ตอนที่ 1 รูปปั้นเหมือนจริง

ท่ามกลางป่าเขาลำเนาไพรอันกว้างใหญ่ ชายชราผู้หนึ่งพาสตรีน้อยใบหน้างดงาม รูปร่างอรชรอ้อนแอ้นมายังแหล่งเก็บยาสมุนไพรชั้นยอดของแคว้น บริเวณนี้เป็นป่าไม้ที่ไม่มีสัตว์ป่าดุร้าย เขาจึงไว้วางใจปล่อยสตรีน้อยให้อยู่ตามลำพัง

 “เล่อเอ๋อร์ เจ้าจงอยู่ศึกษาสมุนไพรที่นี่สักหนึ่งเดือนเถิด ปู่ทวดจะไปรักษาชาวบ้านบริเวณใกล้เคียง เมื่อถึงเวลาที่กำหนดจะกลับมารับเจ้า”

หลี่ซือเอ่ยกับหลานสาวที่มีนามว่าจ้าวอันเล่อ

เขารับจ้าวอันเล่อมาสั่งสอนเรื่องสมุนไพรและการรักษาโรคต่างๆ ตามพื้นที่ชนบท เพราะกลัวว่าหากเหลนของตนคนนี้อยู่ในเมืองใหญ่เจอแต่ความสะดวกสบาย นางจะลุ่มหลงเรื่องรักมากกว่าเรื่องเรียน

ตระกูลเขาเป็นหมอที่สืบทอดมาหลายชั่วอายุคน แต่ละคนเก่งกาจจนถูกยกย่องเป็นหมอเทวดา เขาย่อมต้องการให้ชนรุ่นหลังของตนสืบทอดเจตนารมณ์นี้ แม้จะมีเหลนสองคนเป็นองค์ชายกับองค์หญิงก็ตาม

ตอนนี้จ้าวโหย่วเต๋ออยู่ในสำนักวิชาหย่งผิง มีเพียงจ้าวอันเล่อที่ติดตามเขาไปแทบจะทุกที่

“เจ้าค่ะปู่ทวด” สตรีน้อยรับคำ นางย่อตัวทำความเคารพหลี่ซือท่านปู่ทวดของตน จากนั้นก็เข้าไปภายในป่าด้วยความรวดเร็ว

“ข้าไปทำความสะอาดกระท่อมก่อนนะเจ้าคะ”

หลี่ซือส่ายหน้าแล้วอมยิ้มเอ็นดู ให้นางอยู่ที่นี่เขาค่อยวางใจหน่อย คงไม่มีบุรุษผู้ใดมาทำให้นางใจแตก

........

กระท่อมน้อยในป่าสมุนไพร

จ้าวอันเล่อเก็บกวาดทำความสะอาดทุกห้องด้วยความตั้งใจ นานๆ จะมีโอกาสอยู่คนเดียว นางต้องใช้เวลานี้ให้เป็นประโยชน์

เรื่องเรียนนั้นต้องใส่ใจ แต่เรื่องรักก็อยากลอง

ครั้งอยู่ในวังหลวง นางแอบไปดูเสด็จพี่ของตนหรือองค์ชายทั้งสามพระองค์เล่นรักกับนางกำนัลบ่อยๆ เมื่อคิดถึงภาพดังกล่าวก็รู้สึกอยากลองบ้างว่าจะมีความรู้สึกอย่างไร

สตรีปลดอาภรณ์ของตนจนเหลือเพียงเรือนร่างเปลือยเปล่าที่ขาวผ่อง จากนั้นก็ขึ้นนอนบนเตียง อ้าขาเรียวออกกว้างแล้วส่งปลายนิ้วเรียวเล็กแหย่เข้าไปในโพรงรักช้าๆ

สอดไปได้แค่ข้อนิ้วมือเดียวสตรีก็เริ่มกลัวขึ้นมา นางจึงหมุนปลายนิ้วให้วนอยู่แค่ปากโพรงหวานสลับกับเลื่อนไล้ไปยังเกสรดอกไม้ของตน เพียงแค่สองบริเวณนี้ก็ทำให้นางปลดปล่อยความเสียวออกมาได้บ้าง

