Part : เซ็นสัญญารับใช้

[ขอให้สนุกกับการอ่านนะครับ] • [Have fun reading]

Part : เซ็นสัญญารับใช้

--------------------------------------------------------------------------

“ฮึก ฮือ!”

บาเบลเอาแต่มุดหน้าร้องไห้อยู่ในผ้าห่มผืนหนานุ่มบนเตียงนั้น ส่วนเจ้าของห้องก็ลุกขึ้นมาใส่เสื้อผ้า ก่อนจะเดินไปกระตุกผ้า เรียกคนตัวเล็ก พร้อมกับโยนเสื้อสเวตเตอร์สีขาวครีมให้เธอสวมใส่แทนเสื้อผ้าที่เขาทำขาด

“ใส่แล้วก็ลุกมา...”

“ฮึก ไอ้!…” เธอหยุดคำพูดที่คิดไว้ เพราะกลัวว่าหากพูดออกไปแล้วมันอาจจะเกิดเรื่องเลวร้ายขึ้นอีก

“ฉันมีงานให้เธอทำอีก รีบใส่เสื้อผ้าแล้วลุกขึ้นมา”

“แต่ฉันจะกลับแล้ว ฉันไม่ทำแล้ว ฮึก งานบ้าอะไรก็ไม่รู้ ฮือ!” เธอร้องไห้ปล่อยโฮออกมา แต่ทว่าคนที่เห็นกลับไม่ได้สงสารเธอเลยสักนิด

“เธอยังกลับไม่ได้ จนกว่าฉันจะไล่ให้กลับ”

“แต่ฉันต้องไปทำงานที่ร้านพี่บอสนะ!”

“…” ดีเดย์หยิบโทรศัพท์มือถือของตนขึ้นมา ก่อนจะต่อสายตรงหาที่ร้าน

“กระต่าย...”

“ว่าไงเดย์”

“วันนี้บาเบลลาหยุดนะ เด็กนั่นไม่สบาย”

“บาเบลเหรอ?”

“ใช่ อย่าบอกไอ้บอสนะ ว่าเดย์เป็นคนโทรมาบอก เดี๋ยวมันจะอกแตกตายเอา”

“ฮ่า ๆ โอเค” กระต่ายตอบรับคำของดีเดย์ โดยที่ไม่ได้เอ่ยถามอะไรต่อ เพราะเธอพอเดาได้ว่าเกิดอะไรขึ้น จึงกดวางสายไป

“ทำบ้าอะไรของคุณ…”

“ฉันให้เวลาเธอห้านาที รีบใส่เสื้อผ้าให้เสร็จแล้วเดินออกไปข้างนอก”

“ไม่!” เธอตวาดเสียงปฏิเสธคำสั่งนั้น

“ถ้างั้น…” ดีเดย์ทำท่าทางถอดเสื้อที่ใส่อยู่ออก

“หยุดนะ!”

“…”

“คุณก็ออกไปสิ ฉันจะใส่เสื้อผ้า” เธอหยิบเสื้อที่เขาโยนมาให้บนที่นอนขึ้นมากอดไว้ สายตาหมาหงอยของเธอ บอกให้เขารู้ว่าเธอนั้นยอมสยบให้กับความน่ากลัวนั้นแล้ว

ดีเดย์ไม่ได้พูดอะไรต่อ และเดินออกมาจากห้องเพื่อไปจัดการบางอย่างรอกระต่ายน้อยผู้หวาดกลัว

แก๊ก!

เธอเดินออกมาจากห้องนอนของเขาอย่างระวัง เพราะแม้จะใส่เสื้อแล้วแต่ก็ไม่ได้รู้สึกปลอดภัยขึ้นเลย เนื่องจากเกาะป้องกันตัวจิ๋วของเธอที่ถูกถอดออกนั้นอยู่ในห้องทำงาน และก็ไม่รู้ว่ามันสามารถนำมาใส่ได้ดังเดิมหรือเปล่า เพราะยังไม่ได้ตรวจเช็คสภาพแต่น่าจะใช้งานไม่ได้สักชิ้นเพราะเสียงฉีกขาดที่เธอได้ยินตอนเขากระชากมันออกจากร่างกายของเธอ

“เร็ว ๆ สิ หิวจะตายอยู่แล้ว”

