ตอนที่ 10 ใช้นิ้วตรวจ

เมืองกุยปู้

         จ้าวโหย่วเต๋อเดินทางมาที่เมืองกุยปู้เพื่อทำภารกิจที่สำนักมอบหมายให้เสร็จแล้ว เขาจึงอยู่ต่ออีกสักพักก่อนที่จะกลับสำนัก

         “เมืองนี้ออกจะดี สายน้ำผืนดินอุดมสมบูรณ์ ยาสมุนไพรจึงใช้ได้ผลดีและมีราคาสูง” บุรุษเดินสำรวจตลาดยาจนผ่านรถม้าที่มีบ่าวชายวัยกลางคนสั่งรถม้าให้หยุดด้านข้างเขา บุรุษผู้นั้นรีบกระโดดลงจากรถม้าแล้ววิ่งเข้าไปในโรงหมอด้วยสีหน้าวิตกกังวล

         “เกิดอะไรขึ้นนะ” จ้าวโหย่วเต๋อเดินเบียดเสียดฝูงชนผ่านบริเวณขายยาด้านหน้า เมื่อเดินไปถึงส่วนหลังของอาคารที่ทำการรักษาเขาก็ได้ยินเสียงของชายคนดังกล่าว แม้ไม่ได้ดังมากนักแต่ประสาทหูของเขากลับได้ยินชัดเจน

         “คุณหนูบ้านข้าจะต้องออกเรือนแล้ว แต่นางบอกว่านางไม่มีความรู้สึกกับบุรุษเลยแม้แต่น้อย ท่านหมอ ท่านรักษาอาการแบบนี้ได้หรือไม่”

         บุรุษที่ถูกเรียกว่าท่านหมอหลุบตามองผู้ถาม

“เจ้ามาจากจวนเจ้าเมืองฝูใช่หรือไม่ เรียกหมอไปรักษาตั้งเยอะแล้วแต่อาการก็ไม่ดีขึ้น ข้าไม่ไปหรอก รักษาไม่หายนอกจากจะเสียชื่อแล้วยังจะถูกลงโทษอีก”

เขาตอบตามความจริง เนื่องจากเขาได้ยินบรรดาหมอจากโรงหมออื่นกระซิบกระซาบกันเรื่องของคุณหนูสี่ฝู บุตรอนุของเจ้าเมืองฝูว่าป่วยขึ้นมากะทันหันด้วยอาการเสื่อมสมรรถภาพทางเพศ ทำให้นางไม่มีอารมณ์เลยแม้แต่น้อย เป็นเช่นนี้แล้วจะสามารถแต่งงานออกเรือนกับคุณชายเซียวได้อย่างไร

         “โถ่ ท่านหมอ ท่านก็ช่วยๆ หน่อยเผื่อว่าคุณหนูจะอาการดีขึ้น” บ่าวชายล้วงถุงเงินออกมาจากแขนเสื้อ เขาส่งสายตาอ้อนวอนทั้งขยิบตาให้อีกฝ่ายเห็นใจ

         “ท่านก็เห็นใจข้าบ้าง เจ้าเมืองฝูไม่พอใจขึ้นมาก็สั่งลงโทษไม่มีเหตุผล ข้ายังต้องรักษาคนไข้ ไม่กล้าเอาตัวไปเสี่ยงหรอก” หมอผู้นั้นตอบพร้อมยกมือขึ้นมาปฏิเสธอีกครั้ง

         “อ่ะแฮ่ม ข้าลองรักษาได้หรือไม่”

จ้าวโหย่วเต๋อแอบฟังหน้าห้องมาสักพัก เมื่อเห็นว่าได้โอกาสจึงเสนอตัวโดยไม่รีรอ อาการเช่นนี้เกิดขึ้นกับสตรีวัยเจริญพันธุ์ ทั้งยังไม่ได้ออกเรือน น่าสนใจจริงๆ

         “เจ้าเป็นใคร หน้าตาอ่อนเยาว์เช่นนี้เป็นพวกสิบแปดมงกุฎล่ะสิท่า” บ่าวชายกล่าว สายตาประเมินชายหนุ่มที่เข้ามาภายในห้องตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า

         จ้าวโหย่วเต๋อไม่เสียเวลาพูดอธิบาย เขาหยิบแผ่นป้ายแสดงฐานะผู้สืบทอดสายตรงของหมอเทวดาหลี่ซือวางลงไปบนโต๊ะ หมอที่นั่งใกล้ๆ รีบหยิบมาดูด้วยอาการมือสั่นเทา

         “ผู้สืบทอดหมอเทวดาหลี่ ป้ายนี้ของแท้แน่นอน เจ้าตระกูลหลี่หรือ” เขาเงยหน้าถามจ้าวโหย่วเต๋อด้วยแววตาตื่นตะลึง ทายาทสายตรงของหมอเทวดาหลี่มีไม่มากนัก ส่วนมากจะเป็นลูกศิษย์ที่มีความสามารถโดดเด่นเหนือผู้ใด หรือไม่ก็ลูกหลานที่ขึ้นชื่อว่าเป็นบุตรกิเลนในตระกูล

