Part : ลุ่มหลง NC

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : ลุ่มหลง NC

--------------------------------------------------------------------------

“บอกแล้วไงว่าอย่ายั่ว” สวบ!

แกนใหญ่ที่จ่อรอจังหวะอยู่ดันกระแทกเข้ามาทันทีอย่างไม่อดทน จนทำร่างของทั้งคู่งอรับความเสียวพร้อมกัน…

“อ่าส์ ยิ่งเอายิ่งมันส์”

พั่บ ๆ! ปึก ปึก ๆ!

“อื้อ อ๊ะ อ๊ะ”

“อ่าส์ บาเบล รูเธอมันตอดพี่แรงอีกแล้ว” หนุ่มหล่อโน้มหน้าลงไปสบตาสาวสวยใกล้ๆ ในจังหวะที่โหมแรงใส่เธออยู่ไม่หยุด

เต้าสวยถูกบีบเคล้นอย่างโหยหาเต็มแรง แต่สาวสวยเจ้าของเต้ากลับไม่รู้สึกเจ็บสักนิด หนำซ้ำยังประคองมือของเขาบีบเพิ่มแรงเข้าไปอีก

“ดีจัง อ่าส์”

“ติดใจใช่ไหม”

“ค่ะ”

“เพราะใหญ่ หรือเอามันส์”

“อ๊ะ! ทั้งสอง”

“พูดดี อย่างนี้ต้องกระแทกแรงอีก”

ปึก ปึก ๆ ๆ!

เขารู้ดีว่าเธอติดใจสิ่งนั้น เพราะเขาเองก็รู้สึกไม่ต่างกันจากเธอ ยิ่งอยู่ด้วยกันนานขึ้นความต้องการทางร่างกายก็มีเพิ่มขึ้น จนพวกเขาแทบอยากจะขลุกตัวอยู่แต่ในห้องทำเรื่องสนุกนั้นกันทั้งวัน

เพราะหากไม่ติดว่าคนพี่ต้องทำงาน คนน้องก็คงโดนแกนใหญ่กระทุ้งทั้งวันไม่มีหยุดพักเป็นแน่

บั้นท้ายแอ่นหาเอ็นแข็งในท่ายืนเกาะกำแพงถ่างขาเรียวสวยอยู่ข้างเตียง

สวบ!

ปึก ปึก ๆ ๆ!

“อ้อห์ เสียวโคตร”

ชายหนุ่มโน้มตัวมากอดร่างบางไว้และซุกไซร้ซอกคอหอมของเธอไม่หยุด เพราะนั่นเป็นสิ่งที่เขาหลงใหลกับการกระทำที่เขาแสดงออก...

ความเป็นชายนั้นทั้งควงและงัดเข้าหาฉันอย่างเอาแต่ใจ แต่มันเป็นการเอาแต่ใจที่ฉันจำยอม…ยอมที่จะรับสิ่งนั้นและสู้ตอบกลับด้วยการดันสะโพกเข้าใส่อย่างไม่ถอยหนี

เขาถอนกอดเธอออกมามองตามสะโพกสวยที่ควงยั่วแกนใหญ่ของเขา อย่างชอบใจในภาพที่ได้เห็น

“หยุดดิ๊บาเบล เดี๋ยวก็ปวดท้องหรอก” เขาพูดเตือนการกระทำของเธอด้วยยิ้มร้าย แต่เวลานั้นกลับเกร็งเอ็นใหญ่สู้รูฉ่ำน้ำของเธอตอบกลับ

“อื้ออ”

เธอส่งเสียงครางในลำคออยู่แบบนั้น สายตาสวยแสดงความยั่วมาทางผม จนผมเริ่มหมดความอดทน…

“แล้วอย่ามาร้องว่าปวดท้องนะ” เขาพูดบอกเธอที่ข้างใบหูด้วยการเค้นเสียงหมั่นเขี้ยว มือหนาจับล็อกคอของสาวสวยเบา ๆ และเผลอบีบเล็กน้อยเมื่อจังหวะกระแทกแรงขึ้น

ปึก ปึก ๆ ๆ! พรวด!

เขาอัดฉีดน้ำข้นของตนเข้าไปไว้ด้านในช่องรักของสาวยั่วด้วยความหมั่นเขี้ยว ซึ่งความรู้สึกในตอนนั้นมันทำให้คนทั้งคู่เผลอบดจูบกันด้วยอารมณ์ความรู้สึกบางอย่าง ที่ไม่ใช่แค่ความลุ่มหลง

“แฮ่ก ๆ”

“แฮ่ก แค่ก ๆ”

“ร้องจนคอแห้งเลยหรือไง”

“ฮ่า ๆ” ทั้งคู่มองหน้ากันและเผลอหัวเราะชอบใจกับมัน

เวลา10.00น.

วันนี้พี่เดย์ออกไปทำงานนอกบ้าน จะมีก็แค่ฉันที่นอนเปื่อย ๆ อยู่ที่คอนโดเช่นเดิม

“เบื่อจัง มีอะไรให้ทำอีกไหมเนี่ยนอกจากดูซีรีส์”

เธอวางโทรศัพท์มือถือลง เพราะใช้เวลากับมันนานจนเบื่อที่จะทำสิ่งนั้นต่อ…

“เก็บบ้านดีกว่า”

เธอวางมือถือไว้ที่โซฟากลางบ้าน ก่อนจะเริ่มลุกทำงานบ้านที่ปกติก็ทำอยู่ทุกวัน แต่ครั้งนี้เธอหางานให้ตัวเองใหญ่ขึ้น ด้วยการรื้อทุกซอกทุกมุมของคอนโดเพื่อดูดฝุ่นที่มีออกไปให้จนหมด

แต่นอกจากการทำความสะอาดบ้านครั้งนี้ มันจะทำให้ทั้งบ้านสะอาดกริ๊กแล้ว เธอยังได้เห็นว่ามีขยะที่ซ่อนอยู่ตามซอกของพื้นที่ลับมากมาย ที่มันไม่ควรจะอยู่ในห้องนี้แล้ว

“…”

สมุดโน้ตเล็ก ๆ ขนาดสิบคูณหกเซ็น ถูกดูดออกมาจากใต้โซฟา ซึ่งข้อความและภาพที่ถูกเหน็บอยู่ด้านในนั้น เป็นภาพของพี่สาวแท้ ๆ ของเธอ กับดีเดย์ชายหนุ่มเจ้าของห้องที่เธออาศัยอยู่

ความจริงที่ว่าเธอเป็นเพียงแค่ตัวรับบาปเคราะห์ผุดขึ้นในหัว หนังสือสัญญาที่เธอเคยเซ็นไว้ตอกย้ำว่าความจริงคืออะไร

เรื่องทั้งหมดเป็นสถานนะเพียงแค่ชั่วคราวเท่านั้น และสิ่งที่เขาทำกับเธอก็ไม่ใช่เป็นความรัก แต่นั้นคือการเอาคืนจากคนเจ้าคิดเจ้าแค้น

“ใจหวิวทำไม...”

เธอถามกับความรู้สึกของตัวเอง เมื่อนึกถึงสถานะที่แท้จริงที่เธออยู่ที่นี่ เพราะตอนนี้เธอดันเผลอเอาใจไปเล่นกับเกมส์ที่รู้ว่าสักวันก็ต้องจบลง

“อยู่กับความเป็นจริงหน่อยสิบาเบล...”

เธอสลัดความคิดนั้นทิ้งไป และสนใจงานบ้านตรงหน้าต่อ และแม้ว่าจะพยายามทำอยู่แบบนั้นหลายต่อหลายหน กลับเหมือนว่าเธอยิ่งคิดถึงมันมากขึ้นจนหัวแทบระเบิด

เพล้ง!

สติของเธอกลับมาเมื่อแก้วที่ล้างอยู่ล่วงแตกลงพื้น เท้าเล็กถอยไปเหยียบเศษแก้วแตกเต็มเท้า เลือดนองพื้นห้อง

“>

เธอเดินถอยออกมาจากจุดนั้นและหยุดมองอยู่นิ่ง ๆ เมื่อสติกลับมา และรู้ว่าตัวเองกำลังเผลอใจกับเรื่องที่ทำอยู่

เมื่อเธอไม่ระวังเท้าของเธอจึงเจ็บ ใจของเธอเองก็เช่นกัน หากปล่อยทิ้งไม่ระวังก็คงต้องเจ็บปวดไม่ต่างกัน

“ทำอะไรบาเบล?”

ดีเดย์ที่เห็นว่าสาวสวยหยุดนิ่งไม่ขยับแบบนั้นก็ตกใจกับท่าทางของเธอ ก่อนที่เขาจะวางของในมือที่ถืออยู่ลง ทั้งกระเป๋าทำงานและอาหารที่ซื้อกลับมาทานที่บ้าน

“ทำไมไม่ระวังเลยเนี่ย ยกเท้าขึ้นสิ เจ็บหรือเปล่า” เขาเงยหน้าขึ้นถามเจ้าของเท้าเล็กที่เขาจับอยู่อย่างห่วงใย

“…” พยักหน้าตอบน้ำตาคลอ

“ทีหลังก็ระวังหน่อยสิ” ว่าแล้วเขาก็ลุกขึ้นยืนและอุ้มเธอออกมาจากเศษแก้วแตกนั้น มานั่งอยู่ที่โซฟากลางบ้าน และพลิกดูเท้าของเธออย่างระวัง เพื่อหาแนวทางการรักษาแผลให้เธอ

“เจ็บขนาดต้องร้องไห้เลยเหรอ”

เขาใช้หลังมือเช็ดน้ำตาที่แก้มใสของสาวสวยออกอย่างเบามือ สายตาที่มองเธอก็ต่างไปจากเดิมจนอีกคนรู้สึกได้ว่าเขาเปลี่ยนไปจากครั้งแรกที่เจอ

แต่มันกลับทำให้เธอเศร้าใจกว่าเดิม ที่รู้ว่าเรื่องนี้ต้องจบลงสักวัน ในตอนที่พวกเขาอาจจะผูกพันกันมากขึ้นกว่าที่เป็นอยู่

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~