Part : ความรู้สึกที่ไม่ควรเกิด

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ความรู้สึกที่ไม่ควรเกิด

--------------------------------------------------------------------------

เธอนั่งมองดีเดย์ทำแผลที่เท้าให้จนเสร็จ เขาทำมันอย่างระวังมือเพราะกลัวว่าจะทำให้เธอเจ็บตัวมากขึ้น

“ที่หลังระวังนะรู้ไหม ดีนะแผลไม่ใหญ่มาก”

เขาพูดบ่นคนตัวเล็กเสร็จก็ค่อยๆ วางเท้าที่เพิ่งได้รับการรักษาลงที่พื้น และพุ่งเข้ามาหอมฟัดแก้มใสของคนสวยด้วยความคิดถึง ก่อนจะทิ้งหัวลงนอนหนุนที่ตักของเธอ

มือน้อยถูกชายหนุ่มดึงไปหอม สายตาที่มองขึ้นมาหาเธอนั้นมันรู้สึกได้ถึงความเชื่องคล้ายลูกหมาเข้าไปทุกวัน ซึ่งนั้นมันก็เป็นสิ่งที่เธอต้องการ แต่มันก็ไม่อาจเดาได้ว่าความสัมพันธ์ที่ไม่มีชื่อเรียกนี้จะพังทลายแค่ไหนเมื่อถึงเวลาต้องจบ

“ซื้ออะไรมากินคะ?”

“กุ้งเผา เห็นบ่นว่าอยากกิน พี่เลยซื้อเข้ามาให้”

“จำได้ด้วยเหรอ”

“อือ พี่ให้เขาแกะเปลือกออกให้หมดแล้ว ส่วนหัวมันก็แยกมาอีกกล่อง”

ไม่ใช่แค่เธอที่ใส่ใจเขามากขึ้นอย่างเป็นธรรมชาติ เขาเองก็ใส่ใจเธอมากขึ้นไม่ต่างกัน

“งั้นเดี๋ยวหนูไปเก็บกวาดเศษแก้วก่อน แล้วเดี๋ยวไปจัดจานให้นะคะ”

“รอตรงนี้แหละ เดี๋ยวพี่ทำเอง”

ว่าแล้วเขาก็ดันตัวลุกขึ้น และไปเก็บกวาดส่วนที่เหลือต่อ ทั้งเศษแก้วที่แตกอยู่เกลื่อนพื้น กับจานชามที่ล้างคาอยู่ในซิ้งค์

รวมถึงจัดอาหารใส่จาน รอทานข้าวมื้อเย็นกับบาเบล สาวสวยแก้มป่องที่เขาเริ่มให้ความใส่ใจ

หมับ!

เธอเดินอ้อมหลังอีกคนที่กำลังจัดจานอยู่ มากอดรัดเขาจากทางด้านหลัง แผ่นหลังกว้างของเขาทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นขึ้นเมื่อได้กอด

“อ้อนเอาอะไรอีก หิวเหรอ?”

ดีเดย์ดึงถุงมือพาสติกที่ใส่อยู่ออก และหันไปตั้งใจฟังว่าเธอต้องการอะไรจากเขา แต่ยังไม่ทันเอ่ยถาม เธอก็ยื่นปากเข้ามาขโมยจูบเขาเข้าซะก่อน

จ๊วบ~

“พี่เดย์หายไปทำงานทั้งวัน หนูคิดถึง” คนตัวเล็กซุกหน้าเข้าหาอกแกร่งก่อนจะโอบกอดเขาไว้แน่น

และไม่สนใจเสียงในหัวของตัวเองว่ามันจะตะโกนห้ามการกระทำและความรู้สึกของเธอเช่นไร

“อือ กินข้าวกันเถอะ”

แม้จะเป็นคำพูดที่ถูกใจ แต่ดีเดย์ก็ไม่ได้แสดงความรู้สึกนั้นออกมา เพราะกลัวว่าเขาจะแสดงออกต่อเธอมากเกินควร ซึ่งก็เผลอทำแบบนั้นอยู่บ่อยครั้ง ทั้งหอมทั้งกอดทั้งฟัด แต่เมื่อนึกขึ้นได้ก็จะพยายามรักษาระยะทางความคิดนั้นไว้เพื่อไม่ให้ตัวเองรู้สึกเกินเลย

อีกคนไม่ระวังความรู้สึก แต่กับอีกคนพยายามระวังแล้วอย่างถึงที่สุด แต่กลับพลาดท่าให้สิ่งที่เขาต่อต้าน…

เธอละทิ้งเรื่องในหัวและเดินหน้าทำสิ่งนั้นต่อ สิ่งที่ไม่รู้จะเรียกว่าความสุขหรือความทุกข์ดี

