LOGINขณะที่สามบุรุษและหนึ่งสตรีกำลังรีบสวมชุดกันอย่างเร่งรีบอยู่นั้น เงาร่างสูงใหญ่และหนึ่งร่างเล็กก็ปรากฏขึ้นตรงประตูห้อง
“อุ่ย ดีนะที่ข้าสวมครบทุกชิ้นแล้ว” จ้าวซีหนานพูดออกมาด้วยความตกใจ
จ้าวโหย่วเต๋อพยักหน้าหงึกๆ เพราะเขาก็เพิ่งคาดสายคาดเอวเสร็จพอดี
เหลือเพียงจ้าวสืออิ้งและสตรีอีกนางที่กำลังสวมเสื้อชิ้นสุดท้าย
“ว้าย นั่นใครน่ะ” สตรีร้องเสียงดังออกมา เมื่อเห็นสายตาโกรธเกรี้ยวถูกส่งมาจากหน้าประตู
ไม่นานนักบรรดาอาจารย์ก็วิ่งตามมาจนถึงหน้าห้องเรียนเช่นกัน พวกเขาต่างชะโงกหน้าเพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น
“ไอ่หยา อีกแล้วสินะ” ไป๋เกายกมือขึ้นมาเช็ดหน้าผากของตนซึ่งเริ่มมีเหงื่อไหลออกมา
“อะไรคืออีกแล้ว” หลิวเจินหลงเอ่ยถามน้ำเสียงดุดัน
“ข่ะ คือ เด็กหนุ่มสามคนนี้มักใช้เวลาว่างทำเอ่อ เรื่องอย่างว่าขอรับ” ไป๋เกาตอบน้ำเสียงอึกอักด้วยเกรงว่าจะถูกทำโทษที่ควบคุมศิษย์ในสำนักไม่ดี
“พวกเจ้าทำไมไม่รู้จักเวล่ำเวลา ท่านอาจารย์เจ้าสำนักกลับสำนักทั้งทีทำไมไม่รีบแต่งตัวออกไปต้อนรับ” ไป๋เกาตะโกนใส่หน้าพวกเขาเสียงดัง
บุรุษสตรีที่ถูกดุรีบคุกเข่าพร้อมกัน พวกเขาก้มหน้าหลบสายตาเพราะกลัวถูกลงโทษ
“ขอให้อาจารย์เจ้าสำนักโปรดอภัยด้วย” จ้าวซีหนานกับจ้าวโหย่วเต๋อพูดพร้อมกัน
ส่วนจ้าวสืออิ้งได้แต่หลับตาแล้วเริ่มโขกศีรษะตนเองกับพื้น
‘หากถูกไล่ออกจากสำนักคงถูกเสด็จแม่กับเสด็จพ่อทั้งสามเฉดหัวออกจากวังแน่นอน’
ขณะที่หลิวเจินหลงกำลังจะแย้มริมฝีปากเพื่อลงโทษเขา เสียงของสตรีน้อยข้างกายก็ดังขึ้น
“สะ เสด็จพี่ พวกท่านตายแน่ เสด็จแม่และเสด็จพ่อไม่เอาพวกท่านไว้แน่นอน ยังไม่รวมท่านปู่ท่านย่าอีก วังก็ไม่มีให้อยู่ บ้านก็ไม่มีให้กลับ คงได้กลายเป็นขอทานอยู่ศาลเจ้าร้างขออาหารผู้คนประทังชีวิตไปวันๆ”
บุรุษทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงที่คุ้นหูพร้อมกัน
“เล่อเอ๋อร์”
“เพ้ย เรียกชื่อได้เสียที่ไหน เรียกอาจารย์แม่ซะ”
ไป๋เกาตะโกนบอกอีกครั้งพร้อมทั้งขยิบตาส่งสัญญาน แม้ว่าสำนักหย่งผิงจะเป็นเอกเทศไม่ได้อยู่ภายใต้การดูแลของราชวงศ์ แต่หากองค์ชายทั้งสามพระองค์ถูกไล่ออกจากสำนักเพราะเหตุผลเรื่องสตรี สำนักหย่งผิงคงถูกทางราชวงศ์ตำหนิและผู้คนติฉินนินทาเรื่องที่ดูแลลูกศิษย์ไม่ทั่วถึง อีกทั้งเรื่องบนเตียงเป็นเรื่องละเอียดอ่อน บางคนอาจคิดว่าไม่เหมาะสม แต่บางคนก็คิดว่าเป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับคนหนุ่มสาววัยนี้ เพราะฉะนั้นตอนนี้จึงควรทำอย่างไรก็ได้ให้รับโทษที่เข้าท่าที่สุด