“ขอเข้าไปเอา...ชุดชั้นในในห้องทำงานนั้นได้หรือเปล่า” เธอชี้นิ้วไปทางห้องทำงานนั้นและเอ่ยขอเขาอย่างกล้า ๆ กลัว ๆ

“ยังไม่ต้องใส่ ฉันหิวแล้ว รีบมาทำกับข้าวให้ฉันกิน…”

ดีเดย์นั่งออกคำสั่งอยู่ที่เก้าอี้ด้านหน้าบาร์ครัว และถือกระดาษบางอย่างอยู่ด้านในมือ

“…” เธอเดินเข้าครัวไปอย่างจำยอม แต่ก็ไม่รู้ว่าจะเริ่มจากตรงไหนดี เพราะหน้าตาครัวที่เห็นอยู่ตอนนี้นั้น มันดูทันสมัยสุด ๆ ต่างจากที่บ้านของเธออย่างสิ้นเชิง จนไม่รู้วิธีที่จะเปิดใช้งานมัน

“ฉันเปิดไม่เป็น...” เธอพูดบอกอีกคนอย่างตรงไปตรงมา พรางยืนห่อไหล่อยู่แบบนั้น เพราะอายกับจุกรักที่แข็งแทงเสื้อหนาออกมา

ดีเดย์ลุกขึ้นจากเก้าอี้ที่นั่งอยู่ และเดินเข้าไปในครัว ก่อนจะแกล้งชนสาวน้อยเพื่อให้เธอหวาดกลัวเล่น ๆ

เขายืนซ้อนอยู่ทางด้านหลังของเธอ และยื่นมือไปกดเปิดเตาแก๊สที่เธอเปิดไม่เป็นให้ แต่สายตากลับจ้องมองอยู่ที่แค่ใบหน้าของเธอ

“เปิดแบบนี้จำไว้ ต่อไปจะได้ไม่ต้องถามฉัน...”

“…”

“เข้าใจหรือเปล่า”

“…” พยักหน้าตอบเบา ๆ

“ฉันถามว่าเข้าใจไหม?” เขายื่นริมฝีปากเข้าไปกระซิบถามข้างใบหูของคนตัวเล็ก เพื่อกดดันให้เธอกลัวเขามากขึ้น เพราะรู้ว่าเธอยังเด็กและไม่น่าตามเกมส์ของเขาทัน

“เข้าใจแล้ว”

หมับ!

เขาคว้าร่างของคนตัวเล็กมาโอบไว้ ซึ่งความสูงของเธอเป็นขนาดที่เล็กกะทัดรัดสำหรับเขามาก ๆ ความสูงที่มีเพียงแค่ร้อยหกสิบเซ็น กับน้ำหนักเพียงแค่สี่สิบสองกิโล ที่ผู้ชายร่างใหญ่สูงร้อยแปดสิบห้าแบบเขาสามารถจับเธอเหวี่ยงไปมาได้สบาย ๆ

“รีบทำนะ กินข้าวเสร็จแล้ว ฉันจะได้จับเธอ ซี๊ด ต่อเลย”

เขาซู๊ดปากเพื่อเซ็นเซอร์คำหยาบคลายนั้น ไม่ใช่เพราะไม่อยากพูดมันออกมา แต่เพียงแค่หาวิธีพูดมันได้แบบที่ยั่วอารมณ์อีกคนให้ทั้งหวาดกลัวและสยบต่อตน

“ฮึก ๆ” เธอพยายามมุดหน้าลงต่ำเพราะไม่อยากที่จะมองหน้าชั่ว ๆ ของเขา

เมื่อแกล้งเด็กสาวจนพอใจ เขาก็เดินกลับออกมานั่งที่เดิม และมองดูเธอทำอาหารให้เขาทาน พรางพูดถึงข้อตกลงระหว่างงานที่เขาเสนอให้เธอในก่อนหน้า ว่าหน้าที่ของเธอและเงินที่ได้รับมีอะไรบ้าง

“ฉันจัดการใช้หนี้สินยิบย่อยของเธอให้หมดแล้ว ทั้งหมดก็ประมาณเกือบห้าหมื่นได้…”

“มายุ่งกับหนี้ฉันทำไม?”

“เพราะฉันจะเป็นเจ้าหนี้เธอแค่คนเดียวไง...”

