ตอนที่ 4 ห้องเรียนใต้ดิน

ขณะที่สามบุรุษและหนึ่งสตรีกำลังรีบสวมชุดกันอย่างเร่งรีบอยู่นั้น เงาร่างสูงใหญ่และหนึ่งร่างเล็กก็ปรากฏขึ้นตรงประตูห้อง

“อุ่ย ดีนะที่ข้าสวมครบทุกชิ้นแล้ว” จ้าวซีหนานพูดออกมาด้วยความตกใจ

จ้าวโหย่วเต๋อพยักหน้าหงึกๆ เพราะเขาก็เพิ่งคาดสายคาดเอวเสร็จพอดี

เหลือเพียงจ้าวสืออิ้งและสตรีอีกนางที่กำลังสวมเสื้อชิ้นสุดท้าย

“ว้าย นั่นใครน่ะ” สตรีร้องเสียงดังออกมา เมื่อเห็นสายตาโกรธเกรี้ยวถูกส่งมาจากหน้าประตู

ไม่นานนักบรรดาอาจารย์ก็วิ่งตามมาจนถึงหน้าห้องเรียนเช่นกัน พวกเขาต่างชะโงกหน้าเพื่อดูเหตุการณ์ที่เกิดขึ้น

“ไอ่หยา อีกแล้วสินะ” ไป๋เกายกมือขึ้นมาเช็ดหน้าผากของตนซึ่งเริ่มมีเหงื่อไหลออกมา

“อะไรคืออีกแล้ว” หลิวเจินหลงเอ่ยถามน้ำเสียงดุดัน

“ข่ะ คือ เด็กหนุ่มสามคนนี้มักใช้เวลาว่างทำเอ่อ เรื่องอย่างว่าขอรับ” ไป๋เกาตอบน้ำเสียงอึกอักด้วยเกรงว่าจะถูกทำโทษที่ควบคุมศิษย์ในสำนักไม่ดี

“พวกเจ้าทำไมไม่รู้จักเวล่ำเวลา ท่านอาจารย์เจ้าสำนักกลับสำนักทั้งทีทำไมไม่รีบแต่งตัวออกไปต้อนรับ” ไป๋เกาตะโกนใส่หน้าพวกเขาเสียงดัง

บุรุษสตรีที่ถูกดุรีบคุกเข่าพร้อมกัน พวกเขาก้มหน้าหลบสายตาเพราะกลัวถูกลงโทษ

“ขอให้อาจารย์เจ้าสำนักโปรดอภัยด้วย” จ้าวซีหนานกับจ้าวโหย่วเต๋อพูดพร้อมกัน

ส่วนจ้าวสืออิ้งได้แต่หลับตาแล้วเริ่มโขกศีรษะตนเองกับพื้น

‘หากถูกไล่ออกจากสำนักคงถูกเสด็จแม่กับเสด็จพ่อทั้งสามเฉดหัวออกจากวังแน่นอน’

ขณะที่หลิวเจินหลงกำลังจะแย้มริมฝีปากเพื่อลงโทษเขา เสียงของสตรีน้อยข้างกายก็ดังขึ้น

“สะ เสด็จพี่ พวกท่านตายแน่ เสด็จแม่และเสด็จพ่อไม่เอาพวกท่านไว้แน่นอน ยังไม่รวมท่านปู่ท่านย่าอีก วังก็ไม่มีให้อยู่ บ้านก็ไม่มีให้กลับ คงได้กลายเป็นขอทานอยู่ศาลเจ้าร้างขออาหารผู้คนประทังชีวิตไปวันๆ”

บุรุษทั้งสามคนเงยหน้าขึ้นมองตามเสียงที่คุ้นหูพร้อมกัน

“เล่อเอ๋อร์”

“เพ้ย เรียกชื่อได้เสียที่ไหน เรียกอาจารย์แม่ซะ”

ไป๋เกาตะโกนบอกอีกครั้งพร้อมทั้งขยิบตาส่งสัญญาน แม้ว่าสำนักหย่งผิงจะเป็นเอกเทศไม่ได้อยู่ภายใต้การดูแลของราชวงศ์ แต่หากองค์ชายทั้งสามพระองค์ถูกไล่ออกจากสำนักเพราะเหตุผลเรื่องสตรี สำนักหย่งผิงคงถูกทางราชวงศ์ตำหนิและผู้คนติฉินนินทาเรื่องที่ดูแลลูกศิษย์ไม่ทั่วถึง อีกทั้งเรื่องบนเตียงเป็นเรื่องละเอียดอ่อน บางคนอาจคิดว่าไม่เหมาะสม แต่บางคนก็คิดว่าเป็นเรื่องธรรมชาติสำหรับคนหนุ่มสาววัยนี้ เพราะฉะนั้นตอนนี้จึงควรทำอย่างไรก็ได้ให้รับโทษที่เข้าท่าที่สุด

