Part : เปลี่ยนไปจนใจหาย

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เปลี่ยนไปจนใจหาย

--------------------------------------------------------------------------

พี่เดย์ดื่มเหล้าอยู่กับพี่บอสอยู่ที่ห้องรับแขกจนใกล้เช้า ซึ่งเมื่อฉันได้ยินเสียงเปิดประตู ฉันก็แกล้งหลับตาลงเพราะไม่อยากให้เขาคิดว่าฉันนอนรอเขาอยู่ ทั้งที่ความจริงมันเป็นเช่นนั้น

ทันทีที่เตียงยวบลงใจของฉันก็ยิ่งหวั่น และมันก็รู้สึกหวิว ๆ เมื่อเขาไม่ได้เข้ามานอนกอดฉันเหมือนทุกวัน ทั้งที่ปกติ เขาไม่เคยต้องนอนห่างฉันเลยสักครั้ง หากคืนไหนฉันไม่นอนกอดก็จะโดนเขาหงุดหงิดใส่อีกด้วย แต่ตอนนี้ทุกอย่างมันไม่เหมือนเดิม ใกล้ถึงเวลาแล้วเหรอ…

เธอนอนคิดเรื่องมากมายอยู่ในหัวจนพานนอนไม่หลับ ซึ่งในเวลาเดียวกันนี้ดีเดย์เองก็นอนไม่หลับเช่นกัน แม้ว่าจะดื่มเหล้าเข้าไป เขาก็ไม่อาจข่มตาหลับลงได้จริง ๆ

แสงสว่างของเช้าวันใหม่สว่างขึ้น คนทั้งคู่ยังคงติดอยู่กับความคิด จนความเงียบนั้นทำให้เสียงบางอย่างเริ่มดังขึ้น

“ฮึก ๆ”

เขารับรู้ได้ถึงความสั่นสะอื้นจากคนที่นอนอยู่ข้าง ๆ จนต้องพลิกตัวกลับไปหาเธอ “ร้องไห้เหรอ?”

“..ฮึก”

“เฮ้อ เขยิบมา”

“ฮึก” เธอยังคงนอนหลับตานิ่ง แม้ว่าอีกคนจะรู้แล้วว่าเธอไม่ได้หลับอยู่

“ร้องไห้ทำไม” เขาเอ่ยถามกับเธอหลังจากที่เป็นฝ่ายเขยิบเข้าไปหา และสวมกอดเธอไว้ “พี่ถามว่าร้องไห้ทำไม”

“เปล่าค่ะ” เธอปฏิเสธอีกคนเสียงสะอื้น

“พูดมาสิบาเบล ทำไมต้องปิดบัง”

“ก็แค่...ฮึก ๆ ก็แค่ฝันร้ายค่ะ”

“เหรอ? ถ้างั้นก็นอนเถอะ”

เขาเลือกที่จะไม่เซ้าซี้หรือเค้นถามเธอต่อ ถึงแม้จะรู้ว่าคำตอบเมื่อครู่ของเธอไม่เป็นความจริง แต่เขาก็เลือกที่จะนอนกอดเธอไว้เงียบ ๆ อยู่แบบนั้น

อ้อมกอดที่เต็มเปี่ยมไปด้วยความรู้สึกโหยหาของคนทั้งคู่ ยิ่งทำให้ความรู้สึกของพวกเขาชัดเจนต่อตัวเอง ว่าสิ่งที่คิดอยู่เป็นความจริง เพียงแค่ยังไม่มีใครกล้าที่จะพูดมันออกมา เพราะไม่มั่นใจในคำตอบของอีกฝ่าย ว่าจะคิดเช่นเดียวกันหรือเปล่า

ช่วงสายของวัน…

ฉันลุกขึ้นมาทำหน้าที่ของตัวเองเหมือนกับทุกวัน คือการเตรียมอาหาร และเก็บกวาดแก้วปาร์ตี้เมื่อคืนที่ห้องนั่งเล่นกลางบ้าน และความรู้สึกของฉันตอนนี้ มันก็ไม่ได้ต่างไปจากเมื่อคืนเลย แม้ว่าฉันจะได้นอนกอดเขาหลับไปเหมือนกับทุกวันก็ตาม แต่ก็ยังรู้สึกต้องการเขาอยู่และมันก็ดูจะมากขึ้น

“เฮ้อ”

เธอถอนหายใจให้กับความพ่ายแพ้ของตัวเอง ที่ตอนแรกเหมือนว่าจะเอาชนะเขาได้แล้ว แต่สุดท้ายก็โดนเขาสู้ตอบกลับด้วยความจริงที่ว่า เรื่องทั้งหมดมีสถานะเพียงแค่ชั่วคราว และที่เขาแสดงออกมันอาจไม่ใช่ความรู้สึกที่แท้จริง

“บาเบล”

เสียงเรียกของคนที่เพิ่งเดินออกมาจากห้องนอนนั้น ทำให้สาวสวยรู้ว่า คนที่เธอกำลังคิดถึงอยู่นั้นตื่นขึ้นแล้ว

“คะ”

“วันนี้ถ้าจะกลับไปนอนกับแม่ที่บ้านก็ไปนะ พี่ต้องออกไปคุยงานกับลูกค้าตอนดึก ๆ”

