บทที่ 2

เขาสวมปิ่นปักผมลงบนมวยผมของข้า ข้าเห็นความอ่อนโยนในแววตาของเขาที่แทบจะหยาดเยิ้มออกมา ไม่ต่างอะไรกับเมื่อก่อน หรืออาจจะลึกซึ้งยิ่งกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ

แต่จู่ๆ ข้ากลับรู้สึกราวกับว่าไม่รู้จักเขาเสียแล้ว

เมื่อสิบปีก่อน สามีของข้าคือองค์ชายที่ฮ่องเต้ทรงโปรดปรานมากที่สุด เดิมทีเขาจะได้ขึ้นครองบัลลังก์ แต่เพราะฐานะสตรีไร้ญาติขาดมิตรอย่างข้าไม่อาจเป็นฮองเฮาได้ และข้าก็รับไม่ได้ที่จะต้องใช้สามีร่วมกับสตรีอื่น เขาจึงยอมสละราชบัลลังก์ไปอย่างไม่ไยดี เพียงเพื่อจะได้ตบแต่งกับข้า

ยามอยู่เบื้องนอก ผู้คนต่างหวาดเกรงเขา แต่พอปิดประตูอยู่กันตามลำพัง เขากลับชอบมาซบกระซิบออดอ้อนอยู่ข้างหูข้า คอยตามใจและทะนุถนอม ความรักของเขานั้นลึกซึ้ง ร้อนแรง และมีเพียงข้าคนเดียวจนผู้คนต่างพากันอิจฉา

มาวันนี้ เขาก็เหมือนจะยังรักข้าอยู่ แต่ทว่า ข้ากลับมองไม่เห็น และสัมผัสมันไม่ได้อีกแล้ว

เผยจื่อเยี่ยเห็นข้าเงียบไป ก็บีบจมูกข้าเบาๆ “เป็นอะไรไป ไม่อยากไปปีนเขาแล้วหรือ?”

ข้ามองหน้าเขา แล้วฝืนยิ้มบางๆ

“ตกลง พรุ่งนี้เราไปเที่ยวด้วยกันเถิด”

อีกสามวันข้าก็จะไปแล้ว การไปเที่ยวครั้งนี้ ถือเสียว่าเป็นการเอ่ยลาล่วงหน้าก็แล้วกัน

อย่างไรเสีย เขาก็คือคนที่ข้ารักสุดหัวใจมาถึงสิบปีเต็ม

วันรุ่งขึ้น ครอบครัวสามคนพ่อแม่ลูกของเราก็ขึ้นรถม้า

ข้าเพิ่งจะหายจากอาการป่วยไข้ ร่างกายจึงยังไม่ค่อยมีเรี่ยวแรงนัก

รถม้าเพิ่งจะเคลื่อนตัวไปได้ไม่เท่าไร อวี้เอ๋อร์ก็พูดขึ้นมาอย่างร่าเริง “ท่านพ่อ วันนี้อากาศดีนัก เราชวนพี่หรูเหยียนไปด้วยกันเถิดขอรับ นางจะนำขนมอร่อยๆ มาให้ข้า ทั้งยังเล่าเรื่องขบขันให้ฟังด้วย ท่านแม่เอาแต่เงียบ ข้าเบื่อหน่ายยิ่งนัก”

สีหน้าของเผยจื่อเยี่ยเคร่งขรึมลงทันที

“อวี้เอ๋อร์ วันนี้เป็นวันคล้ายวันเกิดท่านแม่ของเจ้านะ อย่าได้เหลวไหล”

พอถูกดุ อวี้เอ๋อร์ก็รู้ตัวว่าพูดผิดไป จึงรีบหันมามองสีหน้าของข้า

“ท่านแม่ ท่านไม่ได้โกรธใช่หรือไม่ขอรับ?”

ฟังจากน้ำเสียงของอวี้เอ๋อร์ แสดงว่าเผยจื่อเยี่ยคงพาเขาไปพบซ่งหรูเหยียนมาหลายครั้งแล้วแน่ๆ ข้าไม่ได้หยอกล้อเขากลับไปเหมือนเมื่อก่อน ได้แต่ทอดสายตามองทิวทัศน์นอกรถม้าอย่างเงียบๆ

“ไม่ได้โกรธหรอก”

เผยจื่อเยี่ยกุมมือข้าไว้แน่น เอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน “อวี้เอ๋อร์ยังเด็กนัก เด็กพูดจาประสาเด็ก เจ้าอย่าไปถือสาเขาเลยนะ หืม?”