บุรุษทั้งสามคนเมื่อได้ยินคำว่าอาจารย์แม่ก็เลิกลักมองหน้ากันแล้วมองที่ประตูอีกครั้งด้วยแววตาสงสัย เขาไม่เห็นสตรีผู้มีบารมีเคียงคู่เจ้าสำนักที่หน้าเกรงขาม เห็นเพียงน้องสาวตัวน้อยที่ยืนยิ้มเจ้าเล่ห์ร้ายกาจแทน

“อาจารย์แม่ อย่าไล่ข้าออกจากสำนักนะเจ้าคะ ข้าแค่ช่วยปรนนิบัติองค์ชายเฉพาะเวลาว่างเท่านั้น”

สตรีที่แต่งกายเรียบร้อยแล้วส่งเสียงออกมาแล้วรีบไปเกาะขาของจ้าวอันเล่ออย่างรู้ความ

“ได้ ข้าจะช่วยพูดกับท่านพี่ให้” จ้าวอันเล่อยิ้มร่าชอบอกชอบใจเมื่อถูกเรียกว่าอาจารย์แม่ นางเอื้อมมือเรียวไปจับมือแกร่งของบุรุษรูปงามข้างกาย

“ท่านพี่ พวกเรากลับมากันอย่างกะทันหัน พวกเขาก็เอ่อ มีอารณ์ตามวัย ลงโทษตามสมควรเถอะนะเจ้าคะ”

หลิวเจินหลงมุมปากกระตุกทันใด เจ้าสามคนนี้เป็นองค์ชายและเป็นพี่ชายของสตรีร้ายกาจผู้นี้สินะ เขาอยากจะจับทั้งสี่คนโยนออกนอกสำนักยิ่งนัก

อีกอย่าง เขายังไม่ได้ให้สถานะนาง แต่นางกลับชอบอกชอบใจเมื่อได้เป็นอาจารย์แม่

เฮ้อ เขาถอนหายใจเสียงดัง ทำอย่างไรได้ ในเมื่อเขากับนางก็เชื่อมสัมพันธ์ทางร่างกายกันไปแล้ว ค่อยหาเวลาจัดการปัญนี้ทีหลังแล้วกัน

“ไป๋เกา หาภารกิจให้พวกเขาไปทำนอกสำนัก แยกกันทำภารกิจ จะได้ตั้งใจฝึกไม่หมกมุ่นอยู่กับสตรี” หลิวเจินหลงสั่งเสียงเข้ม

“ใช่เจ้าค่ะ จะได้ไม่หมกมุ่นอยู่กับสตรี” จ้าวอันเล่อกล่าวย้ำบอกพี่ชายของตน

แต่คำดังกล่าวกลับสะท้อนเข้าในหูของหลิวเจินหลงจนทำให้เจ้าตัวแทบรู้สึกผิดแทน

นี่เขาพาสตรีกลับสำนักถือว่าหมกมุ่นอยู่กับสตรีหรือไม่นะ

แต่ไม่สิ เขาพานางกลับมากักบริเวณเพื่อที่เขาจะได้ฝึกวิชาง่ายขึ้น คิดดังนั้นเขาก็รีบปลีกกายหายตัวไปทันที

“เจ้าดูแลนางให้ดี ให้อยู่ที่เรือนโบตั๋นห้ามออกไปเพ่นพ่านที่ไหน อ่อ อนุญาตให้ไปศึกษาที่ลานปลูกสมุนไพรกับโรงยาได้เท่านั้น หาคนดูแลนางด้วย” เขาสั่งไป๋เกาก่อนจากไป

“ขอรับท่านเจ้าสำนัก” ไป๋เการับคำสั่งอีกครั้ง แล้วพาพวกเขาไปพูดคุยกันที่เรือนดารา สถานที่ทำงานของอาจารย์ในสำนัก

........

เรือนดารา

“พวกเจ้าได้ยินแล้วใช่หรือไม่ ต้องออกไปปฏิบัติภารกิจนอกสำนัก” ดวงตาตำหนิของไป๋เกาจ้องมองบุรุษและสตรีตรงหน้า

“ได้ยินแล้วท่านอาจารย์” จ้าวสืออิ้งตอบเสียงอ่อย “ว่าแต่เจ้าไปเป็นอาจารย์แม่ตั้งแต่เมื่อไหร่” เขาหันไปถามน้องสาวตนเองด้วยความสงสัย

จ้าวอันเล่อได้ยินก็ใบหน้าแดงระเรื่อแล้วตอบเอียงอาย “ก็ไม่นาน ตอนสายๆ เองเพคะ”

ไป๋เกาแม้ในใจอยากจะสอดรู้สอดเห็นเช่นกัน แต่เขาก็รู้กาลเทศะดีจึงรีบห้ามทันใด

“ฮูหยินท่านเจ้าสำนักอย่าซี้ซั้วพูดไป เรื่องแบบนี้ห้ามเล่าเป็นอันขาด” เขากวักมือเรียกลูกศิษย์หญิงที่เพิ่งเข้ามาเรียนได้ไม่นาน

