา

“อ่อ” บุรุษรับเสียงราบเรียบ เขาลุกร่างกายเปลือยเปล่าไปยังแท่นหินที่ไกลออกไปแล้วหยิบชุดสีน้ำเงินเข้มที่ตนเองเก็บเอาไว้ขึ้นมาสวมใส่ปกคลุมร่างกาย

“บอกมา เจ้าเป็นคนของใครและต้องการอะไร” เขาใช้เสียงเคร่งขรึมที่ทรงอำนาจถามสตรีน้อย

เขาคิดว่านางอาจจะเป็นคนของสำนักมืดที่ใช้วิชาด้านมืดแอบเข้ามาใกล้ชิดตัวเขาเพื่อต้องการขัดขวางการฝึกวิชาของตน

สตรีดวงตาเป็นประกายสดใสจ้องมองบุรุษรูปงามแล้วก็ตอบเสียงหวาน “ข้าชื่อจ้าวอันเล่อเป็นพระธิดาของจักรพรรดินีองค์ปัจจุบัน”

“หืม องค์หญิงอย่างนั้นหรือ เช่นนั้นเจ้ามาอยู่ที่นี่คนเดียวได้อย่างไร”

หลิวเจินหลงเห็นสตรีขยับร่างอวบอิ่มที่เปลือยเปล่าเข้ามาใกล้ตนเรื่อยๆ เขาก็กระเถิบกายหนีนางเรื่อยๆ ไม่ให้นางเข้ามาใกล้

“ใส่เสื้อผ้าเดี๋ยวนี้” เขาตวาดสตรีจนนางสะดุ้งตกใจ

หากนางเข้ามาใกล้มากขึ้นเขาก็กลัวใจตนเองว่าจะไม่สามารถควบคุมอารมณ์ได้ มาใจแตกตอนอายุร้อยกว่าปีกับสตรีรุ่นหลัง เขาตายแล้วเกิดใหม่ได้อีกหลายครั้งกว่าที่นางจะมาเกิดอายุเท่านี้

“ข้าบอกท่านแล้วว่าข้าเป็นใคร ท่านก็ควรบอกข้าเช่นกัน”

จ้าวอันเล่อหยิบเสื้อผ้ามาสวมใส่ทีละชิ้น หลิวเจินหลงหลุบตามองต่ำไม่กล้าจ้องมองท่วงท่าที่ไม่ระวังตัวของสตรี ยิ่งไม่ระวังตัวก็ยิ่งดูยั่วยวนเป็นธรรมชาติ

“ข้าไม่จำเป็นต้องบอก” บุรุษปั้นหน้าบึ้งไม่สนใจหญิงสาว เขานั่งขัดสมาธิเตรียมฝึกวิชาต่อ

หากสตรีนางนี้เป็นองค์หญิงจริงก็คงจากไปเอง เขาไม่สนใจว่านางจะมีทหารตามมาดูแลกี่นาย เพราะถึงอย่างไรทหารองครักษ์เหล่านั้นไม่คณามือเขาอยู่แล้ว

“ไม่สิ ท่านต้องบอกข้าก่อน” จ้าวอันเล่อขึ้นเสียงด้วยความโมโห เมื่อเห็นว่าการใช้เสียงดังไม่ได้ผลนางจึงเปลี่ยนวิธีเรียกร้องความสนใจจากเขา

มือเรียวแหวกเสื้อเขาออกจนเผยให้เห็นแผงอกที่กำยำ จ้าวอันเล่อไม่รอช้าก้มลงใช้ริมฝีปากอวบอิ่มและลิ้นนุ่มของตนเองครอบลงบนยอดถันชมพูอ่อนของบุรุษแล้วขยับลิ้นรวมถึงริมฝีปากหยอกล้ออย่างตั้งใจ

หลิวเจินหลงที่กำลังเข้าสู่สมาธิยังไม่ทันปิดประสาทสัมผัส เมื่อรู้สึกว่ายอดถันของตนถูกสตรีใช้ปากเล้าโลม เขาก็ยกมือแกร่งจับนางเหวี่ยงออกทันที