ผมให้คนสืบประวัติของบาเบลมาก่อนจะจัดการหนี้สินของเธอให้ทั้งหมด และร่างสัญญาข้อตกลงระหว่างเราขึ้น

ซึ่งเธอจะต้องทำงานชดใช้หนี้ทั้งหมดที่ผมจ่ายให้ไปก่อนหน้า และรวมถึงหนี้สองแสนนั้นด้วย ซึ่งผมก็กำหนดสัญญาทาสให้เธอที่หนึ่งปี หนึ่งปีสำหรับการชดใช้ทุกอย่างคืนให้กับผม จากความชั่วของพี่สาวเธอ

ดีเดย์พูดบอกกับเด็กสาวไปตามสัญญาที่เขาร่างขึ้น….

“จะบ้าหรือเปล่า ตั้งหนึ่งปีเนี่ยนะ”

“หนึ่งปีนี้ เธอจะได้ทำงานใช้หนี้ พร้อมกับได้เงินเดือนสองหมื่น ฉันว่ามันคุ้มนะ…ไม่คิดแบบนั้นเหรอ?”

“คุ้มเหรอ? เหอะ!”

ฉันไม่รู้ว่านี่มันเรื่องบ้าอะไร ทำไมฉันต้องมารับกรรมในสิ่งที่ฉันไม่ได้ก่อไว้ด้วย ทำไมต้องเป็นฉันตลอด ทำไม?

“เซ็นซะ…” ดีเดย์ยื่นกระดาษพร้อมกับปากกาให้บาเบลเซ็นสัญญาจ้างงานนี้ ซึ่งเธอก็ยืนแน่นิ่งไป

“หนึ่งปีเลยเหรอ? ฮึก ๆ” เธอถามคนเลวทั้งน้ำตา

“ใช่ หนึ่งปี เท่ากับที่พี่ของเธอสร้างบาดแผลไว้ให้กับฉัน หนึ่งปีนั่นแหละเหมาะสมแล้ว”

เขาร่างสัญญานี้ขึ้น เพื่อต้องการล้างความแค้นในใจและคิดว่าการเอาคืนจากน้องสาวของเมียเก่า คงเป็นอะไรที่เจ็บแสบและฝังใจไปถึงพี่สาวตัวแสบของเธอ

“วันนึงคุณจะเสียใจที่ทำแบบนี้ ฮึก ๆ”

บาเบลหยิบปากกาขึ้นมาเซ็นอย่างไม่มีหนทางสู้ เพราะดูแล้วคนเจ้าคิดเจ้าแค้นแบบเขาน่าจะไม่ยอมปล่อยเธอไปง่าย ๆ แม้ไม่ยินยอมที่จะเซ็นก็คงหาวิธีอะไรมาบังคับและกดดันให้เธอต้องจำยอมในที่สุด

หนุ่มหล่อเจ้าของห้องกระตุกยิ้มออกมาเมื่อเห็นว่าเธอยอมเซ็นสัญญาข้อตกลงนั้น…

“หน้าที่ของเธอ คือมาทำงานที่นี่ก่อนเที่ยง หรือทุกเวลาที่ฉันเรียกใช้”

“…”

“ส่วนทำงานอะไร คงไม่ต้องบอกแล้วใช่ไหม”

“…” เธอยกมือขึ้นปาดน้ำตาที่ไหลพลั่งพลูออกมาเป็นสาย และไม่มีทีท่าว่าจะหยุดลง

“นอกจากงานบนเตียงแล้ว เธอต้องทำงานบ้านด้วยเข้าใจไหมบาเบล?”

เธอไม่ได้พูดตอบอะไรเขากลับ แต่เลือกที่จะหันหน้ากลับเข้าเตาและทำอาหารแทน ในขณะนั้นก็ร้องไห้ออกมาอย่างไร้หนทาง เพราะเรื่องที่เจอมันเลวร้ายและแย่สุด ๆ จนไม่อาจทนมองหน้าคนชั่วต่อได้

วันนึงฉันจะทำให้เขาเสียใจ ที่กล้าทำแบบนี้กับฉัน…

--------------------------------------------------------------------------

[ติดตามตอนต่อไป] • [Follow the next episode]

• เพิ่มเข้าชั้น • กดหัวใจ • คอมเมนท์ •กดติดตาม และฝากซัพพอร์ตนักเขียนด้วยนะครับ~