Masuk“เส้นเล็กหมูน้ำใสไม่ถั่วงอกหนึ่ง พิเศษลูกชิ้นนะป้า!”
เมื่อมาถึงร้านน้ำแข็งไส ที่เป็นร้านประจำของพวกเขา สินธรก็ ไม่รอช้า มาถึงก็สั่งก๋วยเตี๋ยวก่อนใคร ในขณะที่เพื่อนคนอื่น สั่งแค่น้ำแข็งไส ตาคมเข้มมักจะมองไปที่แม่ค้าจำเป็นเมื่อเธออาสาทำ น้ำแข็งไสให้เพื่อน ลองถ้าเขาสั่งน้ำแข็งด้วยอีกคน ยายนี่ก็คงทำให้เขาถ้วยสุดท้าย แถมใส่น้ำหวานมาน้อย บางครั้งก็ลืมใส่ลูกจาก จนเขา ต้องโวยวาย ที่เป็นแบบนี้เพราะเธอไม่เคยใส่ใจเขานั่นเอง
“กินก๋วยเตี๋ยวตอนนี้ เดี๋ยวก็กินข้าวเย็นไม่ได้หรอก” ภัทรทิรา พูดขึ้น เมื่อยกชามก๋วยเตี๋ยวมาวางให้เด็กหนุ่ม
“เรื่องของเราป้ะ ไม่กินก็อย่าพูดมาก เอามา ไปทำน้ำแข็งให้ด้วย ใส่ลูกจากเยอะ ๆ น้ำแข็งไม่ต้องมาก เอาหวาน ๆ นะ”
“ทำเองเลยไหมล่ะ กินก๋วยเตี๋ยวให้หมดก่อนเถอะ” ภัทรทิรา หันมาเถียง เมื่อโดนคนเรื่องมากใช้งาน
“พูดมาก ไปทำมาเร็ว ๆ” สินธรตอบ แล้วหันมาสนใจชามก๋วยเตี๋ยวตรงหน้าต่อ ก่อนจะอารมณ์เสียเมื่อเห็นว่าลูกชิ้นในชามหายไปหลายลูก
“ใครขโมยลูกชิ้นกู!” เสียงแหบพร่าคำรามลั่น เผ่าเพชรอมยิ้ม ในขณะที่ธาวินทร์ทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ แต่ปากยังเคี้ยวตุ้ย ๆ เพราะยัด ของกลางเข้าปากไปหลายลูก
“กูถามว่าใคร!” เมื่อสินธรเริ่มเสียงดัง ขโมยก็เริ่มร้อนตัว
“ไอ้เผ่า!” ธาวินทร์ตอบ ทั้ง ๆ ที่หลักฐานแทบจะพุ่งใส่หน้าเจ้าของ
“มึงเอาไปเหรอเผ่า” สินธรมองหน้าเผ่าเพชร พร้อมกับถามด้วยน้ำเสียงปกติ อันที่จริงไม่ต้องถามก็รู้ว่าใครเป็นขโมยตัวจริง เพราะลูกชิ้นยังคาอยู่ในปากขนาดนั้น
“ใครเอาไปกูแช่งให้สอบตำรวจไม่ติด” สินธรไม่ต่อปากต่อคำ แต่กลับแช่งแทน
“ไอ้หมอก! แค่ลูกชิ้นแค่นี้ ถึงกับแช่งกันเลยเหรอวะ” ธาวินทร์โวยวาย
“อ้าว ไหนมึงบอกว่าไอ้เผ่าเอาไปไง” สินธรทำท่าทางไม่รู้ไม่ชี้ พร้อมกับสาวเส้นก๋วยเตี๋ยวเข้าปาก
“เออ! กูกินเอง มึงจะเอาคืนไหมล่ะ จะได้ล้วงให้”
“โอ๊ย! รำคาญ เดี๋ยวกูมานะ โทร. . กลับบ้านแป๊บ” เผ่าเพชรบอกอย่างไม่สบอารมณ์ ก่อนจะเดินไปที่ตู้โทรศัพท์ที่อยู่ใกล้ ๆ