บุรุษทั้งสามคนเมื่อได้ยินคำว่าอาจารย์แม่ก็เลิกลักมองหน้ากันแล้วมองที่ประตูอีกครั้งด้วยแววตาสงสัย เขาไม่เห็นสตรีผู้มีบารมีเคียงคู่เจ้าสำนักที่หน้าเกรงขาม เห็นเพียงน้องสาวตัวน้อยที่ยืนยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจแทน
“อาจารย์แม่ อย่าไล่ข้าออกจากสำนักนะเจ้าคะ ข้าแค่ช่วยปรนนิบัติองค์ชายเฉพาะเวลาว่างเท่านั้น”
สตรีที่แต่งกายเรียบร้อยแล้วส่งเสียงออกมาแล้วรีบไปเกาะขาของจ้าวอันเล่ออย่างรู้ความ
“ได้ ข้าจะช่วยพูดกับท่านพี่ให้” จ้าวอันเล่อยิ้มร่าชอบอกชอบใจเมื่อถูกเรียกว่าอาจารย์แม่ นางเอื้อมมือเรียวไปจับมือแกร่งของบุรุษรูปงามข้างกาย
“ท่านพี่ พวกเรากลับมากันอย่างกะทันหัน พวกเขาก็เอ่อ มีอารณ์ตามวัย ลงโทษตามสมควรเถอะนะเจ้าคะ”
หลิวเจินหลงมุมปากกระตุกทันใด เจ้าสามคนนี้เป็นองค์ชายและเป็นพี่ชายของสตรีร้ายกาจผู้นี้สินะ เขาอยากจะจับทั้งสี่คนโยนออกนอกสำนักยิ่งนัก
อีกอย่าง เขายังไม่ได้ให้สถานะนาง แต่นางกลับชอบอกชอบใจเมื่อได้เป็นอาจารย์แม่
เฮ้อ เขาถอนหายใจเสียงดัง ทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขากับนางก็เชื่อมสัมพันธ์ทางร่างกายกันไปแล้ว ค่อยหาเวลาจัดการปัญนี้ทีหลังแล้วกัน
“ไป๋เกา หาภารกิจให้พวกเขาไปทำนอกสำนัก แยกกันทำภารกิจ จะได้ตั้งใจฝึกไม่หมกมุ่นอยู่กับสตรี” หลิวเจินหลงสั่งเสียงเข้ม
“ใช่เจ้าค่ะ จะได้ไม่หมกมุ่นอยู่กับสตรี” จ้าวอันเล่อกล่าวย้ำบอกพี่ชายของตน
แต่คำดังกล่าวกลับสะท้อนเข้าในหูของหลิวเจินหลงจนทำให้เจ้าตัวแทบรู้สึกผิดแทน
นี่เขาพาสตรีกลับสำนักถือว่าหมกมุ่นอยู่กับสตรีหรือไม่นะ
แต่ไม่สิ เขาพานางกลับมากักบริเวณเพื่อที่เขาจะได้ฝึกวิชาง่ายขึ้น คิดดังนั้นเขาก็รีบปลีกกายหายตัวไปทันที
“เจ้าดูแลนางให้ดี ให้อยู่ที่เรือนโบตั๋นห้ามออกไปเพ่นพ่านที่ไหน อ่อ อนุญาตให้ไปศึกษาที่ลานปลูกสมุนไพรกับโรงยาได้เท่านั้น หาคนดูแลนางด้วย” เขาสั่งไป๋เกาก่อนจากไป
“ขอรับท่านเจ้าสำนัก” ไป๋เการับคำสั่งอีกครั้ง แล้วพาพวกเขาไปพูดคุยกันที่เรือนดารา สถานที่ทำงานของอาจารย์ในสำนัก
........