“อร่อยจัง”

“กินให้หมดแล้วกัน”

“ดูหัวมันสิ เยิ้มน่าดูดเชียว”

เขามองตามปากของสาวสวยที่ดูดมันกุ้งอย่างชอบใจ ดูท่านั่นจะเป็นของอร่อยที่เธอชอบและโปรดปรานมันอย่างมาก

“พี่ก็มีนะ หัวเยิ้มๆ ใหญ่ด้วย” เขาพูดมันด้วยใบหน้าทะลึ่งทะเล้น

“ทะลึ่ง”

“^^”

เขาชอบที่เธอเอ่ยปากชมเขาด้วยคำจำพวกนั้น ไม่ว่าจะโรคจิต บ้ากาม หรือหื่น คำพวกนั้นเมื่อออกจากปากเธอ เขาชอบมันทั้งหมด ยิ่งตอนอยู่บนเตียงก็ยิ่งน่าฟัง

ติ๊ง! (พี่เดย์ คิดถึง คืนนี้ขอไปนอนด้วยได้ไหม)

เสียงข้อความไลน์เด้งเข้าโทรศัพท์มือถือของดีเดย์ แต่เขาก็ทำเพียงแค่หยิบมันขึ้นมาดู และไม่ได้ตอบอะไรกลับต้นข้อความที่ทักมาหาเขา

“สาวทักมาเหรอคะ” เธอถามด้วยท่าทางที่ไม่ได้กดดัน ออกไปทางแซวดีเดย์เล่นด้วยซ้ำ แต่คำตอบของเขาก็ทำเธออึ้งยิ่งกว่าอึ้ง เพราะไม่คิดว่าเขาจะพูดตรงขนาดนั้น

“ใช่ ขอมานอนด้วยน่ะ ทักมาตั้งแต่เมื่อวานแล้ว”

พวกสาวๆ ขาจรเก่าของผม ที่เมื่อเราว่างตรงกันก็จะนัดมากินซุปกันที่คอนโด ไม่ห้องผมก็ห้องพวกเธอเมื่อมีโอกาสว่างตรงกัน แต่ตอนนี้ผมว่างไม่ตรงกับพวกเธอเลย และคงจะไม่ว่างยาวไปอีกเกือบปี

ติ๊ง! (ถ้าไม่ตอบจะโทรไปแล้วนะคะ)

บาเบลกวาดตามองเสียงข้อความที่เข้าไม่หยุดนั้นด้วยหางตา ก่อนที่เสียงโทรคลอไลน์เข้าจะยิ่งทำให้เธอหงุดหงิด

ครืดด~

“อือ?”

“เปิดกล้องหน่อย ทำไมไม่ตอบข้อความหนูเลย” เสียงหวานของปลายสาย ลากเสียงอ้อนคนที่เธอโทรหา

“อยู่กับเมีย”

“ฮะ? มีเมียแล้วเหรอ”

“อือ”

“หลอกหนูเล่นหรือเปล่า พี่เดย์เนี่ยนะ ไหนบอกว่าจะไม่มีเมียไง”

“แค่ก ๆ” บาเบลแกล้งสำลักน้ำซุปต้มยำที่เธอซดเข้าไป เพื่อยืนยันกับปลายสายนั้นว่าเธอมีตัวตนอยู่จริง ๆ

“นี่ไง...” เขาเปิดกล้องและกลับกล้องไปทางด้านหลัง เพื่อให้สาวที่โทรเข้ามาเห็นบาเบล ผู้เป็นเมียที่เขาอ้างถึง

ตุ๊ด ๆ!

เมื่อสายตัดไปดีเดย์ก็เหลือบตาขึ้นมองสาวที่นั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม จึงได้เห็นรอยยิ้มเล็ก ๆ ของเธอ อาจจะเพราะคำพูดเมื่อครู่ที่ทำให้เธอยิ้มออก

“ยิ้มอะไร?”

“เปล่าค่ะ ต้มยำอร่อยดี^^”

แน่นอนว่าผมดูออก ที่มาของรอยยิ้มเธอไม่ได้มาจากต้มยำจริง ๆ อย่างที่เธอว่า แต่มันมาจากคำพูดเมื่อครู่ของผมต่างหาก

ซึ่งหลายครั้งมันทำให้ผมสับสนอยู่ตลอด ว่าตอนนี้รอยยิ้มนั้นเธอสร้างมันขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากความดุร้ายของผม หรือว่าเธอยิ้มเพราะรู้สึกบางอย่างกับผมอยู่จริง ๆ

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~