Part : กอดฉันไว้..

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : กอดฉันไว้..

--------------------------------------------------------------------------

คนตัวเล็กรีบดันตัวลุกขึ้น และเขยิบมานั่งลงบนหน้าขาของอีกคนด้วยความตกใจ ก่อนจะมองไปที่แกนใหญ่ที่มีคราบขาวขุ่นจากน้ำของชายหนุ่มติดอยู่ และแน่ใจว่าเขาพูดเรื่องจริงที่บอกว่าเสร็จไว้ในตัวเธอ

“ไปหายากินด้วยแล้วกัน ท้องมาฉันไม่รับผิดชอบนะ…”

พูดจบเขาก็ผลักร่างของคนตัวเล็กลงบนที่นอน ก่อนจะลุกออกจากเตียงไปจัดการงานของตนต่อ

“ก็นายบอกให้ฉันทำให้นายเสร็จหนิ ฉันก็แค่ทำตามที่สั่ง…”

หนุ่มหล่อเจ้าของห้องเดินกลับมาที่เตียงเมื่อได้ยินคำพูดพึมพำของสาวสวย ที่นั่งแน่นิ่งอยู่บนที่นอน

“นายเหรอ…ฉันเหรอ?”

“…”

“เธออายุเพิ่งจะยี่สิบไม่ใช่หรือไง ฉันห่างกับเธอสิบสองปีเลยนะ…”

เธอดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมตัวไว้ พรางมองคนที่ยืนอยู่ข้างเตียงด้วยความระแวงว่าเขาจะเกิดคลั่งขึ้นมาอีก “…”

“เรียกใหม่…”

“แล้วจะให้เรียกว่าอะไรล่ะ…” เธอถามอย่างระวังเสียง

“พี่เดย์…เธอควรเรียกฉันแบบนั้น” เขามองดุมาที่คนตัวเล็ก ก่อนจะใช้มือยีหัวของเธอที่ยุ่งอยู่แล้ว ให้ยุ่งเหยิงยิ่งกว่าเดิม และเดินออกจากห้องไปพร้อมกับรอยยิ้มร้ายที่ปรากฏให้เห็นตั้งแต่วินาทีแรกที่เธอเดินเข้ามาในห้องจนถึงตอนนี้

“เฮ้อ” ในหัวของฉันมีแต่คำถามว่าทำไม ทำไม แต่มันก็ไม่มีคำตอบสำหรับเรื่องนี้เลย

“ต้องปล่อยให้เป็นแบบนี้จริงๆ เหรอ” ฉันจะเอาชนะคนที่ไม่รู้จักถูกผิดยังไงดีนะ

ฟุบ!

เธอฟุบหน้านอนลงบนเตียงด้วยความสิ้นหวัง ในเวลานั้นก็พยายามคิดหาทางออก ซึ่งเธอก็ไม่สามารถปึกษาเรื่องที่เกิดขึ้นนี้กับใครได้เลย

“ถ้าบอกแม่ แม่ต้องเป็นห่วงแน่ ๆ งือเอาไงดีนะ”

ห้องทำงานดีเดย์…

เขาเดินกลับเข้ามาเคลียร์งานที่ค้างอยู่ในห้อง ซึ่งเมื่อดีเดย์เข้าสู่โหมดทำงาน เขาดูเป็นคนฉลาด และชำนาญกับงานตรงหน้ามาก

เพราะสิ่งที่เขามุ่งมั่นอยู่นี้ เพื่อความเป็นผู้ชายที่เพอร์เฟค และเพียบพร้อมในทุกๆ ด้าน ทั้งหน้าตา ฐานะ หน้าที่การงาน แต่กับเรื่องนิสัยเจ้าชู้เขากลับคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ผู้ชายทุกคนควรจะเป็น และนั่นก็รวมอยู่ในความเพอร์เฟคในอุดมคติของเขา ที่เพิ่งเปลี่ยนไปจากเดิมได้ไม่นานเพราะประสบการณ์จากรักครั้งก่อน

ครืดด~

“เออว่า?”

“มึงจะเข้ามาร้านหรือเปล่า?” บอสปลายสายเอ่ยถามกับดีเดย์เสียงห้วน

“ไม่...”

“อุตส่าห์รอแดกเหล้า ไอเวร”

“วันหลังแล้วกัน วันนี้กูติดงาน”

“ติดงานหรือติด*”

“ติด*ก็ส่วนนึง ติดงานก็ส่วนนึง” ดีเดย์พูดตอบบอสอย่างตรงไปตรงมา ด้วยคำพูดของคำถามที่บอสสงสัย “เออแค่นี้แหละ...”

หลังจากวางสายบอส ดีเดย์ก็จัดระเบียบความเรียบร้อยบนโต๊ะทำงานของเขา ที่จัดอยู่ทุกครั้งจนติดเป็นนิสัย ก่อนที่จะเหลือบไปเห็นเสื้อผ้าที่ขาดหลุดลุ่ยของบาเบลที่วางกองอยู่ที่พื้นห้องทำงานของเขา

ดูเหมือนว่าทั้งเสื้อ กางเกง ชุดชั้นในของเธอนั้นจะพังไม่เหลือชิ้นดี…

ห้องนอนดีเดย์ เวลาเกือบสามทุ่ม…

แก๊ก!