เรือนดารา
“พวกเจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่ ต้องออกไปปฏิบัติภารกิจนอกสำนัก” ดวงตาตำหนิของไป๋เกาจ้องมองบุรุษและสตรีตรงหน้า
“ได้ยินแล้วท่านอาจารย์” จ้าวสืออิ้งตอบเสียงอ่อย “ว่าแต่เจ้าไปเป็นอาจารย์แม่ตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาหันไปถามน้องสาวตนเองด้วยความสงสัย
จ้าวอันเล่อได้ยินก็ใบหน้าแดงระเรื่อแล้วตอบเอียงอาย “ก็ไม่นาน ตอนสายๆ เองเพคะ”
ไป๋เกาแม้ในใจอยากจะสอดรู้สอดเห็นเช่นกัน แต่เขาก็รู้กาลเทศะดีจึงรีบห้ามทันใด
“ฮูหยินท่านเจ้าสำนักอย่าซี้ซั้วพูดไป เรื่องแบบนี้ห้ามเล่าเป็นอันขาด” เขากวักมือเรียกลูกศิษย์หญิงที่เพิ่งเข้ามาเรียนได้ไม่นาน
“เหวยเหว่ย เจ้ามีหน้าที่ดูแลอาจารย์แม่ พานางไปพักที่เรือนโบตั๋น ส่วนเวลาอื่นให้ไปศึกษาที่ลานปลูกสมุนไพร โรงเรือนเก็บยาและโรงยา หากที่โรงรักษามีศิษย์ป่วยไข้หรือบาดเจ็บก็ให้คนมาเรียกนางไปศึกษากับอาจารย์เหอ”
“เจ้าค่ะ” สตรีน้อยในชุดสีเขียวอ่อนรับคำแล้วพาจ้าวอันเล่อออกจากห้อง
“ส่วนเจ้าสามคน” ไป๋เกาถลึงตาใส่พวกเขา “ข้าบอกแล้วนะว่ามาที่นี่อย่าเอานิสัยองค์ชายในวังมาใช้ พวกเจ้าก็ไม่ฟัง ถ้าวันนี้ไม่ได้ฮูหยินช่วยพูด พวกเจ้ามีหวังได้กลับวังทั้งที่มาเรียนยังไม่ครบปีเป็นแน่”
“โชคดีที่น้องสาวข้าได้ดิบได้ดีสินะ” จ้าวสืออิ้งพูดออกมา
เพียะ! จ้าวซีหนานโบกมือตบศีรษะน้องชายตนเองเสียงดัง
“อย่าพูดมาก อาจารย์ไป๋จะให้ข้าไปทำภารกิจที่ไหนหรือขอรับ”
ไป๋เกาเดินไปที่โต๊ะหยิบม้วนกระดาษสี่ม้วนแล้วโยนให้บุรุษทั้งสามพร้อมกัน “เอาไปอ่านเอง”
“ส่วนเจ้า” เขาหันไปที่สตรีที่กำลังตัวสั่นอยู่ “เจ้าอยู่ฝึกวิชาที่สำนัก ไม่ต้องออกไปไหน”
“เจ้าค่ะ” สตรีน้อยรับคำด้วยความดีใจแล้วรีบออกไปทันที
........
เรือนโบตั๋น
“เหวยเหว่ย ท่านพี่ข้า เอ่อ ท่านเจ้าสำนักพักที่ใดหรือ” จ้าวอันเล่อถามสตรีวัยไล่เลี่ยกันอย่างเป็นกันเอง
“ข้าเพิ่งมาศึกษาที่นี่ได้เพียงหนึ่งเดือน ยังไม่ค่อยรู้อะไรเลยเจ้าค่ะ” สตรีน้อยตอบเสียงเบา
“ไม่ต้องกลัวข้าไป พูดเสียงปกติก็ได้ เช่นนั้นเจ้าไปแอบถามมาให้ข้าหน่อย ข้านั้นเป็นฮูหยิน ต้องหาเวลาไปปรนนิบัติท่านพี่บ้างถึงจะเหมาะสม เจ้าเข้าใจใช่หรือไม่”
เหวยเหว่ยหน้าแดงแล้วพยักหน้าตอบรับ “เข้าใจเจ้าค่ะ ข้าจะไปลองถามมาให้นะเจ้าคะ”
“ได้ ข้าจะรอที่นี่นะ” จ้าวอันเล่อกล่าวแล้วเดินสำรวจรอบเรือนอย่างอารมณ์ดี
“ทำไมโชคดีอย่างนี้ ได้สามีเป็นเจ้าสำนัก” สตรีน้อยยิ้มแย้มชอบใจ
........