“เหวยเหว่ย เจ้ามีหน้าที่ดูแลอาจารย์แม่ พานางไปพักที่เรือนโบตั๋น ส่วนเวลาอื่นให้ไปศึกษาที่ลานปลูกสมุนไพร โรงเรือนเก็บยาและโรงยา หากที่โรงรักษามีศิษย์ป่วยไข้หรือบาดเจ็บก็ให้คนมาเรียกนางไปศึกษากับอาจารย์เหอ”

“เจ้าค่ะ” สตรีน้อยในชุดสีเขียวอ่อนรับคำแล้วพาจ้าวอันเล่อออกจากห้อง

“ส่วนเจ้าสามคน” ไป๋เกาถลึงตาใส่พวกเขา “ข้าบอกแล้วนะว่ามาที่นี่อย่าเอานิสัยองค์ชายในวังมาใช้ พวกเจ้าก็ไม่ฟัง ถ้าวันนี้ไม่ได้ฮูหยินช่วยพูด พวกเจ้ามีหวังได้กลับวังทั้งที่มาเรียนยังไม่ครบปีเป็นแน่”

“โชคดีที่น้องสาวข้าได้ดิบได้ดีสินะ” จ้าวสืออิ้งพูดออกมา

เพียะ! จ้าวซีหนานโบกมือตบศีรษะน้องชายตนเองเสียงดัง

“อย่าพูดมาก อาจารย์ไป๋จะให้ข้าไปทำภารกิจที่ไหนหรือขอรับ”

ไป๋เกาเดินไปที่โต๊ะหยิบม้วนกระดาษสี่ม้วนแล้วโยนให้บุรุษทั้งสามพร้อมกัน “เอาไปอ่านเอง”

“ส่วนเจ้า” เขาหันไปที่สตรีที่กำลังตัวสั่นอยู่ “เจ้าอยู่ฝึกวิชาที่สำนัก ไม่ต้องออกไปไหน”

“เจ้าค่ะ” สตรีน้อยรับคำด้วยความดีใจแล้วรีบออกไปทันที

........

เรือนโบตั๋น

“เหวยเหว่ย ท่านพี่ข้า เอ่อ ท่านเจ้าสำนักพักที่ใดหรือ” จ้าวอันเล่อถามสตรีวัยไล่เลี่ยกันอย่างเป็นกันเอง

“ข้าเพิ่งมาศึกษาที่นี่ได้เพียงหนึ่งเดือน ยังไม่ค่อยรู้อะไรเลยเจ้าค่ะ” สตรีน้อยตอบเสียงเบา

“ไม่ต้องกลัวข้าไป พูดเสียงปกติก็ได้ เช่นนั้นเจ้าไปแอบถามมาให้ข้าหน่อย ข้านั้นเป็นฮูหยิน ต้องหาเวลาไปปรนนิบัติท่านพี่บ้างถึงจะเหมาะสม เจ้าเข้าใจใช่หรือไม่”

เหวยเหว่ยหน้าแดงแล้วพยักหน้าตอบรับ “เข้าใจเจ้าค่ะ ข้าจะไปลองถามมาให้นะเจ้าคะ”

“ได้ ข้าจะรอที่นี่นะ” จ้าวอันเล่อกล่าวแล้วเดินสำรวจรอบเรือนอย่างอารมณ์ดี

“ทำไมโชคดีอย่างนี้ ได้สามีเป็นเจ้าสำนัก” สตรีน้อยยิ้มแย้มชอบใจ

 ........

เรือนธารธารา

หลิวเจินหลงมาถึงเรือนพักก็นั่งลงจิบน้ำชาก่อนเริ่มฝึกวิชาอีกครั้ง เขาหลับตาลงชั่วครู่เพื่อสำรวจภายในตนเอง

“เดิมข้าต้องฝึกวิชาสำเร็จภายในอาทิตย์นี้ แต่กลับถูกก่อกวนเสียได้ ฝึกต่อต้องเพิ่มเวลาอีกหนึ่งเท่าสินะ สองอาทิตย์ฝึกสำเร็จก็ยังไม่เสียเวลามากนัก” เขาพูดพึมพำก่อนหลับตาลงอีกครั้ง

“น่าแปลกที่พลังภายในกลับเพิ่มขึ้นมาอย่างรวดเร็ว หรือว่าการร่วมรักจะทำให้ร่างกายสร้างพลังได้มากขึ้นและรวดเร็วขึ้น น่าสนใจๆ”

บุรุษพูดจบก็เริ่มเข้าสู่ห้วงสมาธิอีกครั้งโดยละทิ้งเรื่องรบกวนจิตใจต่างๆ ปล่อยให้ไป๋เการองเจ้าสำนักจัดการปัญหาต่างๆ แทน