“…ค่ะ” เธอนิ่งไปสักพักก่อนจะตอบเขากลับไป

ทั้งที่ก่อนหน้านี้ เธอเคยขอเขากลับไปนอนบ้านอยู่หลายหนแต่ก็ไม่เคยได้รับการอนุญาต แล้วจู่ ๆ ที่เขาพูดบอกเธอแบบนั้นมันก็ทำให้เธอรู้สึกหน่วงมากกว่าที่เป็นอยู่ แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ นอกจากตอบรับคำสั่งของเขา

“งั้นเดี๋ยวหนูเตรียมอาหารให้เสร็จ…”

“ไม่ต้องหรอก ออกไปเลยก็ได้” ดีเดย์พูดด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง ในขณะที่เดินมาหยิบน้ำดื่มในตู้เย็นใกล้ ๆ กันกับที่เธอยืนอยู่

“งั้นหนูไปก่อนนะคะ” ว่าแล้วบาเบลก็ปล่อยทิ้งสิ่งที่ทำอยู่ และวิ่งเข้าไปในห้องนอนเพื่อหยิบกระเป๋าและโทรศัพท์มือถือ ก่อนออกไปจากคอนโดทันที

ท่าทางที่ดูรีบร้อนเพราะความน้อยใจนั้น ทำอีกคนรับรู้ได้แต่ก็ต้องปล่อยให้เธอไป เพราะเลือกแล้วว่าจะทำเช่นนั้น

มันคงถึงเวลาแล้วล่ะ ที่ผมต้องจริงจังกับเรื่องนี้สักที…

บนรถแท็กซี่…

อารมณ์ของฉันตอนนี้ เหมือนกับเพิ่งโดนแฟนไล่ออกจากบ้าน แต่เรื่องจริงคือเขาไม่ใช่แฟนของฉัน…

“เขาไม่ใช่ ฮึก”

ครืดด~

“ฮาโหลบาเบลลูก กินข้าวหรือยัง” เสียงห่วงใยจากปลายสายทำให้เธอยิ่งคิดถึงคนที่เธอกำลังจะกลับไปหา

เพราะเหมือนว่าผู้หญิงคนนี้จะเป็นคนที่จริงใจกับเธอมากที่สุด และพร้อมให้ความรักกับเธอจริง ๆ ซึ่งนั่นยังเป็นรักที่ปลอดภัยมาก ๆ สำหรับเธออีกด้วย

“ฮึก หนูกำลังไปหาแม่ เดี๋ยวเรากินข้าวพร้อมกันนะ”

“แฟนมาด้วยหรือเปล่า”

“…ไม่จ้ะ พี่เขาไม่ได้มา”

“อ้าวเหรอ” เธอพูดด้วยน้ำเสียงเสียดาย ที่ไม่ได้เจอหน้าชายหนุ่มที่คิดว่าจะเป็นลูกเขยคนเล็กของเธอในอนาคต

“คืนนี้หนูกลับไปนอนที่บ้านนะจ๊ะ”

“มีอะไรหรือเปล่า ทะเลาะกันมาเหรอ?” คนเป็นแม่เอ่ยถามเมื่อรู้สึกว่าน้ำเสียงของลูกสาวดูไม่ค่อยดี

“เปล่าจ้ะแม่ ไม่ใช่แบบนั้น”

“ชีวิตคู่ก็ต้องมีไม่เข้าใจกันบ้าง หันหน้าเข้าหากันแล้วปรับความเข้าใจกันดี ๆ นะลูก แต่ถ้าหนูไม่สบายใจ กลับมาพักที่บ้านเราก่อนก็ได้ แม่รอนะ..”

สิ่งที่เธอไม่สามารถปกปิดผู้เป็นแม่ได้นั้นคือ ความเศร้าจากน้ำเสียง และเสียงสั่นเครือที่ใช้พูดคุยกับแม่ตลอดบทสนทนา

“ฮึก ๆ จ้ะแม่”

ก็จริงอย่างที่แม่ว่า ฉันยังมีบ้านให้กลับไปพัก ถ้าเขาไม่ต้องการฉันแล้ว นั่นก็ควรจะเป็นเรื่องน่ายินดีที่ฉันกำลังจะหลุดพ้นจากเรื่องบ้า ๆ นี้ ไม่เห็นจะต้องเสียใจเลย…

บ้านบาเบล…

“คนเก่งของแม่กลับมาแล้ว”

เสียงแรกที่ดังขึ้น เมื่อเธอเดินลงจากแท็กซี่ เสียงนั้นทำให้เธอรู้สึกอบอุ่นใจขึ้นเมื่อได้ยิน

ฟุบ! คนตัวเล็กวิ่งเข้าไปกอดแม่ที่ยืนรออยู่หน้าบ้าน ก่อนจะเก็บกลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ และปล่อยมันออกมาอย่างไม่มีกั๊ก

“ฮึก แม่~”

“แม่เตรียมกับข้าวไว้รอแล้ว ไปกินข้าวกันเถอะ”

คนเป็นแม่พูดบอกกับลูกสาว พรางใช้มือเหี่ยวบีบมือลูกไว้แน่น เพื่อส่งกำลังใจให้เธอ ถึงแม้ไม่รู้ว่าเธอกำลังเจอกับเรื่องอะไรอยู่ แต่ผู้เป็นแม่ก็พร้อมที่จะรอต้อนรับเธออยู่ที่บ้านเสมอเมื่อเธอต้องการที่พักพิง...

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~