เรือนธารธารา
หลิวเจินหลงมาถึงเรือนพักก็นั่งลงจิบน้ำชาก่อนเริ่มฝึกวิชาอีกครั้ง เขาหลับตาลงชั่วครู่เพื่อสำรวจภายในตนเอง
“เดิมข้าต้องฝึกวิชาสำเร็จภายในอาทิตย์นี้ แต่กลับถูกก่อกวนเสียได้ ฝึกต่อต้องเพิ่มเวลาอีกหนึ่งเท่าสินะ สองอาทิตย์ฝึกสำเร็จก็ยังไม่เสียเวลามากนัก” เขาพูดพึมพำก่อนหลับตาลงอีกครั้ง
“น่าแปลกที่พลังภายในกลับเพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หรือว่าการร่วมรักจะทำให้ร่างกายสร้างพลังได้มากขึ้นและรวดเร็วขึ้น น่าสนใจๆ”
บุรุษพูดจบก็เริ่มเข้าสู่ห้วงสมาธิอีกครั้งโดยละทิ้งเรื่องรบกวนจิตใจต่างๆ ปล่อยให้ไป๋เการองเจ้าสำนักจัดการปัญหาต่างๆ แทน
วังหลวงหลังจากหลิวกวนรายงานเรื่องราวที่ตนเองพบเจอต่อจ้าวหลินอ้าย นางก็ถลึงตาใส่พระสวามีทั้งสามคนด้วยความโมโห“ลูกชายตัวดีของพวกท่านหาสะใภ้ได้รวดเร็วกันมาก เช่นนั้นพวกท่านก็จัดการเตรียมสินสอดกันเองละกัน”สตรีพูดแล้วก็ล้มลงนั่งบนเก้าอี้ดั่งคนอ่อนแรง “แล้วลูกสาวข้าล่ะ เป็นอย่างไรบ้าง” นางหลุบตามองหลี่เสินสวามีที่กำลังส่งยิ้มจอมปลอมให้ตนยิ้มเช่นนี้ บุตรสาวก็คงก่อเรื่องเช่นกันหลี่เสินรีบเดินไปบีบนวดไหล่สตรีทันที “พระองค์ทรงใจเย็นๆ ก่อนนะ ลูกสาวก็เอ่อ มีสามีแล้ว”“ชายผู้นั้นเป็นใคร เหตุใดถึงกล้าหาญชาญชัยมาข่มเหงลูกสาวข้า” จ้าวหลินอ้ายเสียงดังขึ้นมาทันที“เอ่อ เป็นลูกสาวเราที่ไปข่มเหงเขา”หลี่เสินตอบเสียงเบา ก่อนกระซิบให้ได้ยินกันแค่ไม่กี่คน “เจ้าสำนักหย่งผิงฝึกวิชาอยู่ ลูกสาวเราก็ไปรวบหัวรวบหางเขาขณะฝึกวิชา”“อะไรนะ” สตรีทำท่าคล้ายจะเป็นลม “เจ้าสำนักหย่งผิงเสียด้วย เขาอายุยืนยาวน่าจะเกินร้อยปี มาเสียผู้เสียคนเพราะลูกสาวเรา”
“ข้าเป็นชายพเนจร เข้ามาเห็นสตรีถูกจับมัดมือมัดเท้ากางแขนขาเช่นนี้ไหนเลยจะอดใจได้ หากพวกเจ้าเข้ามาช้ากว่านี้สักหน่อย พวกนางห้าคนย่อมต้องเป็นเมียของข้าทั้งหมด”เขาพูดพลางทำเสียงหัวเราะสะใจ แต่ในใจรู้สึกว่าตัวเองเป็นตัวร้ายอย่างไรอย่างนั้น“อ่อ ชายพเนจรที่ฉวยโอกาสสตรีเอานางมาเป็นเมียตอนที่ถูกจับมัดมือเท้าอย่างนั้นหรือ” เสียงพูดที่ทรงอำนาจพร้อมกับทอดถอนหายใจดังขึ้นจ้าวสืออิ้งหันไปมองเห็นหลิวกวนก็ร้องเรียกด้วยความดีใจ “น้าเขย ท่านมาได้สักที ข้ารอท่านนานแล้ว”หลิวกวนมองหลานชายด้วยความเอือมระอา นึกว่าจะได้กลับเมืองหลวงดีๆ กลายเป็นว่าแวะเมืองไหนย่อมต้องจัดการแก้ปัญหาที่เมืองนั้นดีที่จักรพรรดินีมีพระโอรสแค่สามพระองค์ หากมีมากกว่านั้นเขาคงปวดหัวจนต้องลาหยุดงานยาว“ทหารแม่ทัพโม่และองครักษ์เสื้อแพรรวบตัวคนนิกายนี้เกือบหมดแล้ว จึงมาถึงช้าเสียหน่อย” เขาพูดพลางยกมือส่งสัญญาณให้บรรดาลูกน้องแต่ละหน่วยที่ติดตามมาจับตัวคนที่เหลือ ตอนนี้อยู่ต่อหน้าคนจำนวนมาก จึงไม่สะดวกจะดุหลานชายคนนี้เมื่อชายชุดแดงและชายเสียสติถูกจับไป สตรีทั้งห้านางก็ได้รับความช่วยเหลือ พวกนางถูกพยุงตัวขึ้นมานั่งพักหลังจากนอนนิ่งขยั
จ้าวสืออิ้งที่แอบฟังอยู่มุ่นคิ้วสงสัย ‘นิกายบ้าบออะไรกัน ต้องกวาดล้างให้จบๆ’ เขาหลบออกไปข้างนอกโดยที่บุรุษผู้นั้นไม่ทันได้รู้ตัว เขาเป่านกหวีดพิเศษที่คนปกติทั่วไปไม่ได้ยินเสียง แต่คนที่อยู่ในรัศมีสิบลี้ ไม่ว่าจะคนของหน่วยองครักษ์เสื้อแพร องครักษ์ประจำตัวของราชวงศ์และหัวหน้าทหารภายใต้สังกัดของแม่ทัพโม่เถี่ยจะได้ยินเสียงนี้ดังชัดเจน นี่เป็นการเรียกกำลังพลคุ้มครององค์ชายของแคว้น จะใช้ต่อเมื่อมีภัยคุกคามถึงแก่ชีวิตเท่านั้น ‘หวังว่าจะมากันทัน’ จ้าวสืออิ้งมองท้องฟ้าที่สลัว อีกไม่ถึงหนึ่งชั่วยามคงเข้าสู่เวลากลางคืนแล้ว เขาลงบันไดกลับไปหาสตรีทั้งห้าคน เห็นว่าพวกนางยังอยู่ดีก็โล่งใจ บุรุษผู้นั้นจากไปแล้ว สตรีชุดแดงเรียกจ้าวสืออิ้งโดยไม่รีรอ“คุณชาย ข้าตายได้แต่คุณหนูข้าต้องรอด ท่านต้องช่วยนางด้วยนะเจ้าคะ” สตรีชุดเขียวหน้าตาบูดบึ้ง “หากข้าเสียพรหมจรรย์แต่พวกนางรอดทั้งหมด อย่างนั้นก็ได้ ข้ายอม เจ้าจะทำอะไรก็รีบๆ ทำเถอะ” “เหอะ ข้าเอาเจ้าไม่ลงหรอก” จ้าวสืออิ้งเชิดหน้าใส่นางแล้วเดินผ่านไป ถึงพูดไปเช่นนั้นแต่เขาก็จะรอจนถึงที่สุดแล้วค่อยว่ากันอีกที “คุณชาย