ข้าค่อยๆ ดึงมือออกจากการเกาะกุมของเขา อดกลั้นความเจ็บปวดทางร่างกายที่ทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ

“ข้าเข้าใจ”

เมื่อมาถึงเขาฉีซาน พวกเราก็ลงจากรถม้า เส้นทางบนเขานั้นขรุขระและเดินลำบากนัก

เผยจื่อเยี่ยกลัวว่าข้าจะสะดุดล้ม จึงจับมือข้าไว้เพื่อคอยนำทางให้

แต่จู่ๆ เบื้องหน้ากลับมีเสียงกรีดร้อง “ช่วยด้วย!” ดังขึ้นมาหลายครั้ง ข้ามองตรงไป ก็เห็นสตรีรูปงามร่างบอบบางนางหนึ่งกำลังถูกกลุ่มชายฉกรรจ์รุมล้อมเอาไว้ ข้าจำได้ทันที นั่นคือซ่งหรูเหยียน

นางมองมาทางพวกเราด้วยน้ำตานองหน้า ร้องตะโกนออกมาอย่างเสียสติ

“พี่จื่อเยี่ย ช่วยข้าด้วย!”

วินาทีต่อมา สีหน้าของเผยจื่อเยี่ยก็เปลี่ยนไปอย่างเห็นได้ชัด เขาสลัดมือข้าทิ้งอย่างไม่ลังเล แล้วพุ่งตัวรุดไปหาสตรีผู้นั้นทันที

“บังอาจ หยุดเดี๋ยวนี้นะ!”

ร่างกายของข้าที่อ่อนแออยู่เป็นทุนเดิม พอถูกเขาสลัดทิ้งอย่างแรงก็เสียหลักล้มคว่ำลงไปกองกับพื้น แขนครูดเข้ากับเหลี่ยมหินแหลมคมอย่างจัง ส่วนขาก็กระแทกเข้ากับก้อนหิน

ความเจ็บปวดรุนแรงแล่นพล่านไปทั่วร่าง เลือดจากรอยแผลที่ถูกบาดบนแขนซึมทะลุแขนเสื้อออกมาอย่างรวดเร็ว ต่อให้ข้าจะเป็นคนที่อดทนต่อความเจ็บปวดได้เก่งเพียงใดก็ยังเผลอแค่นเสียงครางต่ำออกมา เหงื่อเย็นเยียบผุดพรายเต็มหน้าผาก

ข้าฝืนกัดฟันพยุงตัวลุกขึ้นยืนจากพื้นหิน ก็เห็นว่าสามีของข้าได้ช่วยสตรีผู้นั้นเอาไว้เรียบร้อยแล้ว

ซ่งหรูเหยียนทิ้งตัวอ่อนระทวยราวกับไร้กระดูกลงในอ้อมอกของเขา เอ่ยด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ข้านึกว่าจะไม่ได้พบพี่จื่อเยี่ยอีกแล้ว…”

สิ้นคำ นางก็หมดสติไป สามีของข้ามีสีหน้าร้อนรน เขาอุ้มร่างของนางขึ้นรถม้าไปอย่างลุกลี้ลุกลน

อวี้เอ๋อร์เองก็รีบคว้ามือของเขาไว้ ร้อนรนจนแทบจะร้องไห้ แล้วปีนขึ้นรถม้าตามไปอย่างทุลักทุเล

“รีบกลับเร็วเข้า พี่หรูเหยียนหมดสติไปแล้ว เจ้าไปขับรถม้าเร็วสิ!”

คนขับรถม้าหันมามองข้าที่ถูกทิ้งให้อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก ทำท่าเหมือนอยากจะเอ่ยสิ่งใด แต่เสียงตวาดกร้าวของเผยจื่อเยี่ยก็ดังลอดออกมาจากในรถม้าเสียก่อน

“ยังมัวยืนบื้ออยู่อีกทำไม รนหาที่ตายหรืออย่างไร!”

คนขับรถม้าสะดุ้งโหยงด้วยความตกใจ รีบควบรถม้าออกไปอย่างรวดเร็ว

ตั้งแต่ต้นจนจบ ไม่มีผู้ใดสนใจไยดีข้าเลยสักคน เลือดที่แขนหยดลงบนพื้น ความเจ็บปวดรุนแรงสาดซัดเข้ามาเป็นระลอกคลื่น ข้าได้แต่ยืนนิ่งเงียบอยู่กับที่

จนกระทั่งรถม้าแล่นลับสายตาไป ข้าถึงค่อยๆ หลุบตาลง แล้วก็เหลือบไปเห็นเครื่องรางคุ้มภัยสองชิ้นตกอยู่บนพื้นหินที่ขรุขระ

มันคือเครื่องรางของเผยจื่อเยี่ยกับอวี้เอ๋อร์ และเป็นเครื่องรางสองชิ้นที่ข้ายอมเดินทางรอนแรมไปไกลแสนไกลถึงเขาหานซาน ยอมคุกเข่ากราบกรานถึงเก้าร้อยเก้าสิบเก้าขั้นบันได เพื่อขอพรกลับมาให้ในยามที่พ่อลูกคู่นี้ตกอยู่ในอันตรายถึงชีวิต

ทว่าบัดนี้ มันกลับถูกทอดทิ้งอย่างโดดเดี่ยวอยู่บนเขาอันห่างไกลเสียแล้ว