บทที่ 1

พลาดจากงานแรกเพราะรถกระบะเฮงซวย หลายวันต่อมาก็ไม่มีทีท่าว่าจะมีบริษัทไหนติดต่อมาอีก หญิงสาวนั่งๆ นอนๆ จนเบื่อ ระหว่างว่างงานก็ส่งใบสมัครไปหลายที่แต่ก็ยังไม่มีที่ไหนตอบกลับ

“เฮ้อ”

วราลีถอนหายใจรอบที่ร้อย วันหนึ่งเธอถอนหายใจทิ้งไปไม่รู้กี่ครั้ง สงสัยคงจะได้กลับไปช่วยแม่ดูแลร้านอาหาร งานที่เมืองกรุงช่างหายากหาเย็น ก็แน่ล่ะ อัตราพนักงานที่ว่างงานเกือบเจ็ดสิบเปอร์เซ็นของประชากรในกรุงเทพแน่ ๆ แล้วแต่ละบริษัทที่รับพนักงานก็รับแค่ไม่กี่คน การแข่งขันมันก็สูง นักการบัญชีธรรมดาอย่างเธอมันก็อยู่ยากหน่อย

ครืด ครืด ครืด

โทรศัพท์ที่ตั้งระบบสั่นไว้เคลื่อนไหวบนโต๊ะ วราลีเดินไปหยิบ เบอร์ที่โชว์บนหน้าจอเป็นเบอร์เพื่อนสนิทที่ตอนนี้เรียนต่ออยู่อีกซีกโลก

“รับช้าจังยายลี มัวทำอะไร ฮึ”

หญิงสาวขมวดคิ้วขณะเหลือบตามองนาฬิกาบนฝาผนัง จากเวลาทางนู้นก็คงจะดึกมากแล้ว แซนดี้ หรือ อาจารี บริรักษ์ เป็นเพื่อนสนิทที่ตอนนี้ไปเรียนต่อที่อเมริกา อีกหลายเดือนกว่าจะกลับ รายนั้นเป็นทายาทเพียงคนเดียวของบริรักษ์กรุ๊ป เจ้าของกิจการอสังหาริมทรัพย์และธุรกิจโรงแรมทางภาคใต้ พวกเธอสองคนรู้จักกันตอนเรียนมหาวิทยาลัย และเพราะนิสัยเข้ากันได้จึงคบกันมาจนถึงวันนี้ เรียกว่าแซนดี้เป็นเพื่อนที่สนิทที่สุดของวราลีเลยก็ว่าได้

“แกนั่นแหละโทรมาทำไมตอนนี้ นี่มันเวลานอนของทางนู้นไม่ใช่หรือไง”

“แหม สาวปาร์ตี้อย่างฉันยังไม่นอนหรอกยะกำลังจะไปออกล่าเหยื่อ”

“จ้า แม่เสือสาว ว่าแต่มีอะไร ถึงโทรมาหาฉันตอนนี้ ที่นู้นดึกแล้วไม่ใช่เหรอไง”

“ไม่โทรตอนพักเที่ยง จะให้โทรตอนไหน โทรไปเวลาอื่นแกก็ไม่ว่างรับเพราะทำงาน”

“ตั้งแต่วันนี้จะโทรเวลาไหนฉันรับหมดน่ะแหละ เพราะฉันตกงานแล้ว”

“ตกงาน!”

วราลีรีบดึงโทรศัพท์ให้ห่างจากหู เธอยกมือขึ้นแคะหูตัวเอง ใบหน้าเหยเก ก่อนบอกเสียงในสายน้ำเสียงอ่อนอกอ่อนใจ “แกจะหวีดทำไม หูแทบแตก ไอ้นิสัยตกใจแล้วส่งเสียงดังเลิกเสียที ขืนตะโกนบ่อย ๆ แบบนี้หูฉันคงดับเร็ว ๆ นี้แน่...”

“ก็คนมันตกใจนี่”

“ก็แค่ออกจากงาน ตกใจอะไรกัน ไม่มีงานนี้ก็หางานใหม่ แค่นั้นเอง”

“ถ้ามันหาง่ายอย่างที่แกว่าก็ดีสิ ได้ยินน้ำเสียงหงอย ๆ นี่คงหายังไม่ได้แน่ ๆ งานใหม่”

“แสนรู้ ขนาดอยู่อีกซีกโลกนี่ยังแม่นเท่าตาเห็น แกควรจะกลับมาทำอาชีพหมอดูนะ”

“โหย พูดอะไรเกรงใจค่าเทอมที่นี่หน่อย ว่าแต่...แกจะทำยังไงต่อ ถ้าเกิดยังหางานไม่ได้สักที มีอะไรให้ช่วยก็บอกนะ หรือให้ฉันฝากแกทำงานกับพี่ซี”