ทันทีที่เจ้าเมืองฝูพูดจบ ฝูเจียงหลีก็เงยหน้าหันมองจ้าวโหย่วเต๋อด้วยความตกใจ แต่เมื่อถูกจ้าวโหย่วเต๋อโอบกอดนางจึงรู้สึกอบอุ่นและปลอดภัยขึ้นมา “ข้าบอกแล้วว่าจะให้เจ้าเป็นฮูหยินของข้าอย่างถูกต้อง ข้าส่งข่าวไปบอกเสด็จแม่แล้ว เจ้ารอก่อนนะ” บุรุษพูดกับสตรีน้ำเสียงอ่อนโยน หลิวกวนกระแอมเสียงดัง เขาสั่งหน่วยองครักษ์เสื้อแพรเข้าตรวจสอบภายในจวนและควบคุมตัวเจ้าเมืองฝูกับเซียวรื่อไปสอบสวน ก่อนที่เขาจะจากไปก็ถลึงตาใส่และกระซิบข้างหูจ้าวโหย่วเต๋อด้วยน้ำเสียงหมั่นไส้ “เจ้าหลานชายตัวดี มีเมียพร้อมกันสองคนเชียวนะ หวังว่าน้องชายของเจ้าจะทำตัวดีๆ ล่ะ” จ้าวโหย่วเต๋อได้ฟังก็งุนงงสักพัก แต่เมื่อแปลความจากสิ่งที่ได้ยินก็หัวเราะชอบใจ“ไม่มีทาง สืออิ้งแสบสุดในบรรดาพวกข้าสี่พี่น้องแล้ว” เขาหัวเราะสักพักก็พูดกับฝูเจียงหลี “หวังว่าเจ้าจะไม่โกรธข้านะที่สั่งตรวจสอบตระกูลเจ้า หากไม่ได้ทำผิดหนักคงถูกหักเงินเดือนกับริบทรัพย์” เขาอธิบายให้นางฟังอย่างใจเย็น “ข้าเข้าใจ เอ้ย หม่อมฉันเข้าใจเพคะ” “พูดกับข้าธรรมดาก็ได้” บุรุษส่งยิ้มให้สตรีเขาโอบกอดนางออกจากจวนสกุ
จ้าวโหย่วเต๋อก้มหน้าใช้ปากและลิ้นดูดเลียติ่งหวานสีกุหลาบทั้งสองข้าง สตรีครางเสียงแหบพร่าแอ่นหน้าอกให้เขาได้เชยชมเต็มที่ ส่วนด้านล่างโพรงเนื้อนุ่มถูกนิ้วของชายหนุ่มแหย่เข้าไปแล้วชักเข้าชักออกตั้งแต่เมื่อไหร่ก็ไม่รู้ได้ รู้อีกทีคือฝูเจียงหลีรู้สึกเสียวซ่านไปแล้วทั้งร่าง สตรีเม้มปากกลั้นเสียงไว้ แต่เมื่อถูกนิ้วแกร่งกระแทกเข้าออกแรงๆ ก็เผลอตัวส่งเสียงหวานอีกครั้ง ยิ่งได้ยินเสียงครางอย่างมีความสุขของหญิงสาว จ้าวโหย่วเต๋อจึงถอนนิ้วของตนออก ฝูเจียงหลียกศีรษะขึ้นเพื่อดูตอนที่เขาหยุดมือ ตอนแรกนางสงสัยว่าเขาจะแกล้งทำให้อารมณ์ของนางรู้สึกขาดตอน แต่เมื่อเห็นเขาจับแท่งหยกที่ยาวและใหญ่ ใจก็รู้สึกกลัวขึ้นมาทันที “จะใส่เข้าหรือ” สตรีถามเสียงสั่น “เจ้าพร้อมแล้ว ใส่เข้าแน่นอน”บุรุษตอบ เขาจับส่วนหัวของแท่งหยกค่อยๆ ยัดเข้าโพรงรักที่ชุ่มน้ำ เมื่อถูกของใหญ่แทรกเข้ามาในกาย ฝูเจียงหลีก็ยกมือเรียวขึ้นมาขยำหน้าอกตนเองพร้อมสูดปากระบายความเจ็บและความเสียว บุรุษเห็นท่าทางของนางก็ค่อยๆ ขยับเอวส่งท่อนยาวมุดเข้าถ้ำรักช้าๆ“อืม แน่นมาก หลีเอ๋อร์ ของเจ้าทำให้ข้ารู้สึกดีมาก