เมื่อเจ้าของห้องเปิดประตูเข้ามาด้านใน ก็เห็นว่าเธอนอนแน่นิ่งอยู่บนเตียง ในสภาพใส่แค่เสื้อสเวตเตอร์สีขาวครีมที่เป็นของเขา

“ลุก...”

เมื่อได้ยินเสียงของดีเดย์สั่ง บาเบลก็ลุกขึ้นตามคำสั่งนั้นทันที และจ้องมองเขาเพื่อรอรับคำสั่งต่อไป

“เอากางเกงนี่ไปใส่” เขายื่นกางเกงวอมที่เข้าชุดกันกับเสื้อสเวตเตอร์ที่เธอใส่ให้บาเบล เพราะจะพาเธอออกไปข้างนอก

“…” เธอหยิบมันขึ้นมาสวมใส่อย่างไม่ปริปากพูดหรือเอ่ยถามสิ่งใด

“ตามมานี่”

เธอเดินตามหลังเขาออกจากห้องไปติดๆ โดยที่ก็ไม่รู้ว่าเขาจะพาเธอไปที่ไหน จนเมื่อขึ้นรถมาในหัวก็มีแต่คำถามเต็มไปหมด แต่ก็ไม่กล้าปริปากพูดสิ่งใด เพราะไม่อยากจะทำให้เขาหงุดหงิด

ห้างสรรพสินค้า…

พามาห้างทำไม “…” เสียงในหัวของสาวสวยเอ่ยถามกับตัวเองขึ้น แต่ก็เดินตามเขาไปโดยไม่ขัดขืน

เขาพาเธอเดินดูเลือกซื้อของใช้จำเป็นต่างๆ เพราะหากเธอต้องมาใช้ชีวิตอยู่ร่วมกันกับเขา ก็ควรจะมีของใช้อยู่ที่คอนโดของเขาเช่นกัน

“หยิบมาสิ...ฉันไม่รู้หรอกนะว่าเธอใช้โฟมล้างหน้ายี่ห้ออะไร” ดีเดย์ที่เดินเข็นรถเข็นอยู่ พูดบอกกับคนตัวเล็กที่เดินตามตูดอยู่ไม่ห่าง

ซึ่งเธอก็คิดว่าจะแกล้งเขาด้วยการเลือกซื้อแต่ของแพงๆ เพราะคิดว่าเขาจะเป็นคนออกเงินค่าของนี้ให้ทั้งหมด ทั้งของใช้ในห้องน้ำ ครีมทาผิวเคาน์เตอร์แบรนด์ และอีกมากมายที่พอจะหยิบได้อย่างไม่มีคำว่าเกรงใจ

แต่เมื่อถึงเวลามาต่อแถวคิดเงิน มันกลับไม่ได้เป็นอย่างที่เธอคิด…

“ค่าของทั้งหมดของเธอ ฉันจะหักจากค่าแรงที่ต้องโอนให้นะ”

บาเบลมองไปยังของด้านในรถเข็น และก็คิดเปลี่ยนใจขึ้น “งั้นเดี๋ยวฉันขอไปเปลี่ยนของก่อนนะ”

“จะคิดเงินอยู่แล้วจะเปลี่ยนทำไม...” เขาดึงของในมือที่เธอหยิบไปกลับมาใส่ในรถเข็นเช่นเดิม เพราะรู้ถึงเจตนาของเธอตั้งแต่แรก เลยจะให้เธอจ่ายค่าของด้วยเงินเดือนที่เธอต้องได้รับจากเขา

“แต่ว่า...”

“ไม่ต้องเปลี่ยนแล้ว”

ทั้งคู่ยืนรอคิวคิดเงินเป็นคิวต่อไป แต่สายตาของดีเดย์นั้นมองไปเห็นผู้ชายคนด้านหน้า ที่จ้องมองเสื้อของบาเบล ราวกับว่าเขาสนใจอะไรบางอย่าง

ซึ่งเมื่อดีเดย์มองลงไปที่เสื้อของเธอก็เห็นว่า จุกรักของเธอมันแข็งดันเสื้อที่เธอสวมใส่อยู่อย่างเด่นชัด และมั่นใจว่าผู้ชายคนนั้นคงไม่ได้ถูกใจเสื้อแบรนด์ธรรมดาราคาไม่ถึงพันที่เธอสวมใส่อยู่เป็นแน่

หมับ!

ร่างบางถูกดึงมายืนอยู่ด้านหน้าของคนตัวสูง และหันหน้าเข้าแนบชิดกับลำตัวของเขา เพื่อไม่ให้สายตาของผู้ชายไร้มารยาทคนนั้นได้จ้องมองสิ่งที่เขาต้องการเห็น

“กอดฉันไว้...”

“ฮะ?”

“บอกให้กอดฉันไว้ไง…ไอเวรข้างหน้ามันแอบมองหัวนมเธออยู่” ดีเดย์จงใจพูดขึ้นเสียงดังเพื่อให้คนรอบข้างได้ยินสิ่งที่เขาพูด จนทำชายคนนั้นหลบหน้าหนีด้วยความอับอาย

ฟุบ!

ส่วนบาเบลเองก็รีบสวมกอดคนร่างสูงทันทีและฟุบหน้าเข้าหาอกแกร่งของเขาไม่ห่าง เพราะรู้สึกอายไม่ต่างกันที่เขาพูดออกมาตรง ๆ แบบนั้น แถมยังเสียงดังมากอีกด้วย

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~