“ตกลงไอ้เผ่ามันมีนัดกับลุงเพชรจริง ๆ เหรอวะ” สินธรถาม เมื่อเห็นเพื่อนค้นกระเป๋าหาเหรียญเพื่อไปหยอดตู้โทรศัพท์
“อืม... เห็นมันบอกแบบนั้นแหละ”
“เพราะยายวิวคนเดียวเลย ทำให้เผ่าเสียเวลา” สินธรโทษให้เป็นความผิดของภัทรทิรา เพราะถ้ายายนั่นยอมมากับเขา เผ่าเพชรคง ไม่เสียเวลา
“เผ่าไปไหนล่ะ” ภัทรทิราถาม เมื่อกลับมาที่โต๊ะแล้วไม่เจอ เผ่าเพชร
“มันบอกว่าจะไปโทร. หาแฟนมัน” สินธรตอบ รู้สึกสะใจเมื่อเห็นหน้าคนถามซีดลง
“ตกลงเผ่ากับเบญจวรรณ เป็นแฟนกันแล้วเหรอวิน” ภัทรทิราถามธาวินทร์เสียงอ่อย เพราะธาวินทร์เรียนห้องเดียวกับเผ่าเพชร ต้องรู้เรื่องนี้แน่นอน
“งั้นมั้ง” ธาวินทร์ตอบสั้น ๆ เพราะรำคาญภัทรทิราเหมือนกัน ที่มาคอยตามติดเผ่าเพชร พวกเขาอยู่ในช่วงวัยรุ่น แต่ต้องมีภัทรทิรา มาอยู่ในกลุ่มด้วย ชีวิตเลยไม่ค่อยโลดโผนเท่าไร เพราะภัทรทิราคอยจะฟ้องให้พ่อแม่พวกเขารู้
สินธรลอบมองคนที่เอาแต่สับน้ำแข็งในถ้วย ภัทรทิราชอบ เผ่าเพชร ข้อนี้เขารู้ดี รู้สึกสะใจที่เห็นเธอเสียใจ อยากให้เผ่าเพชร เป็นแฟนกับเบญจวรรณจริง ๆ ยายนี่จะได้น้ำตาเช็ดหัวเข่า
ไม่นานเผ่าเพชรก็เดินกลับ ในขณะที่ทุกคนอิ่มกันพอดี มีแต่ภัทรทิราคนเดียวที่ไม่ได้กินอะไร เพราะเอาแต่นั่งคิดเรื่องของเผ่าเพชร
ไม่มีใครพูดอะไร เมื่อต่างคนต่างแยกย้ายไปขึ้นรถของตัวเอง วันนี้ภัทรทิราต้องนั่งซ้อนท้ายสินธรกลับบ้าน เพราะทางบ้านบอกให้ เผ่าเพชรรีบกลับ เด็กหนุ่มจึงแยกกับเพื่อนตรงนี้ ธาวินทร์ก็แยกไป อีกทาง เพราะวันนี้ไม่ต้องตามเผ่าเพชรไปส่งภัทรทิรา
“นั่งดี ๆ ล่ะ รถมันแรง” สินธรบอก เมื่อภัทรทิราเดินมาถึง
รถมอเตอร์ไซค์ที่เขาคร่อมรออยู่“หมอกไปเถอะ เดี๋ยววิวโทร. ให้คนที่บ้านมารับ”
“เป็นบ้าเหรอ ทางเดียวกันก็ไปด้วยกันนี่แหละ จะทำให้คนที่บ้านเดือดร้อนทำไม” สินธรถามด้วยน้ำเสียงกระด้าง รู้สึกโมโหที่ภัทรทิรา ไม่อยากไปกับเขา
“ก็หมอกเป็นแบบนี้ วิวเลยไม่อยากยุ่งด้วยไง”
“เป็นไงวะ!”
“หมอกเป็นนักเลงไง วิวไม่ชอบ!”
“ทีไอ้เผ่าทำชอบ! ไอ้วินทำชอบ! รักเพื่อนให้มันเท่ากันหน่อยสิ!”