“ข้าอยากได้บุรุษบ้างจังเลย น่าจะรู้สึกเยอะกว่านี้” จ้าวอันเล่อบ่นกับตัวเองหลังจากรู้สึกเสียวจนตัวเกร็งเย็นวาบหวามทั่วทั้งร่าง

ขณะที่บ่นนางก็หยิบชุดมาใส่เหมือนเดิม จากนั้นก็หยิบตำราสมุนไพรขึ้นมาอ่านด้วยความตั้งใจ

ถ้านางมีความรู้ความสามารถมากกว่านี้ ท่านปู่ทวดจึงจะยินยอมให้นางไปสำนักศึกษาหย่งผิง สำนักศึกษาที่ไม่อยู่ภายใต้การควบคุมดูแลของราชวงศ์ แต่เป็นสำนักศึกษาที่ใหญ่ที่สุดในแคว้น

ห้าวันผ่านไป จ้าวอันเล่อทำกิจวัตรประจำวันตามปกติ คือตื่นขึ้นมาตอนเช้าอ่านตำรา จากนั้นจึงไปทำอาหารเช้า กินข้าวเสร็จเรียบร้อยก็จะออกสำรวจสมุนไพรทั่วบริเวณ สมุนไพรที่ยังเป็นต้นอ่อนก็จะเฝ้าตามดูการเจริญเติบโต แต่ถ้าพบสมุนไพรที่สามารถเก็บเกี่ยวได้ก็จะเก็บเกี่ยวมาไว้ใช้รักษาโรคในคนไข้ต่อไป

วันนี้ขณะที่จ้าวอันเล่อทำการสำรวจสมุนไพรอยู่นั้น สายตาก็เห็นร่องลมพัดผ่านต้นหญ้าที่สูงระดับบั้นเอวจนแหวกเป็นทางเดินยาว นางไม่คิดมากรีบเดินตามแนวทางเดินนั้นทันที

เท้าเล็กเดินขึ้นเนินเขาด้วยความเร็วที่คงที่ ไม่นานนักก็มาอยู่บนยอดเขาลูกหนึ่งที่ไม่ไกลกับกระท่อมน้อยของตน

         จ้าวอันเล่อเดินเล่นบนยอดเขาหาเก็บผลไม้ป่ามากินเล่น ในจังหวะที่ลมแรงพัดมาอีกครั้ง ใบไม้และเถาวัลย์ก็ถูกลมพัดจนกระเด็นออกเห็นเป็นช่องอุโมงค์เล็กๆ เข้าไปภายในโพรงเขา

         “ถ้ำอย่างนั้นหรือ จะมีสมุนไพรหรือสมบัติอะไรอยู่ในถ้ำหรือเปล่านะ”

สตรีมุดเข้าไปในอุโมงค์ขนาดพอดีตัว แล้วย่อตัวค่อยๆ เดินเข้าไปช้าๆ เมื่อเข้ามาลึกพอสมควรช่องทางก็เล็กลงจนทำให้นางต้องคลานเข่าแทน

         แม้จะเล็กและแคบ เส้นทางก็มืดจนมองเห็นไม่ชัด แต่จ้าวอันเล่อก็ไม่ย่อท้อ นางคิดว่าเมื่อมีลมเข้าไปได้ อย่างไรเสียก็ไม่ขาดอากาศหายใจจนตายแน่นอน

         สตรีน้อยคลานเข่าประมาณหนึ่งก้านธูปก็พ้นปลายอุโมงค์กลายเป็นถ้ำขนาดใหญ่โตมโหฬาร นางลุกขึ้นยืนมองแสงสะท้อนที่ระยิบระยับราวกับมีอัญมณีจำนวนมากเต้นระบำกับแสงไฟ

         “สวยจังเลย นี่คือถ้ำของเทพเซียนหรืออย่างไร”