“น่ารำคาญ” เขาบ่นก่อนจะเริ่มเข้าสมาธิอีกครั้ง

“ข้าไม่ยอมแพ้หรอก หากท่านหลับไปอีกข้าก็จะปลุกท่านขึ้นมาอีก หากไม่บอกว่าท่านเป็นใคร ท่านต้องเสียตัวให้ข้าทุกวันจนกว่าข้าจะพอใจ” สตรีมุ่ยหน้าบ่นเสียงดัง

หลิวเจินหลงขมวดคิ้วเมื่อได้ฟังคำของนาง ประโยคดังกล่าวควรเป็นบุรุษพูดกับสตรี หรือว่าเขามีชีวิตอยู่นานเสียจนบทบาทบุรุษสตรีถูกสลับกันไปนานแล้ว

“ไม่สนใจ” เขาตอบแต่สายตามองสตรีน้อยด้วยความระแวดระวัง

เห็นทีอยู่กับนางที่นี่สองต่อสองคงจะไม่ปลอดภัย เขาลุกขึ้นก่อนเรียกนางให้เข้ามาใกล้ “มานี่ ไปกับข้า”

เมื่อร่างของจ้าวอันเล่อเข้ามาใกล้ มือหนาก็คว้าเอวบางแล้วพานางเหาะออกจากถ้ำทันที

“เดี๋ยว จะพาข้าไปไหน หากท่านปู่ทวดมาหาแล้วไม่เจอข้า ข้าต้องถูกทำโทษแน่นอน” สตรีร้องเสียงดังด้วยความตกใจ

“หึ” บุรุษยกยิ้มมุมปาก สตรีนางนี้กลัวปู่ทวดของตนแทนที่จะกลัวเขา ทั้งๆ ที่เขามีอายุมากกว่าปู่ทวดของนางอีก

........

สำนักหย่งผิง

เหนือผืนฟ้าของสำนักหย่งผิง เสียงระฆังดังกึกก้องทั่วบริเวณ

บรรดาศิษย์ในสำนักแหงนหน้ามองท้องฟ้าด้วยความสงสัย พวกเขาไม่เคยได้ยินเสียงระฆังดังเช่นนี้มาก่อน ไม่รู้ว่าหมายถึงอะไร

แต่บรรดาอาจารย์ในสำนักรีบวิ่งหน้าตาตื่นมารวมตัวที่หน้าลานกว้างของสำนักด้วยความยินดี

“ท่านเจ้าสำนักจะกลับแล้ว รวมตัวๆ” เหล่าอาจารย์ร้องเรียกศิษย์ในสำนักไม่หยุดปาก

ไม่นานนักทุกคนในสำนักหย่งผิงก็มารวมกันในลานกว้าง ทุกคนต่างมองไปที่ท้องฟ้าด้วยความตื่นเต้น เจ้าสำนักไม่ปรากฏกายมาหลายสิบปีแล้ว บางคนเข้าเรียนจนจบการศึกษาก็ไม่เคยเห็นหน้าเจ้าสำนักเลยสักครั้ง

........

ห้องเรียนใต้ดิน

“องค์ชายเร็วๆ หน่อยสิเพคะ เสียงระฆังดังอาจมีเหตุก็ได้ โอ๊ะ โอ๊ะ” สตรีนางหนึ่งเรือนร่างเปลือยเปล่า มีบุรุษใบหน้าหล่อเหลารูปร่างกำยำสมส่วนสามคนเปลือยกายอยู่ล้อมรอบ

“ระฆังอาจจะเสีย เจ้าอย่าตื่นตระหนกไป”

จ้าวสืออิ้งพูดพลางจับสะโพกงอนของนางแน่นแล้วขยับเอวสอบของตนเข้าออกอย่างเอาเป็นเอาตาย

“หึ ข้าว่าเจ้าเองที่ตระหนก”

จ้าวซีหนานที่นั่งคุกเข่าให้สตรีใช้มือรูดแท่งหยกร้อนของตนพูดยิ้มเยาะน้องชาย

“ไม่เห็นจะยาก สืออิ้งเจ้าก็รีบทำให้เสร็จๆ ซะ เราจะได้ไปดูกันว่าเกิดอะไรขึ้น”