“เอ่อ ไม่ดีกว่า” วราลีปฏิเสธทันที พลางนึกถึงพี่ชายของเพื่อน ซี ศิรัตน์ บริรักษ์ เป็นพี่ชายอาจารี แก่กว่าห้าปี นิสัยเคร่งขรึม ใบหน้าดูอึมครึมตลอดเวลา เคยพูดคุยกันแค่ไม่กี่ประโยค วราลีเคยเจอศิรัตน์สมัยเรียนมหาวิทยาลัย ตอนอีกฝ่ายไปรับอาจารี แล้วก็แนะนำให้รู้จักกัน พอเธอยกมือไหว้ เขาก็เพียงปรายตามอง พยักหน้าเล็กน้อยจนแทบไม่สังเกตเห็น ท่าทางเย็นชา แค่มองไกล ๆ ก็นึกขยาด เวลาอยู่ต่อหน้าก็รู้สึกอึดอัด ซึ่งเธอไม่ถูกกับคนประเภทนี้เสียด้วยสิ “ถ้าไม่มีงานก็กลับไปเกาะแม่กิน แกอย่าห่วงเลย ฮ่า ๆ”

“กอดนะยู มีอะไรให้ช่วยก็บอก อีกสามเดือนก็กลับแล้ว ไว้เรานัดเจอกัน”

“จ้า รักแกนะ ดึกแล้ว จะไปเที่ยวก็ดูแลตัวเองด้วยล่ะ”

“จ้า เพื่อนเลิฟ บาย”

“บาย”

วราลีบอกลาปลายสายก่อนกดปิด เสียงท้องร้องบ่งบอกถึงความหิว หญิงสาวคว้ากุญแจรถมอเตอร์ไซค์ที่วางอยู่ เพื่อที่จะออกไปหาอะไรกินที่ตลาดสดใกล้หมู่บ้าน พอขับรถไปถึงหน้าตลาด เธอจอดรถไว้ข้างทางเช่นเดียวกับคนอื่น ๆ แล้วเดินเข้าไปด้านใน

ในตลาดคนเริ่มบางตาเพราะเป็นเวลาเก้าโมงกว่า ๆ หญิงสาวซื้อขนมไทยสองสามอย่าง และพวกของสดที่ต้องซื้อ ก่อนจะแวะซื้อข้าวมันไก่เจ้าเด็ดในย่านนี้ โชคดีที่คนทยอยกลับกันหมด จึงไม่ต้องต่อคิวนาน พอเธอซื้อข้าวมันไก่ไร้หนังสองห่อ เจ้าของร้านก็บอกว่าข้าวหมดพอดี

พอได้ของที่ต้องการครบก็เดินออกจากตลาดตรงไปยังที่จอดรถ หางตาเหลือบไปเห็นรถกระบะฟอร์ดสีขาวสี่ประตูที่จอดอยู่ฝั่งตรงข้าม ท้ายรถมีสติกเกอร์ตัวใหญ่อ่านว่า ไร่ชานายสิงห์

ไร่ชานายสิงห์...

นี่มันรถที่เหยียบน้ำกระเด็นใส่เธอเมื่อวันก่อนนี่! วราลีจำสติกเกอร์นี้ได้ ต้องขอบคุณสวรรค์ที่เมตตาส่งอีรถเวรนี่มาให้เธอทวงความยุติธรรม! หญิงสาวนึกในใจอย่างเกรี้ยวกราด นึกถึงวันนั้นก็ยิ่งโมโห พลาดทั้งงาน แถมยังเปียกตั้งแต่หัวจรดเท้า วราลีเร่งก้าวฝีเท้าข้ามไปอีกฝั่งทันที ท่าทางพร้อมเอาเรื่องเต็มที่ เมื่อไปถึงตัวรถ ชะเง้อมองในรถ มือยกขึ้นเคาะกระจกกลับไม่มีเสียงตอบรับ เครื่องยนต์ก็ดับสนิท หรือเจ้าของรถจะไม่อยู่?

เธอเดินวนหนึ่งรอบ แล้วเอาใบหน้าแนบกระจก พยายามเพ่งสายตามองผ่านกระจกที่ติดฟิมล์ดำทึบ ก็ยังมองไม่เห็นด้านใน ลองเคาะกระจกรัว ๆ อีกครั้งก็ไร้เสียงตอบกลับ เมื่อมั่นใจว่าเจ้าของรถไม่อยู่ก็เหลียวซ้ายมองขวา เจ้าของรถไม่อยู่ ก็ซักถามเอาเรื่องกับใครไม่ได้ จึงคิดจะกลับ แต่พอนึกถึงวันนั้นสภาพเธอดูไม่ได้แถมพลาดโอกาสได้งานใหม่ก็นึกโมโหขึ้นมาอีกรอบ มองข้าวของที่ถืออยู่สองมือ เห็นขมิ้นมัดเล็กๆ ที่ซื้อไว้จะเอาไปทำไก่อบขมิ้นก็ตัดสินใจได้

เธอล้วงขมิ้นออกจากถุงทั้งมัด ใช้ฟัดกัดเปลือกออกเล็กน้อยก่อนนำมันไปขีดข้างรถสีขาวใหม่เอี่ยมอ่องตรงหน้าทันที!

“นี่แน่ะๆ .....เมื่อเจ้าของแกไม่อยู่ให้ฉันระบายความโกรธ แกก็จงเป็นที่ระบายแทนไปซะ!”