จ้าวอันเล่อมองด้วยความเพลิดเพลินสักพักก็เริ่มเดินสำรวจส่วนต่างๆ ของถ้ำ

         ภายในถ้ำมีทะเลสาบน้ำสีเขียวมรกตแต่ใสจนมองเห็นก้นทะเลสาบ นอกจากนั้นยังมีแท่นหินจำนวนมากที่ถูกขัดเกลาไว้อย่างดีจนเหมือนกับเตียงขนาดใหญ่

         สตรีเดินสำรวจไปเรื่อยๆ นางกางแขนออกลูบแท่นหินที่เย็นฉ่ำไปเรื่อยๆ จนสะดุดกับสิ่งที่ผิดปกติ

         จ้าวอันเล่อหยุดฝีเท้าลงทันใด นางเขย่งดูบนแท่นหินเห็นหินก้อนหนึ่งที่มีลักษณะเหมือนบุรุษรูปร่างสมส่วนกำยำนั่งขัดสมาธิแต่หลังนอนหงายอยู่บนแท่นหิน

         “นี่มันหุ่นหรือรูปปั้นกันนะ” สตรีพยายามปีนขึ้นแท่นหินเพื่อจะได้มองเห็นรูปปั้นนั้นชัดๆ

         เมื่อขึ้นมาก็เห็นชัดเจนว่ารูปปั้นบุรุษดังกล่าวมีใบหน้าหล่อเหลาราวกับภาพแกะสลักของเทพเซียน กล้ามเนื้อหน้าอกหน้าท้องเป็นลอนสวยงาม ขนาดที่จ้าวอันเล่อไม่สันทัดเรื่องหญิงชายยังต้องลอบกลืนน้ำลายเมื่อเห็น

         ดวงตากลมโตเลื่อนมาตรงจุดสำคัญของบุรุษ แกนกลางของเขาถูกมือทั้งสองบังเอาไว้จนมิด

         “ว้า ปั้นรูปปั้นทั้งทีแทนที่จะทำให้ครบๆ” นางบ่นพลางลองเอื้อมมือไปดึงออก

         “เอ๊ะ เอาออกได้นี่นา”

เมื่อรู้ว่าสามารถจับมือ แขนและขาขยับได้เหมือนกับตุ๊กตา จ้าวอันเล่อก็ไม่รอช้าจับรูปปั้นหรือหุ่นบุรุษนั้นนอนหงายกับแท่นหิน ดึงขาให้เหยียดยืดยาวและจับแขนวางด้านข้างลำตัวให้คล้ายกับคนที่กำลังนอนหลับ

         ตอนนี้สายตาของนางจับจ้องแก่นกายของรูปปั้นไม่วางตา เดิมคิดว่ารูปปั้นตัวนี้คงขาดการแกะสลักจุดสำคัญของร่างกาย แต่เมื่อพอดึงมือออกถึงเห็นว่ารูปปั้นตัวนี้มีทุกอย่างครบถ้วนสมบูรณ์ หนำซ้ำสามารถเรียกได้ว่าเป็นรูปปั้นที่มีรูปร่างดีมาก ดีเสียจนนั่งมองทั้งวันก็ไม่เบื่อ

         “ทำรูปปั้นแต่ไม่ใส่เสื้อผ้าให้เนี่ยนะ”

จ้าวอันเล่อเดินสำรวจบนแท่นหิน ไม่นานนักก็พบเศษเสื้อผ้ากระจัดกระจาย นางจึงเข้าใจว่าเดิมรูปปั้นนี้คงใส่เสื้อผ้า แต่ถูกลมแรงพัดใส่เป็นระยะเวลานานจึงทำให้เสื้อผ้านั้นฉีกขาดออกจนหมด

         สตรีกลับมานั่งยองๆ ข้างรูปปั้นอีกครั้ง คราวนี้ด้วยความอยากรู้ เมื่อเห็นแก่นกายของบุรุษอยู่ตรงหน้า และยิ่งไม่ใช่ของคนจริงๆ นางจึงรวบรวมความกล้าเอื้อมมือเล็กไปจับอย่างแผ่วเบา