Part : ตั้งสติไอเดย์

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ตั้งสติไอเดย์

--------------------------------------------------------------------------

@เดือนที่7ของพันธสัญญา

ติ๊งต่อง!

“มาทำเหี้ยอะไรเนี่ย?” ดีเดย์เจ้าของบ้านเอ่ยถามเมื่อเห็นหน้าเสล่อ ๆ ของบอสยืนอยู่ด้านหน้าประตูห้อง พร้อมกับภรรยาสุดสวยของเขา

“นึกว่าตายห่าไปแล้วไอเวร” บอสเดินดุ่มๆ เข้าไปด้านใน ทำตัวสบาย ๆ ราวกับที่นี่เป็นบ้านของตน

“วันนี้ไม่เปิดร้านเหรอกระต่าย”

“วันนี้หยุด ก็เลยพามันแวะมาหาเดย์เนี่ย ร้องคิดถึงจะเป็นจะตาย”

“แวะมาหาจริงดิ หอบเหล้ามาขนาดนี้เนี่ยนะ”

“นู่น ของมันนู่น”

“บาเบลจ๋า~ พี่บอสมาแล้ว บาเบลของพี่~”

“อาบน้ำอยู่”

“มึงยังไม่ได้ทำอะไรหวานใจกูใช่ไหม เจ็ดเดือนที่ผ่านมา แค่นอนจับมือใช่หรือเปล่า?” บอสชี้หน้าดีเดย์และรอฟังคำตอบที่เขาก็รู้ความจริงอยู่แล้ว

“เอาแล้ว เอาไปหลายรอบแล้วด้วย”

เขาพูดมันออกมาด้วยรอยยิ้ม ก่อนจะเดินไปนั่งลงที่โซฟา และมองดูเพื่อนของเขาทรมานใจกับคำพูดเมื่อครู่ของตน

“กูบอกแล้วไงว่าบาเบลไม่คู่ควรกับมึง”

“จริงจังใช่ไหมเดย์?” กระต่ายถามด้วยความเป็นห่วงคนทั้งคู่ เพราะเธอเองก็ไม่อยากเห็นเดย์ต้องเจ็บกับความรักซ้ำสอง แล้วก็ไม่อยากให้บาเบลที่เอ็นดูเหมือนน้องสาวต้องช้ำใจเพราะรักด้วยเช่นกัน

“…” ผมตอบคำถามนั้นไม่ได้จริง ๆ แต่เหมือนว่าคำพูดของทั้งสองคนจะกระตุ้นให้ผมคิดอะไรบางอย่างได้

สัญญาหนึ่งปี ตอนนี้ก็เหลืออีกแค่ห้าเดือนสินะ…

“ถ้าไม่คิดจะจริงจัง ก็อย่าไปทำร้ายบาเบลเลยนะ เดย์ก็รู้ว่าตอนอกหักมันเจ็บแค่ไหน อย่าทำให้บาเบลเจ็บปวดแบบนั้นเลย”

“อือ รู้แล้ว”

“แล้วเรื่องที่บาเบลเป็นน้องบีบีมล่ะ รู้อยู่แล้วหรือเปล่า” กระต่ายเอ่ยถามถึงสิ่งที่เธอสงสัย

“อะไรนะ อีชั่วบีมเหรอ บาเบลเนี่ยนะ?!” บอสถามกลับเมียของเขาเสียงดัง เพราะเขาเองก็ไม่เคยรู้เรื่องนี้มาก่อน “ไอเหี้ยเดย์ นี่มันเรื่องเหี้ยอะไรเนี่ย?”

“อือ เดย์รู้แล้ว”

ผมรู้ว่ายังไงสักวันเรื่องนี้ก็ต้องถึงหูไอบอส และคนอื่นที่ผมไม่อยากให้รู้เรื่อง แต่เมื่อถึงเวลาที่ควรบอก ผมก็จำเป็นต้องพูด

“เดย์ขอเวลาอีกห้าเดือน อีกห้าเดือนเดย์จะปล่อยน้องไป”

“ไอเหี้ยเดย์” บอสไม่มีคำพูดไหนนอกจากคำด่าอย่างอัดอั้น

“เดย์ คิดดีแล้วเหรอทำแบบนี้?”

“อือ เดย์คิดไว้แล้ว คิดไว้ตั้งแต่เริ่มแล้ว”

“จะไม่เจ็บเหรอ? ทั้งเดย์แล้วก็บาเบล”

“…”

“ไม่ได้ตั้งใจว่าจะรักตั้งแต่แรกแล้วใช่ไหม ทำไปเพราะบีบีมเหรอ?”

