Part : เคยแสนดี

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เคยแสนดี

--------------------------------------------------------------------------

เธอกอดเขาเป็นลูกลิงอยู่แบบนั้นจนคิดเงินเสร็จ ซึ่งดีเดย์ก็พาเธอไปเดินเลือกซื้อทั้งเสื้อผ้าชุดนอนและชุดชั้นในยกเซ็ตใหม่ทั้งหมด และคนรอบคอบแบบเขาก็ไม่ลืมที่จะเก็บบิลค่าใช้จ่ายทั้งหมดไว้ เพื่อไปคิดเงินกับเธอในภายหลัง

คอนโดดีเดย์…

“เก็บของทั้งหมดให้เป็นระเบียบด้วย ฉันไม่ชอบเห็นบ้านลก” เขาพูดบอกกับคนตัวเล็กที่ช่วยเขาหิ้วของที่ซื้อเข้ามาด้านในบ้าน ก่อนจะสั่งงานกับเธอ

“…แล้วค่าของนี้ล่ะ” เธอท้วงถามถึงสิ่งที่เธอจะต้องจ่าย

“เขียนเลขบัญชีใส่กระดาษไว้ หักลบเหลือเท่าไหร่แล้วฉันจะโอนให้เธอ”

พูดจบเขาก็เดินหายเข้าห้องนอนไป และปล่อยทิ้งเธอไว้กับของกองพะเนินที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์กลางครัว

“เล่นซื้อแต่ของแพง ๆ แล้วเงินฉันจะเหลือเท่าไหร่ล่ะเนี่ย”

เธอหยิบของที่ซื้อขึ้นมาดู พรางหัวเสียกับตัวเองที่ไม่รอฟังคำพูดของเขาให้ได้ความก่อนจะตัดสินใจทำสิ่งนั้น

“ครีมนี่ขวดตั้งพันกว่า ฮือ อยากจะบ้าตายจริง ๆ เลยยัยบาเบล”

เธอรีบหยิบชุดชั้นในที่ซื้อมาเข้าไปเปลี่ยนในห้องน้ำที่อยู่ไม่ไกลจากห้องครัว และรีบกลับมาแยกของที่ซื้อมาและจัดมันไว้เป็นสัดเป็นส่วนตามคำสั่งของเจ้านายชั่วของเธอ

“เสร็จแล้ว…เหลือก็แต่เสื้อผ้า จะเอาไปไว้ไหนดีล่ะ?”

แก๊ก!

ดีเดย์เดินออกมาจากห้องนอนในชุดพร้อมออกล่าเหยื่อ “เดี๋ยวฉันออกไปทำธุระข้างนอกเดี๋ยวกลับ อยู่บ้านอย่าสร้างปัญหาเข้าใจไหม?”

นายนั่นแหละตัวปัญหา! “…” เธอพยักหน้ารับอย่างไม่โต้เถียงแม้จะแอบด่าเขาในใจไปแล้ว

ซึ่งเมื่อเขาเห็นกระดาษที่เธอเขียนวางไว้ ก็รีบหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโอนเงินที่เหลือให้กับเธอทันที เงินจากที่เขาคำนวณไว้แล้วว่าเหลือจากค่าของใช้ของเธอทั้งหมด

ติ๊ง!

“โอนไปแล้วนะ...เงินจะออกอีกทีเดือนหน้า ใช้ประหยัดล่ะ”

เมื่อพูดจบเขาก็เดินออกไป ซึ่งบาเบลก็รีบเปิดดูทันที ว่าเงินเดือนของเธอที่ถูกหักค่าใช้จ่ายไปทั้งหมดแล้วนั้น เหลือจำนวณเท่าไหร่

“ห้าสิบบาท! บ้าหรือเปล่า ห้าสิบบาทเนี่ยนะ! ฮือ กินข้าวมื้อเดียวก็หมดแล้ว”

เธอทรุดลงนั่งที่พื้นก่อนจะชักดิ้นชักงอกับเงินเดือนเดือนแรก ของการอยู่เป็นทาสรับใช้คนบ้าแรงแค้นอย่างดีเดย์ ซึ่งมันดูจะไม่คุ้มกับสิ่งที่เธอเสียไปก่อนหน้าเลย ถึงแม้ว่าจะได้ของใช้ดี ๆ มากมายก็ตาม

“ไม่น่าซื้อมาเลย เอาไปคืนได้ไหมเนี่ย”

@Big Boss เวลา00.40น.