         จ้าวโหย่วเต๋อยกยิ้มมุมปากเล็กน้อย

“ใช่ ข้าคือคนตระกูลหลี่ ชื่อหลี่โหย่วเต๋อ” บุรุษรู้สึกแปลกใหม่เมื่อพูดถึงชื่อนี้ ปกติเขาใช้แซ่ของมารดา นานๆ ทีจะเปลี่ยนมาใช้แซ่ของบิดา พูดได้ว่าเขาจะใช้แซ่หลี่ของผู้เป็นบิดาเมื่อต้องการใช้ตัวตนว่าตนเองเป็นหมอ

         “โอ้ว ท่านหมอ ข้าน้อยมีตาหามีแววไม่ เช่นนั้นท่านขึ้นรถม้ากลับจวนตระกูลฝูกับข้าเถอะ”

บ่าวชายได้ยินก็ยินดียิ่งนัก เขากึ่งดึงกึ่งลากแขนของจ้าวโหย่วเต๋อด้วยความกระตือรือร้น

         ........

         จวนสกุลฝู

         จ้าวโหย่วเต๋อมาถึงเรือนของผู้ที่ได้ชื่อว่าเป็นคุณหนูสี่ของตระกูล เรือนหลังที่นางอยู่ทั้งเล็กและห่างไกลจากเรือนอื่นมาก สามารถมองออกว่านางไม่ได้รับความสำคัญจากผู้เป็นบิดาเลยแม้แต่น้อย

         ที่เจ้าเมืองฝูต้องตามหาหมอคนแล้วคนเล่ามารักษาให้นางเพราะต้องการเร่งให้นางแต่งงานเพียงเท่านั้น

         ระหว่างทางจ้าวโหย่วเต๋อแอบได้ยินมาว่า คุณชายเซียวเป็นบุตรชายของคหบดีผู้มั่งคั่งของเมืองกุยปู้ แม้ว่าเขาไม่ได้เป็นขุนนางใหญ่โต แต่ว่าทรัพย์สินของตระกูลนั้นมากมายจนซื้อเมืองทั้งเมืองก็ยังได้

         ส่วนคุณหนูสี่ที่ป่วยเป็นผู้ที่มีรูปโฉมงดงาม บุรุษมากมายที่ได้พบเห็นต่างก็หมายปองนาง ดังนั้นคุณชายเซียวรื่อผู้ซึ่งมีฮูหยินเอกและอนุอยู่แล้วสองคนก็ยังต้องการนางมาเป็นอนุคนที่สาม

         “ฝูเจียงหลี” จ้าวโหย่วเต๋อทวนชื่อนางก่อนผลักประตูเรือนเข้าไปตรวจรักษา เขาเห็นสตรีใบหน้างดงามจิ้มลิ้มนอนหลับอยู่บนเตียง มีสาวใช้นั่งเฝ้าข้างกายอยู่หนึ่งคน

         สาวใช้เมื่อเห็นบุรุษเข้ามาในเรือนก็เอียงคอมองสงสัย “ท่านคือ ท่านหมอหรือ”

         “ใช่ ข้ามาตรวจนาง คุณหนูสี่ฝูนางหลับอยู่หรือ” จ้าวโหย่วเต๋อตอบ สายตาชำเลืองมองสตรีบนเตียงเป็นระยะ

         “เจ้าค่ะ” สาวใช้กล่าว นางลุกจากเก้าอี้ข้างเตียงเพื่อให้จ้าวโหย่วเต๋อเข้าไปนั่งแทน “ช่วงนี้คุณหนูเพลียบ่อย หลับง่ายแล้วก็หลับลึกด้วยเจ้าค่ะ” สตรีรายงานท่านหมอไม่มีปิดบัง

         จ้าวโหย่วเต๋อเอื้อมมือใช้นิ้วเรียวจับที่ข้อมือของหญิงสาวเพื่อแมะชีพจร เขาใช้เวลาเพียงสองชั่วลมหายใจก็รู้ถึงสภาพร่างกายของนาง

         ‘นางไม่ได้ป่วย แค่กินยาสมุนไพรตำรับหนึ่งที่ทำให้ชีพจรแปรปรวน ร่างกายอ่อนแอ หมอคนอื่นๆ จึงรักษาไม่หาย เพราะรักษาไม่ตรงกับสาเหตุ แต่นางจะกินยาไปทำไมนะ ถูกวางยาหรือตั้งใจกันแน่’ บุรุษคิดในใจก่อนหันมาออกคำสั่งกับสาวใช้ตัวน้อย

         “ข้าจะตรวจละเอียดกว่าเดิม เจ้าออกจากเรือนยืนรอด้านหน้าก่อนและอย่าเพิ่งให้ใครเข้ามารบกวนข้า”

         สาวใช้สีหน้าลังเล ตรวจละเอียดคือตรวจอะไรนางก็ไม่เข้าใจ แต่เมื่อเห็นสายตาดุดันของจ้าวโหย่วเต๋อจึงต้องรับคำอย่างจำใจ