สินธรเริ่มเสียงดัง เพราะไม่พอใจที่ภัทรทิราเรื่องมาก
“ใครทำวิวก็ไม่ชอบทั้งนั้นแหละ!” ภัทรทิราเถียง
“ชอบไอ้เผ่าใช่ไหม!” อยู่ ๆ สินธรโพล่งคำนี้ออกมา
“อะไรนะ!” ภัทรทิราตกใจ เมื่อสินธรถามมาแบบนี้
“ชอบไอ้เผ่าใช่ไหม” สินธรถามด้วยน้ำเสียงจริงจัง ดวงตาคมเข้มจ้องหน้าภัทรทิราเขม็ง
“จะบ้าเหรอ ใครจะคิดแบบนั้น” ภัทรทิราเถียง แต่ไม่ยอมสบตาเด็กหนุ่ม
“โกหก! คิดว่าเราไม่รู้เหรอ ว่าวิวคิดอะไรอยู่”
“วิวจะกลับบ้านแล้ว หมอกจะไปส่งวิวไหม” ภัทรทิราตัดบท เพราะไม่อยากให้สินธรคาดคั้นอะไรไปมากกว่านี้
“ขึ้นมาสิ” สินธรก็ไม่เล้าหลือ เพราะรู้ว่ายังไงภัทรทิราก็ไม่ยอมรับ
รถมอเตอร์ไซค์ Rc80 คันงามบิดออกไปจากหน้าร้านก๋วยเตี๋ยวอย่างแรง เมื่อคนขับรู้สึกไม่พอใจคนที่นั่งซ้อนท้าย
ภัทรทิรายอมซ้อนท้ายสินธรมาดี ๆ มือบางเกาะกระเป๋าไว้ ทั้งสองข้าง ไม่ยอมกอดเอวคนขับ สินธรยกยิ้มมุมปากให้กับอาการ ของเธอ… ทีตอนซ้อนท้ายไอ้เผ่ากอดเอวมันซะแน่นเลยนะ
ช่วงนี้ต้นคูนที่ขึ้นข้างทางพากันออกดอกจนเหลืองไปทั้งต้น สลับกับสีม่วงของดอกตะแบกที่พากันออกดอกจนม่วงไปทั้งต้นเช่นกัน ทำให้สองข้างทางดูร่มรื่นสวยงาม
เสียงน้ำที่ไหลจากฝักบัว ทำให้คนที่เพิ่งเปิดประตูเข้ามา กระหยิ่มในใจ ร่างสูงก้าวอาด ๆ มายืนหน้าห้องน้ำ มือแกร่งแกะกระดุมเสื้อออกทีละเม็ด ตาคมเข้มมองนิ่ง ๆ ที่หน้าประตู ก่อนจะสลัดเสื้อเชิ้ตออกจากบ่ากว้าง เผยให้เห็นลำตัวช่วงบนที่เต็มไปด้วยมัดกล้ามและรอยสักสีดำทะมึน กางเกงยีนสีเข้มหลุดออกจากเอวสอบในเวลาต่อมา มือแกร่งเปิดประตูห้องน้ำ ก่อนจะพาตัวเองเดินเข้าไปในนั้น“หมอก” ร่างเปล่าเปลือยที่ยืนอยู่ใต้ฝักบัวอุทานออกมาเบา ๆ เมื่อมองเห็นเงาที่สะท้อนในกระจกบานสูง ตากลมโตจ้องตาสามี ก่อนจะยิ้มหวานเมื่อร่างสูงใหญ่พาตัวเองเข้ามายืนใต้ฝักบัวด้วยกัน“อาบด้วย” เสียงแหบพร่ากระซิบชิดใบหู ก่อนจะกดสะโพกสอบ ลงมาที่บั้นท้ายงามงอน ภัทรทิรารู้ว่าแล้วว่ามันคงไม่จบแค่อาบน้ำ เดินตามเข้ามาขนาดนี้ ไม่ต้องบอกก็รู้ว่าต้องการอะไรมือแกร่งลูบไล้ฟองสบู่ไปบนเนื้อตัวนุ่มนิ่ม ก่อนจะวกขึ้นมาหาหน้าอกอวบใหญ่ ใบหน้าหล่อเหลาอมยิ้มเย็นเมื่อเริ่มลงมือบีบขยำ อกอวบของคุณแม่ลูกสอง ทำไมมันยังเป็นทรงสวย นุ่มหยุ่น และเต็มไม้เต็มมือ บีบขยำจนพอใจก่อนจะลากเรื่อยลงไปตามช่วงตัว ผ่านเอวคอด แล้วไปหยุดที่สะโพกผายงามงอน ร่างสูงย่อตัวลง