“ไหนมึงว่าจะไม่เข้ามาไง?” บอสเอ่ยถามเมื่อเห็นว่าดีเดย์โผล่เข้ามาที่ร้าน

“กูออกมาทำธุระ ก็เลยแวะเข้ามา” ดีเดย์นั่งลงก่อนจะมองไปรอบ ๆ และเห็นว่าที่ร้านดูเปลี่ยนไปจากเมื่อวานที่เขามา

“วันนี้เด็กพีอาร์เริ่มทำงานกันวันแรก สนใจจะให้ดื่มน้อง ๆ หน่อยไหมเสี่ย~” บอสพูดชงให้กับสาว ๆ สวย ๆ ในร้านของเขา เพราะรู้ว่าดีเดย์ชอบอะไรที่สวย ๆ งาม ๆ แบบนี้และรู้ว่าเขาชอบเบย์ดื่มสาวสวยหากว่าถูกใจยอมทุ่มให้เป็นแสน ๆ ต่อคน

“ไม่เอาอ่ะ กูกินมาอิ่มแล้ว” เขาตอบปัดเพราะตั้งแต่ที่บาเบลมาหาเมื่อช่วงเย็น เขาก็จัดการเธออยู่หลายต่อหลายหนจนแทบหมดเรี่ยวแรง

“ไปหลอกเด็กมหาลัยขึ้นคอนโดอีกแล้วสิมึง เลวจริง ๆ”

“ขอบใจ...” เขารู้สึกดีใจทุกครั้งเมื่อมีคนพูดชมถึงความเลวของเขา

“เดย์...” เสียงเรียกของหญิงสาวที่ดังขึ้นทางด้านหลังของเขา ทำให้เขาต้องหันกลับไปมองอย่างสนใจ เพราะมันเป็นเสียงที่คุ้นเคย

“อะไร?”

“มึงจ่ายหนี้ให้อีบีมทำไม ไหนบอกว่าเกลียดมันไง” ‘ส้ม ส้ม’ เพื่อนเก่าของบีบีมคู่นัวเก่าของดีเดย์เอ่ยถามกับเขา เพราะเธอได้รับเงินก้อนคืนจากเขาเมื่อช่วงสายของวัน

“อะไรนะ มึงใช้หนี้ให้อีชั่วนั่นเหรอ?” บอสที่ได้ยินแบบนั้นรีบถามกลับดีเดย์ทันที เพราะเขาเองก็ไม่ถูกใจเมียเก่าคนนี้ของดีเดย์หลังจากที่ทำเพื่อนของตนเจ็บเจียนตาย

“เออ...”

“มึงเป็นบ้าอะไรเนี่ย ไหนบอกว่าสาปส่งมันไปแล้วไง แล้วจู่ ๆ เป็นห่าอะไรไปใช้หนี้ให้มัน”

“กูมีเหตุผลของกูแล้วกัน…”

“เหตุผลเหี้ยอะไรของมึง?” บอสถามอย่างไม่เข้าใจ เพราะตนรู้ดีว่าดีเดย์เจอเรื่องแย่ๆ แค่ไหนจากบีบีมแฟนเก่า ที่เปลี่ยนให้เขาที่เคยแสนดี กลับกลายเป็นชั่วร้ายได้ภายในไม่กี่เดือน

“ไว้ถึงเวลากูจะบอกมึงแล้วกัน...”

“ไม่ใช่ว่ายังรักมันอยู่หรอกนะ” ส้ม ๆ เอ่ยถามด้วยท่าทางไม่พอใจนัก

“นั่นไม่ใช่คำถามที่กูจะต้องตอบมึง กลับไปโต๊ะได้ละ”

“แหม่ ได้กูแล้วก็ทิ้งเลยนะไอเดย์” สาวสวยหน้าเหวี่ยงพูดขึ้นพรางกระตุกขำอย่างไม่พอใจ

“ก็แค่เอาเล่น ๆ เปล่าวะ มึงเองก็อยากได้กูอยู่แล้วไม่ใช่เหรอ แถมได้เอาคืนอีบีมเพื่อนมึงอีกด้วย...กูไม่เห็นว่ามึงจะขาดทุนตรงไหนเลย”

ช่วงที่บีบีมมันทิ้งผมไป ผมเมาหัวลาน้ำทุกวันและก็ได้ไอบอสกับเพื่อน ๆ คอยปลอบใจและอยู่ไม่ห่าง ซึ่งส้ม ๆ เพื่อนสนิทของบีบีมที่มีกรณีเรื่องติดหนี้ยืมสินกันนั้นก็มาอยู่ร่วมวงด้วย

แล้วเธอก็เสนอตัวขึ้นคอนโดกับผม เพื่อทำเรื่องที่เราทั้งคู่จะได้เอาคืนผู้หญิงชั่วอย่างบีบีม…

“ไอบอสกูกลับก่อน…”

“เดี๋ยวดิ” ส้ม ๆ เรียกหยุดดีเดย์ไว้ เมื่อเห็นว่าเขากำลังจะลุกหนีเธอ “กูจะกลับแล้วเหมือนกัน ไปส่งที่บ้านหน่อยดิ”

“กูไม่ใช่แท็กซี่ ไปหารถกลับเอง”

“เดี๋ยว...งั้นขอไปนอนด้วย” เธอรีบพูดความต้องการของเธอออกไปเพื่อไม่ให้เสียเวลา

“กูมีคนนอนรออยู่ที่คอนโดแล้ว…” เขาสะบัดแขนของสาวสวยออกอย่างไร้เยื่อใยก่อนจะเดินออกนอกร้านไป

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~