“อื้อ แน่นมาก” บุรุษร้องด้วยความพึงพอใจ เขาขยับเอวสอบตอกใส่ถ้ำรักของสาวใช้โดยไม่เก็บแรงเลยแม้แต่น้อย เพราะนางสลบอยู่แม้เขาจะรุนแรงไปบ้างนางก็ไม่ร้องเจ็บออกมา “โหนกนูนแบบนี้กระแทกมันดีจริงๆ”เขาขยับเอวสอบของตนเองอย่างหนักและเร็ว เสียงเนื้อกระทบเนื้อดังลั่นทั้งห้อง บุรุษกระแทกต่อเนื่องไม่มีหยุดพัก ไม่นานนักหัวหยักก็พ่นน้ำขาวข้นออกมาจนล้นปากถ้ำ“เดี๋ยวข้าจะกลับมาเล่นกับเจ้าต่อ” เขาพูดกับสาวใช้ที่ยังไม่ได้สติ จากนั้นก็เลื่อนกายที่ลำเอ็นยังผงาดแสดงความดุดันมาที่ฝูหมี่หลิน สายตาจ้องมองหน้าอกที่อวบอิ่มพร้อมกับเอื้อมมือแหวกขานางให้ยกสูงและกางออก สายตาเขามองทั่วร่างของนาง ปากก็ชมไม่หยุด“งดงามเหลือเกิน ข้าจะแตกใส่เจ้าหลายๆ น้ำเลย” เขาพูดจบก็ก้มหน้าให้ริมฝีปากครอบจุกสีหวานข้างหนึ่งแล้วดูดดุนด้วยความหื่นกระหาย ส่วนบั้นเอวก็ขยับเลื่อนเข้าไปหว่างขาของหญิงสาว มือหนาจับแก่นกายตวัดลากขึ้นลงให้ผ่านปากโพรงรักจนน้ำใสหลั่งออกมา เมื่อรับรู้ว่าช่องทางรักของฝูหมี่หลินเปียกชุ่มดีแล้วเขาก็จับหัวหยักของตนมุดเข้าไปในปากถ้ำโดยไม่รีรอ ‘อื้ม นี่ก็แน่นมาก แน่นดีเสียจริง
“แล้วจะให้ข้าช่วยอย่างไร” เขายกมือมาจับคางของตนจนฝูเจียงหลีตาโตตกใจ “มือท่านมันสกปรกแล้ว อย่าจับเช่นนั้น” สตรีหน้าแดงเขินอายเมื่อเห็นว่าเขาใช้มือข้างที่ล้วงเข้าไปจับของลับของตนนั้นมาจับใบหน้าของตัวเอง “ทำไม ก็หอมดีนะ” เขายกนิ้วขึ้นมาดมก่อนที่จะลองแลบลิ้นออกมาเลียให้สตรีดู
เมืองกุยปู้ จ้าวโหย่วเต๋อเดินทางมาที่เมืองกุยปู้เพื่อทำภารกิจที่สำนักมอบหมายให้เสร็จแล้ว เขาจึงอยู่ต่ออีกสักพักก่อนที่จะกลับสำนัก “เมืองนี้ออกจะดี สายน้ำผืนดินอุดมสมบูรณ์ ยาสมุนไพ
ทว่าเช้าขึ้นมา โหวปิ่งเจียนบิดาของโหวเถียนเจียก็ผลักประตูเรือนของบุตรสาวตนเองอย่างแรง “เจียเอ๋อร์ เจ้าขโมยวิชาในห้องลับใต้ดินของพ่อไปฝึกใช่หรือไม่” เขาส่งสายตาที่น่าครั่นคร้ามไปที่เตียงนอนของบุตรสาว เมื่อเห็นนางยังไม่ตื่นจึงเดินไปด้านข้างเพื่อหมายจะปลุกนางเพื่อสอบถามให้รู้เรื่อง “
หลิวเจินหลงลุกขึ้นเพื่อหาชุดใส่คลุมร่างกายตนเอง เขากวาดสายตามองเห็นแต่เศษผ้ากระจัดกระจายอยู่บนพื้นก็ปั้นหน้าตึงใส่สตรีที่ยังนอนหายใจหอบเหนื่อย“เจ้าเล่นพิเรนทร์อะไรถึงฉีกทึ้งอาภรณ์ข้าเช่นนี้”จ้าวอันเล่อสูดลมหายใจยาวไม่กี่ครั้งก็มีแรงตอบอีกฝ่าย นางหยัดตัวขึ้นนั่งแล้วเผยอริมฝีปากอวบอิ่มตอบ“ข้าเข้าม