ภัทรทิราโกรธจนควันออกหู เมื่อเห็นหน้าเธอคนนั้นเต็ม ๆ ตา ก่อนจะปรับสีหน้าให้เป็นปกติ เมื่อเข้มเดินมาใกล้ ๆ แล้วนั่งลงบนเก้าอี้ฝั่งตรงข้าม ในขณะที่เธอคนนั้นนั่งพับเพียบลงกับพื้นสินธรพูดไม่ออกเมื่อเห็นสายตาของเมียรัก ร่างสูงขยับขึ้นไปนั่งบนโซฟาข้าง ๆ เธอ ก่อนจะมองไปที่เข้ม แล้วมองเลยไปที่กระถินที่นั่งอยู่บนพื้น“อะไรวะเข้ม” สินธรถามเมื่อทุกคนยังเงียบ มือแกร่งเอื้อมไป จับมือภรรยาแล้วบีบเบา ๆ อดใจเสียไม่ได้เมื่อสัมผัสถึงความเย็นบน มือของเธอ“ผมพากระถินมากราบครับ มันเรียนจบแล้ว”“อ้อ...” สินธรรับคำในลำคอ ก่อนจะมองกระถินอีกครั้งที่ตอนนี้ ดูเป็นผู้ใหญ่และสวยมากขึ้นด้วย เขาเคยบอกเรื่องให้ส่งกระถินไปเรียนก็จริง แต่ไม่เคยสนใจและถามอะไร จึงไม่รู้ว่าเข้มเอาจริง“กระถินกราบจ้ะนาย” ร่างอวบกราบลงบนพื้น“กระถินกราบจ้ะ นายหญิง” พูดจบก็กราบลงพื้นอีกครั้ง ตาของกระถินมองลงพื้น ไม่กล้าสบตากับเจ้าของบ้าน เพราะรู้ตัวว่าเคยทำความผิดร้ายแรงเอาไว้ภัทรทิรายังมองนิ่งไปที่ร่างของหญิงสาวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ในขณะที่เธอต้องเจ็บปวด แต่เธอคนนี้กลับได้รับการลงโทษด้วยการส่งไปเรียนต่ออย่างนั้นหรือ คุณแม่ลูกส
1 เดือนต่อมา“แม่วิวขา พ่อหมอกอ้วกอีกแล้วค่า” เสียงเล็ก ๆ ของคะนิ้งที่ดังมาจากหน้าห้องทำให้ภัทรทิราวางมีดในมือ แล้วหันกลับมาถามลูกสาวตัวน้อย“พ่อตัวร้อนไหมคะ”“ไม่ร้อนค่ะ แต่พ่อบอกว่าเหม็น แล้วก็วิ่งเข้าห้องน้ำค่ะ”“เหม็นอีกแล้วเหรอ เดี๋ยวแม่ออกไปดูค่ะ คะนิ้งดูพ่อก่อนนะคะ”สั่งลูกน้อย ก่อนจะปิดเตาแล้วถอดผ้ากันเปื้อนออก เดินไป ล้างมือ แล้วเดินตามคะนิ้งออกมาที่ห้องนั่งเล่นภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้คิ้วเรียวขมวดเข้าหากัน ก่อนจะเดิน เร็ว ๆ มาที่ร่างสูงใหญ่ที่นอนคว่ำหน้าอยู่บนโซฟา ข้าง ๆ มีหนูคะนิ้ง ถือพัดอันน้อยโบกไปมาให้คนเป็นพ่อ“พ่อเป็นลมค่ะ”“หมอก... เป็นอะไรไป ตัวร้อนหรือเปล่า” หญิงสาวใช้มืออังหน้าผากสามี ก่อนจะหย่อนตัวลงนั่งข้าง ๆ ลูก“ไม่เป็นไร หมอกแค่รู้สึกเหนื่อย” บอกพร้อมกับพยายามดันตัว ให้ลุกขึ้น“ตามหมอมาดูดีกว่า เป็นแบบนี้วิวไม่สบายใจเลย”“ไม่เป็นไรหรอก นอนสักพักคงหาย”“อย่าดื้อ! พี่เข้มคะ โทร. ตามหมอให้วิวหน่อย” ดุสามี ก่อนจะหันไปร้องบอกเข้มที่กำลังเดินเข้ามา“ตามหมอดนุพรเหรอครับ” เข้มถามกลับ ก่อนจะเดินเลยมาดูเจ้านายหนุ่ม “ไอ้เข้ม ตามมาตอนมึงป่วยน่ะสิ” สินธรด่าคนสน