“…”

เขาไม่มีคำพูดใดที่จะตอบกลับกระต่ายเลย เพราะสิ่งที่เธอพูดมา มันเป็นเช่นนั้นจริง ๆ

“ตั้งสติไอเดย์ มึงจะเอาคืนอีบีบีมหรือจะซ้ำเติมแผลเก่าของตัวเองกันแน่ ไอควาย” บอสด่าเพื่อเตือนสติเพื่อนของเขา ที่โง่ซ้ำโง่ซาก

“กูรู้แล้วน่า กูจัดการเองได้”

“เลือกทางที่ไม่เจ็บเถอะนะเดย์ อย่าทำร้ายตัวเองเลย…คิดให้รอบคอบก่อนที่จะตัดสินใจทำอะไรนะ จะได้ไม่เสียใจทีหลัง”

การมาของเพื่อนทั้งสองคน เหมือนมาปลุกให้เขาตื่นขึ้นพบความจริง และถึงแม้ว่าทั้งคู่จะหวังดี และอยากช่วยเขาหาทางออกกับเรื่องนี้ แต่ตัวเขาเองก็ยังคงสับสนกับเส้นทางที่เลือกเดินอยู่

“สภาพเสือ ถุ๊ย! หน้าหงอยอย่างกับหมา”

บอสซ้ำเติมเพื่อนของเขาอีกครั้ง เมื่อเห็นว่าสีหน้าของดีเดย์เริ่มเคร่งเครียด และหวังว่าคำพูดแรงๆ ที่เขาใช้จะเรียกสติของดีเดย์ให้กลับมา เพื่อทำสิ่งที่ควรทำ ไม่ใช่หลับหูหลับตาแก้แค้น จนพาความรู้สึกของตัวเองลงเหว เพราะมันเป็นเหมือนการซ้ำเติมตัวเองกับแผลเก่า

“พี่กระต่าย” สาวน้อยเดินออกมาจากห้องนอน และยกมือไหว้เจ้านายเก่าของเธอพร้อมกับรอยยิ้มที่ดูสดใสแปลกตา ดูเหมือนบางอย่างที่นี่จะเป็นที่มาของรอยยิ้มนั้น “มาทำอะไรกันคะ?”

“พี่พาไอบอสมาหาเดย์ วันนี้ร้านปิดน่ะ”

“พี่คิดถึงหนูไงครับ ก็เลยมาหา”

“แฮะ ๆ” เธอขำแห้งก่อนจะเดินไปนั่งลงข้างเดย์ “หนูสระผมแล้ว หอมไหม?”

“อือ”

คำตอบสั้นๆ จากสีหน้าไร้อารมณ์ของเดย์ทำให้บาเบลแปลกใจเล็กๆ แต่ก็ไม่ได้ถามถึงเหตุผลนั้น เพราะคิดว่าคงจะเป็นเพราะที่มีเพื่อนมาหา เลยทำให้เขาต้องคีพลุค

“บาเบล หยิบแก้วเหล้าให้พี่หน่อยสิครับ”

“อ๋อค่ะ” เธอลุกขึ้นไปหยิบแก้วเหล้าด้านในครัว ตามคำขอของบอส

“มาแดกเหล้าบ้านกูแล้วมึงจะกลับกี่โมงเนี่ย?”

“เช้า”

“เช้าเหี้ยอะไร ไม่เอา”

“กูขอแค่นี้ทำให้ไม่ได้ ทีตอนนั้นกูอยู่เช้ากับมึงทุกวัน หามมึงกลับบ้านเช็ดอ้วกให้อีกต่างหาก ยังไม่รวม…”

“เออ ๆ เช้าก็เช้า”

ดีเดย์ตัดความลำคานด้วยการรับปากบอสไป เพราะไม่งั้นคงได้ขุดเรื่องตั้งแต่เมื่อสิบปีก่อนขึ้นมาทวงบุญคุณเขาเป็นแน่

เขามองตามคนตัวเล็กที่เดินเข้าไปในครัว และเมื่อเห็นว่าเธอจะปีนตู้เพื่อเอาแก้วเหล้า เขาก็ลุกขึ้นไปด้วยความหงุดหงิด “ลงมาเดี๋ยวหยิบเอง”

“หนูหยิบได้” หมับ!

ร่างบางถูกอีกคนอุ้มลงจากเคาน์เตอร์ครัวที่เธอปีนอยู่ สีหน้านิ่งของเขาทำให้เธอสงสัยว่าเกิดอะไรขึ้นทำไมจู่ ๆ ถึงได้หน้าบึ้งแบบนั้น

จังหวะที่คนตัวสูงเอื้อมมือขึ้นไปหยิบแก้วบนตู้ด้านบน สาวขี้อ้อนก็เดินแทรกเข้ามาที่ช่องว่างและกอดเขาจากทางด้านหน้า เธอวางปลายคางไว้ที่อกแกร่งของอีกคน พรางแสดงสีหน้าหงอยเหงาเพราะไม่เข้าใจกับท่าทีเย็นชาที่เขาแสดงอยู่

“เป็นอะไร โกรธอะไรหนู?”

“เธอนั่นแหละเป็นอะไร ชอบฉันหรือไง ถึงมาอ้อนฉันอยู่ได้ ฮะ?”

คำถามเมื่อคู่กับสายตาของอีกคน ทำให้กอดของเธอเริ่มคลายออกทีละนิด เพราะดูเหมือนเวลานี้เขาจะตื่นขึ้นมาพบกับความจริงแล้ว ว่าสิ่งที่เป็นอยู่มันคือภาพลวงที่พวกเขาต่างก็สร้างมันขึ้น

“…” เธอไม่ได้รู้สึกอะไรจริง ๆ สินะ ผมคงคิดไปเองคนเดียว

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~