จ้าวโหย่วเต๋อเงยหน้าขึ้นจากเต้าอวบนุ่มของสตรี แววตาฉายแววกังวลใจเล็กน้อย

พวกเขาสามคนหลังจากเรียนและท่องตำราอย่างหนักหลายวันติดต่อกัน วันนี้เลยได้ปลดปล่อยความเคร่งเครียดที่สะสมมา คิดไม่ถึงว่าระฆังที่ไม่เคยดังมาหลายสิบปีจะดังขึ้นตอนนี้

“ข้ารู้แล้วเนี่ย”

บุรุษผู้เป็นน้องเล็กขยับส่งแก่นกายของตนมุดเข้าออกโพรงหวานอีกไม่กี่ครั้งก็กระตุกแล้วส่งเสียงครางออกมาด้วยความพึงพอใจ

“ไป เราไปกันเถอะ”

จ้าวซีหนานและจ้าวโหย่วเต๋อรีบหยิบชุดขึ้นมาสวมใส่อย่างหลวมๆ หากไม่มีสิ่งใดเกิดขึ้นจะได้ถอดแล้วมาทำภารกิจต่อได้ง่าย

........

ลานกว้างสำนักหย่งผิง

สายตาของอาจารย์และศิษย์ในสำนักมองบนท้องฟ้าอย่างใจจดใจจ่อ ไม่นานนักก็เห็นบุรุษรูปงามราวกับหนึ่งในทวยเทพบนสวรรค์สวมชุดอาภรณ์สีน้ำเงินเข้มปรากฏกายขึ้น ที่แขนของเขารวบเอวบางของสตรีน้อยผู้เลอโฉมนางหนึ่งไว้แนบกาย

หนึ่งองค์เทพหนึ่งเทพธิดา ช่างเหมาะสมกันยิ่งนัก

“ข้าไป๋เกา คารวะท่านเจ้าสำนัก ฮูหยินท่านเจ้าสำนัก”

บุรุษที่มีหนวดยาวงามมองบุรุษสตรีแล้วรีบส่งเสียงดัง

ท่านเจ้าสำนักบอกกับเขาก่อนหายตัวว่าจะไปปิดด่านฝึกวิชา นึกไม่ถึงว่าการฝึกวิชาลับของสำนักจะทำให้ได้สตรีโฉมงามมาอิงแอบแนบกายด้วย เขาคงต้องตั้งใจฝึกฝนอย่างหนักเพื่อจะได้เจริญรอยตาม

ด้านอาจารย์และศิษย์ในสำนักคนอื่นๆ เมื่อได้ยินดังนั้นก็รีบส่งเสียงดังตามมา

“คารวะท่านเจ้าสำนัก ฮูหยินท่านเจ้าสำนัก”

“คารวะอาจารย์ อาจารย์แม่”

หลิวเจินหลงคิ้วกระตุกเล็กน้อยกับคำว่าฮูหยินท่านเจ้าสำนัก เขายังไม่ได้ยินยอมที่จะรับสตรีนางนี้เป็นฮูหยินของตน แค่รำคาญและกลัวว่านางจะรบกวนการฝึกของเขา จึงคิดนำมากักบริเวณที่สำนักรอท่านปู่ทวดที่นางกล่าวถึงมารับกลับไป

นัยน์ตาคมเหลือบมองสตรีด้านข้าง เขาคิดว่านางคงหลบหน้าด้วยความเขินอาย แต่กลับเห็นว่าสตรีส่งยิ้มหวานแล้วยกมือขึ้นมาโบกทักทายอย่างเป็นกันเอง

“ใครสั่งให้เจ้าทำเช่นนี้” เขาเอ่ยถามเสียงเข้ม

“เวลาข้าออกพบปะราษฎรบนกำแพงเมืองก็ทำเช่นนี้ แปลกหรืออย่างไร” จ้าวอันเล่อหันหน้าสบตากับบุรุษด้วยสายตายั่วยวน ทำให้บุรุษกลับต้องเป็นฝ่ายหลบตาเสียเอง

ขณะที่เขาพูดคุยอยู่นั้นก็ได้สินเสียงร้องของบุรุษผู้หนึ่งดังขึ้น แม้จะไม่ดังมากนักแต่หูของเขาได้ยินชัดเจน

“เกิดอะไรขึ้นในห้องเรียนใต้ดิน”

เขาไม่สนใจผู้คนที่รอรับบริเวณลานกว้าง มือหนาจับสตรีให้ตามเขาเข้าไปยังห้องลับใต้ดินทันที