“หมอก!” สินธนเงยหน้าขึ้น เมื่อภัทรทิราตะโกนเรียกชื่อของเขา ร่างสูงดีดตัวขึ้นจากที่นอน ดวงตาคมดุพร่าเลือนมองไปที่ หน้าประตูห้อง และก่อนที่เขาจะพูดอะไร คนที่ยืนอยู่ตรงนั้นก็วิ่งเข้ามาหาเขา“หมอก! ฮือ ๆ ๆ ๆ หมอก” ภัทรทิราวิ่งเข้าหาเขา สองแขน กอดคอเขาเอาไว้ ขาเรียวเกี่ยวรอบเอวสอบ ใบหน้าสวยซบลงที่ซอกคอแกร่ง ก่อนจะระเบิดก้อนสะอื้นออกมาดัง ๆสินธรตกใจกับการกระทำของเธอจนพูดไม่ออก ยิ่งคนตัวเล็ก เอาแต่สะอื้น เขาก็ทำอะไรไม่ถูก สองแขนแกร่งกอดรอบเอวบางเอาไว้ภัทรทิรายังคงปล่อยก้อนสะอื้นออกมา ยิ่งเขากอดเธอก็ยิ่งร้อง และร้องหนักขึ้น“วิว...” มือแกร่งลูบลงไปบนแผ่นหลังบอบบางเพื่อปลอบประโลม“หมอก... หมอกสัญญาได้ไหม ว่าจะไม่ทำให้วิวเจ็บแบบ วันนั้นอีก”“วิว...” สินธรพูดอะไรไม่ออก“รู้ไหมสิ่งที่หมอกทำ มันฆ่าวิวให้ตายทั้งเป็น”“วิว...”“ภาพในวันนั้นมันฝังอยู่ในนี้”นิ้วเรียวจิ้มลงบนอกข้างซ้ายของเขา“วิวเจ็บจนไม่อยากหายใจ ถ้าคนที่นอนอยู่บนนั้นคือวิว หมอกก็ต้องเจ็บ และหมอกคงฆ่าวิว”“วิว... หมอกขอโทษ” สินธรพูดออกมาได้แค่นั้น จริงของเธอ ถ้าคนที่นอนอยู่บนเตียงเป็นเธอกับชายอื่น เขาก็ต้องเลือ
“ยินดีด้วยนะครับนายน้อย” เข้มเอ่ยขึ้น เมื่ออยู่กันตามลำพัง“อะไรของมึง”“ผมดีใจครับ ที่เห็นนายน้อยมีความสุข”“มึงเตรียมตัวเก็บศพกูเถอะ วิวเชือดกูแน่”“กลัวเหรอครับ”“เปล่า ว่าแต่มึงมัดเมียกูไว้หรือเปล่า”“มัดสิครับ ผมไม่กล้าขัดคำสั่งอยู่แล้ว” เข้มตอบกลับมาหน้าตาเฉย จนสินธรหมั่นไส้ ไม่กล้าขัดคำสั่งเขางั้นเหรอ“ไอ้เข้ม!”“คุณหมอกครับ เรื่องพ่อเลี้ยงธงชัย...”“กูส่งข้อมูลให้ไอ้ตำรวจแล้ว ต่อไปก็ให้มันจัดการกันเอง”“มันจะไม่ง่ายแบบนั้นน่ะสิครับ ถ้าพ่อเลี้ยงคงเบนเข็มมาที่ คุณหมอก”“ก็ให้มันมา กูไม่กลัว”“แต่...”“สิ่งที่กูกลัวที่สุด ก็คือ... เมีย” พูดจบก็เดินขึ้นชั้นบนไป“ผมจะไม่ยอมให้ใครมาแตะคุณหมอกแน่นอน ใครเสนอหน้ามา ต้องข้ามศพผมไปก่อน”เข้มประกาศกร้าว เขารู้ว่าศึกหนักกำลังรออยู่ แต่วันนี้มันยัง มาไม่ถึงก็ไม่อยากคิด สิ่งที่เขาจะทำในตอนนี้ก็คือหาทางให้นายหญิง ยกโทษให้คุณหมอกให้เร็วที่สุดภัทรทิราที่ถูกมัดไว้บนเตียงพยายามดิ้นจนแขนและขาที่ถูกผ้ามัดไว้เป็นรอยแดงช้ำไปหมด เธอไม่รู้ว่าข้างล่างเกิดอะไรขึ้น สินธรทำร้ายเผ่าเพชรหรือเปล่า ตากลมโตจับจ้องไปที่หน้าประตู เมื่อมีเสียงคน