“เจ้าค่ะ” นางออกไปหน้าเรือน ปิดประตูหนาแน่นตามที่เขาสั่ง

         “คุณหนูเสื่อมสมรรถภาพทางเพศจริงหรือ”

จ้าวโหย่วเต๋อก้มหน้ากระซิบถามข้างใบหูของสตรี เขารู้ว่าตอนนี้นางแกล้งหลับ ก็คอยดูว่านางจะแกล้งต่อได้นานถึงเมื่อไหร่

         เห็นนางยังนอนนิ่งไม่ขยับกาย มือหนาของจ้าวโหย่วเต๋อก็เลื่อนลงไปด้านล่างบริเวณท้องน้อย จากนั้นจึงสอดเข้าไปภายในเสื้อผ้า จ้าวโหย่วเต๋อขยับมือไปจนถึงเนินเนื้อนุ่มแล้วขยำเบาๆ นิ้วเรียวเลื่อนไปจนถึงปากถ้ำรักของสตรี จากนั้นก็ไม่รอช้า เขาส่งนิ้วเรียวเข้าไปสำรวจภายในโพรงนุ่มทันที

         สายตาคมกริบจ้องมองปฏิกิริยาของนาง เห็นว่ายังนอนนิ่งจึงเริ่มขยับนิ้วเข้าออกเป็นจังหวะ จากช้าๆ จนเริ่มเร็วขึ้นๆ

         ฝูเจียงหลีที่แกล้งนอนหลับเป็นคนป่วย เมื่อถูกนิ้วร้ายของบุรุษรุกล้ำเข้าส่วนสงวนของร่างกายทั้งยังขยับเข้าออกหลายครั้ง นางก็รู้สึกทั้งเจ็บและเริ่มเสียวท้องน้อย โพรงรักหลั่งน้ำใสจนเกิดเสียงน่าอายออกมา

         นางพยายามกลั้นอารมณ์และกัดริมฝีปากเพื่อไม่ให้ตนเองส่งเสียงครางวาบหวาม แต่เมื่อจ้าวโหย่วเต๋อทั้งขยับนิ้วเข้าออกโพรงหวานทั้งบดติ่งเกสรนูนสวยพร้อมกัน นางก็ทนไม่ไหวต้องแอ่นสะโพกสูง มือเรียวสองข้างยกขึ้นมาปิดปากแน่น

         เวลาผ่านไปไม่นานนัก โพรงรักของสตรีก็ขมิบตอดรัดนิ้วของจ้าวโหย่วเต๋ออย่างแรง ร่างบางกระตุก สตรีนอนหายใจหอบสายตาจ้องมองจ้าวโหย่วเต๋ออย่างขุ่นเคือง

         ปกติหมอคนอื่นจะแค่จับชีพจรแล้วแมะตรวจอาการของนาง มีแต่เขาผู้นี้ใช้มือเพื่อตรวจสอบว่านางเสื่อมสมรรถภาพทางเพศจริงหรือไม่

         ทั้งยังทำจนนางเกร็งกระตุกเสียววาบทั่วทั้งร่าง นางรู้ทันทีว่านี่คืออาการของคนที่ถึงฝั่งฝัน แม้ว่าจะรู้สึกดีไม่น้อยแต่ก็ต้องข่มความรู้สึกดีเพื่อตำหนิบุรุษที่หาญกล้าเช่นนี้

         “เจ้า” นางกดเสียงต่ำพูดกับบุรุษที่ยังไม่เอามือออกจากส่วนสงวนของตน

         “เจ้าไม่ได้เสื่อม” จ้าวโหย่วเต๋อไม่สนใจสายตาดุร้ายของสตรี นิ้วเรียวยังคงกดแล้วคลึงบนติ่งเกสรอย่างเพลิดเพลิน

         “อื้ม” ฝูเจียงหลีกลั้นเสียงอีกครั้ง มือเรียวบางเอื้อมจับแขนแกร่งของชายหนุ่มเพื่อบังคับให้เขาหยุด “เจ้าหยุดก่อน ข้าจะได้อธิบายได้”

         จ้าวโหย่วเต๋อเห็นดังนั้นจึงจำเป็นต้องหยุดมือด้วยความเสียดาย “เจ้ามีปัญหาอะไรบอกข้าได้”

         “ข้าไม่อยากแต่งงานกับเซียวรื่อ ชายเจ้าชู้คนนั้น เขาทั้งมีฮูหยินเอกและอนุอีกสอง นอกจากนั้นจะมีเล็กมีน้อยนอกจวนอีกหลายคน นางคณิกาที่ดังๆ เขาก็นอนด้วยเกือบทุกวัน ข้าทนไม่ได้ ข้ารังเกียจ”

         จ้าวโหย่วเต๋อได้ฟังก็สะดุ้งเบาๆ แม้เขาจะผ่านสตรีไม่กี่คน แต่เขาก็มีอย่างน้อยทุกสองอาทิตย์ เมื่อได้ยินว่ามีสตรีที่รังเกียจบุรุษแบบนี้ ในใจจึงคิดไว้ว่าต่อไปตนเองคงต้องเพลาๆ ลงบ้าง