ไล่ล่าภรรยา Novelas e Histórias

จุดประสงค์หลักของโดน็อกสำหรับการเดินทางครั้งนั้นคือการจับครอบครัวคาร์เตอร์และเพื่อนของแดร์ริล หลังจากเหตุการณ์ที่สุสานโบราณของลิโป้ โดน็อกมองดูจูปาเจี๋ยแย่งชิงภรรยาของเขาไปจากเขา เขารู้ว่าจูปาเจี๋ยต้องทำให้ภรรยาของเขาด่างพร้อยเป็นแน่ โดน็อกโกรธมากและเขาไล่ล่าจ ูปาเจี๋ยในระยะที่ไกลกันมาก ๆ แต่เขามีพลังน้อยกว่าคู่ต่อสู้ของเขา ทำให้เขาไล่ล่าตามไปไม่ทัน

หญิงสาวอธิบายเพื่อให้มารดาหายห่วง “แม่รู้แต่ก็ยังอดห่วงไม่ได้ ตอนนี้เราเหลือกันแค่สองคนแม่ลูกเองนะ” นีรนุชเสียงสั่นแม่สามีจะจากไปเกือบจะสามปีแล้วแต่เธอก็ยังไม่เคยลืมช่วงเวลาที่ครอบครัวได้อยู่กันพร้อมหน้า ตอนนี้เธอเหลือเพียงแค่ลูกสาวเพียงคนเดียวที่เป็นทุกอย่างในชีวิต จึงเป็นห่วงมากกว่าอะไรทั้งหมด

ภูภัทรเดินพ้นหลังไปไม่ทันไรจานผลไม้ก็ถูกวางลงพร้อมกับเคลื่อนตูดเข้าไปหาสามีทันที “คุณดูเจ้าภูสิคะ ไม่รู้จักสำนึกเมียจะขอหย่ามาร่อมมาร่ออยู่แล้วยังไม่รู้ตัวอีก ยังมีหน้าออกไปหาผู้หญิงคนนั้นอยู่ได้”

ไทต์รีบหลบหน้าหนีทันทีเมื่อโดนคุณภรรยาจับได้ว่าตนกำลังลวนลามเธอทางสายตาอยู่ -------------------------------------------------------------------------- [ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode] • เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~

สามีตะคอกกลับอย่างเหลืออด ในขณะที่หญิงสาวที่กำลังฝืนประคองตัวนั่งอยู่บนเตียงส่งสายตาตัดพ้อต่อว่ามาให้ “เธอจะไม่ยอมสารภาพออกจากปากจริงๆ ใช่ป่ะ?” “….” “ได้..งั้นฉันจะทวงความทรงจำให้เธอฟัง” “ในวันแต่งงานเธอจ้างวานคนให้ไปลักพาตัวไพลิน” คนตัวโตเอ่ยด้วยน้ำเสียงขมขื่น ..ผิดหวังที่สุดคือคนที่นอนด้วยทุกคืนกลับกลายเป็นผู้หญิงสารเลวที่ทำทุกอย่างเพื่อแย่งชิงสิ่งที่ตนต้องการ

หลี่เซียวเหยาแม้จะตกตะลึงกับการแอบกินเต้าหู้อย่างมืออาชีพของสตรีตรงหน้า แต่ยังคงวิ่งตามติดอย่างเร็วกว่าความคิด พลางตะโกนคำราม “จะหนีไปไหน...” “ไม่....นะ....” และภาพของว่าที่สามีที่กำลังไล่ล่าฆ่าฟันว่าที่ภรรยาก็พลันเกิดขึ้นอีกครั้ง...

โจชัวยังคงมองเธออย่างเรียบเฉย ดวงตาของเขาลึกจนยากจะหยั่งถึง “แผนของเราคือล่อให้ภรรยาของฉันออกมาเจอฉัน เราแค่ต้องแสดงให้คนอื่นเห็น แต่เมื่ออยู่กันตามลำพังเราจะเป็นแค่เพื่อนกัน” ลูน่าขมวดคิ้วแน่น

เซี่ยเสี่ยวหลานอ้าปากจะทักท้วงจึงเป็นการเปิดโอกาสให้แม่ทัพสอดลิ้นเข้าพัวพันกวาดชิมดูดดึดจนเซี่ยเสี่ยวหลานแทบขาดใจตาย ได้แต่ส่งเสียงครางอือๆในลำคอ แม่ทัพโจวหลี่เฉิงผละออกครู่เดียวก็ก้มลงจูบอีกครั้งในครั้งนี้ทั้งเรียกร้องให้ภรรยาตอบสนองเขาจึงคลายจุดสะกดโดยท ี่เซี่ยเสี่ยวหลานไม่รู้ตัว แม่ทัพใหญ่ไม่เปิดโอกาสให้ภรรยาตั้งตัวได้เขาจู่โจมทันทีอย่างช่ำชอง มือสากที่จับแต่ดาบลูบไล้บีบเค้นอกอวบใหญ่ที่เกินตัวของเซี่ยเสี่ยวหลาน ชุดนอนที่เหมือนไม่ได้ใส่หลุดออกจากร่างตอนไหนก็ไม่รู้ตัว

เซี่ยเหิงเองก็เดินจูงมือภรรยาและรีบคว้าบังเหียนม้ามาถือเอาไว้แล้วเดินตามหลังอวิ๋นเซียวไปทันที ทั้งสองคนไม่คิดไม่ฝันว่าภรรยาจะดั้นด้นฝ่าลมหนาวมาหาพวกเขาถึงที่นี่ ตกลงแล้วมันคือความจริงหรือความฝันกันแน่ ทั้งสองคนเดินไปพร้อมกับมองมือตัวเองที่จับมือภรรยาเอาไว้ เพราะกลัวว่าหาก ละสายตาไปเพียงครู่เดียวภรรยาที่เดินจับมือกับเขาอยู่ตอนนี้จะหายไปสุดท้ายก็เป็นเพียงความฝันเท่านั้น “ท่านพี่ สบายดีหรือไม่เจ้าคะ” เว่ยจื้อโหยวถามสามีด้วยความเป็นห่วง

คงไม่แปลกอะไรที่พวกเธอกลัวที่จะตามหลังภรรยาคนอื่น อยากจะใกล้ชิดกับเราให้มากกว่านี้ ไม่อยากจะยอมแพ้พวกมีอาที่นำหน้าคบกับเรามานานกว่า... นั่นคงเป็นเรื่องปกติล่ะนะ