คุณเผ่าครับ เราจับตัวคนร้ายได้แล้ว ตอนนี้อยู่ที่โรงพัก” แสงรีบบอกกับเผ่าเพชร“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับพ่อเลี้ยงสินธรครับ คนของเราเป็นคนทำเอง สายใจมันหวังสูง เลยคิดจะทำร้ายคุณปอ”แสงบอกให้ทุกคนเข้าใจ ลลนาหน้าเสีย เพราะที่เรื่องมันเป็น แบบนี้ เพราะความขาดสติของเธอคนเดียว“ฉันผิดเองจ้ะลุงแสง ที่ไว้ใจสายใจ”“ไม่เป็นไรนะปอ ไม่ต้องพูดอะไร พี่รู้เรื่องทุกอย่างหมดแล้ว อย่าหนีพี่ไปไหนอีกนะ”“ฉันขอโทษ”“กลับบ้านเรากันเถอะ”และก่อนที่จะมีใครพูดอะไร อาคมที่ยืนอยู่ก็คุกเข่าลงกับพื้น ก่อนจะยกมือขึ้นพนม แล้วพูดอะไรบางอย่างออกมา“ผมขอโทษนะครับพ่อเลี้ยง... ที่เมื่อคืนผมล่วงเกินพ่อเลี้ยงไป ผมกราบขอโทษพ่อเลี้ยงนะครับ” อาคมทำท่าจะกราบลงพื้น แต่สินธรขัดขึ้นเสียก่อน“มึงเป็นเด็ก ทำผิดแล้วรู้จักขอโทษก็ดีแล้ว ต่อไปมึงดูแลนายมึงให้ดีก็แล้วกัน เพราะกูคงตามดูไม่ได้ตลอด กูว่าอีกหน่อยคงหลงเมีย จนเสียผู้เสียคน แต่ถ้ามึงอยากมีเจ้านายดี ๆ มึงก็มาหากู” สินธรบอกกับอาคม แต่ก็ยังแขวะเผ่าเพชรไม่เลิก“ผมต้องคลานเข่ามาด้วยหรือเปล่าครับ” อาคมถามกลับอย่างติดตลก เพราะเข้มสั่งให้เขาคลานมาจากไร่แสงตะวัน“ก็ไม่ต้องข
“วิว หมอกขอโทษ” สินธรบอกด้วยน้ำเสียงสำนึกผิด “ออกไป! ต่อไปนี้วิวจะคิดว่าไม่เคยมีเพื่อนชื่อหมอกอีก”“วิว...” สินธรพูดไม่ออก ได้แต่ยืนมองเด็กสาวที่เอาแต่ยืนร้องไห้อยู่แบบนั้น ใจเขาอยากกอดเธอ อยากขอโทษ แต่มันคงไม่มีประโยชน์ เพราะเธอคงไม่ให้อภัยเขา“ได้ หมอกไปก็ได้ แต่ก่อนที่หมอกจะไป วิวฟังคำพูดของหมอ
สินธรมาส่งภัทรทิราที่บ้าน ระหว่างทางทั้งสองไม่ได้คุยอะไรกันอีกเลย เพราะในหัวของภัทรทิรามีแต่เรื่องของเผ่าเพชร สินธร ก็เช่นกัน ในหัวของเขาตอนนี้มันมีแต่ความน้อยใจ ภัทรทิราไม่เคยเห็นเขาอยู่ในสายตา เพื่อนอีกสองคนก็กำลังจะมีอนาคตที่สดใส ในขณะที่เขายังแก้ ร. กับศูนย์ไม่ผ่าน โชคดีที่สมัยนี้ไม่มีให้เรีย
ภัทรทิราไม่สนใจอะไร นอกจากมองต้นไม้ข้างทาง อีกไม่นาน ก็จะปิดเทอมภาคฤดูร้อน และปีนี้พวกเขาจะจบชั้น ม.3 เพื่อนบางคนต้องย้ายโรงเรียน บางคนไปเรียนสายอาชีพ บางคนไปเรียนต่อกรุงเทพฯ ที่แน่ ๆ ธาวินทร์คนหนึ่งแหละ ที่สอบติดเตรียมอุดมฯ และต้องย้ายไปเรียนต่อที่กรุงเทพฯ ในขณะที่เผ่าเพชรก็สอบติดที่
หน้าโรงเรียนประจำจังหวัดเชียงรายเป็นภาพที่คนผ่านไปผ่านมา และคนแถวนั้นเห็นจนชินตา ใต้ต้นคูนใหญ่หน้าโรงเรียนประจำจังหวัด ทุก ๆ เย็นวันจันทร์ถึงศุกร์ จะมีเด็กหนุ่มสองคนนั่งโขกหมากฮอสอย่างสนุกสนาน โดยมีเด็กสาวใบหน้าจิ้มลิ้มนั่งอ่านตำราเรียนอยู่ที่โต๊ะเดียวกัน แต่ถ้าจะมีใครสังเกต ดี ๆ จะเห็น







